บทที่ 47 บทที่ 47 รามคะ

“ผมขอโทษครับคุณหนู คุณหนูเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ” 

“มะ ไม่เจ็บ ฉันไม่เป็นอะไร” 

ทั้งสองคนค่อยๆแยกตัวออกจากกันแต่มายูตอนนี้เธอหน้าแดงก่ำหลบสายตาของพระราม ส่วนพระรามเองก็รีบขอตัวกลับไปพัก เพียงแค่ประตูห้องปิดลงมายูก็รีบหยิบรูปที่วาดไปเพียง50%ไปซ่อนเอาไว้ในลังไม้ 

“เกือบไปแล้วมายูเอ้ย!” 

ภาพความทร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ