บทนำ
"คุณป้าคะ ไคจังของหนูไปไหนแล้วคะ?"
"ท่านไคออกไปทำงานแล้วค่ะคุณฮานะ"
"อ่าว ไหนไคจังบอกว่าจะพาไปดูหนังไงโดนทิ้งอีกแล้วสิ"
"ท่านไคบอกว่า บ่ายโมงจะรีบมาให้คุณฮานะเตรียมตัวได้เลยค่ะ"
"เย้!! ไคจังของหนูน่ารักที่สุดเลย!!!"
เรื่องที่ 2 บอดี้การ์ดมาเฟีย
"เป็นเด็กเป็นเล็กอย่าทำตัวแบบนี้ได้ไหมครับคุณหนู!"
"น่าเบื่อ! นายก็อีกคนทำตัวเป็นผู้ปกครองฉันเข้าไปทุกทีแล้วนะ!!!"
"ขอโทษครับ แต่คุณหนูไม่ควรมาเที่ยวแบบนี้เรากลับบ้านกันเถอะนะครับ"
"ไม่ๆๆ ยังอยากอยู่ต่อวันนี้ฉันแต่งตัวน่ารักน่าเอ็นดูไหมราม"
[น่าดูเอ็นมากกว่า!!]
บอดี้การ์ดมาเฟีย [ภาคต่อจากผู้หญิงต้องห้าม]
บท 1
กรี๊ดดดดด!!!
ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง!
"ไคจัง ฮือๆๆๆ ไคจังอยู่ไหนฮึก!!"
เสียงกรีดร้องของเด็กตัวเล็กดังขึ้นภายในบ้านหลังใหญ่ จากนั้นก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งมาหาก่อนจะอุ้มร่างที่ไร้สติออกไป
เมื่อฮานะลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองกำลังอยู่บนเครื่องบินส่วนตัวของที่บ้าน โดยที่เธอนอนหนุนตักของท่านไคอยู่
ท่านไค: ตื่นแล้วหรอ
ฮานะ: ไคจังร้องไห้ทำไมคะ หนูไม่ได้เป็นอะไรนะ
เด็กตัวเล็กลุกขึ้นสวมกอดชายหนุ่มโดยเอามือตบไหล่ชายหนุ่มเบาๆก่อนที่ชายหนุ่มจะร้องไห้ออกมา
ย้ง: ท่านไคครับบ้าน เอ่ออ
ท่านไค: ทำไม!
ย้ง: บ้านถูกเผาไปเรียบร้อยแล้วครับ
ทันทีที่ลูกน้องคนสนิทรายงานชายหนุ่มก็ถึงกับกำหมัดแน่นพร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำ บ้านที่เคยอยู่ เคยกิน ตอนนี้ไม่เหลืออะไรแล้ว
ฮานะ: ไคจังฮานะรักไคจังนะ เราจะไปเที่ยวที่ไหนหรอคะ
ท่านไค: นอนพักก่อนเถอะตื่นมาฉันจะบอกเธอเองฮานะ
ท่านไค เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูล แถมยังต้องเข้ามารับตำแหน่งหัวหน้าแก๊งค์ตั้งแต่อายุเพียง17ปี หลังจากที่ทุกคนในครอบครัวถูกรอบสังหาร และเป้าหมายสุดท้ายของพวกมันคือฮานะ น้องสาวนอกสายเลือดที่พ่อกับแม่ของตนรับมาเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม
ชายหนุ่มรีบเล็งปืนพร้อมกับยิงเข้าที่หน้าผากของพวกมัน จากนั้นก็เข้ามาอุ้มร่างของเด็กสาวไร้เดียงสาหนีออกมาขึ้นเครื่องบินส่วนตัวของครอบครัว
ฮานะ เธอเป็นลูกสาวที่เกิดจากความผิดพลาดของคุณหมอท่านหนึ่ง ซึ่งคุณหมอท่านนั้นกำลังจะปลิดชีวิตตัวเองแต่แม่ของท่านไคดันไปเจอเข้าคุณแม่จึงขอรับผิดชอบเด็กในท้องและดูแลคุณหมอจนถึงวันคลอด
หลังจากที่คุณหมอท่านนั้นคลอดลูกแม่ของท่านไคก็เลี้ยงดูเธอมาอย่างดี รักเธอราวกับลูกในไส้ และท่านไคก็รักเธอเหมือนน้องสาวคนนึงคอยดูแลเธอเวลาที่พ่อกับแม่ไม่อยู่
ประเทศไทย
เมื่อเสียงการ์ตูนดังขึ้นฮานะก็รีบลุกขึ้นมาพร้อมกับถือตุ๊กตาที่เปื้อนเลือดออกมาด้วยความดีใจ
ท่านไค: นาฬิกาปลุกชั้นดีหึหึ! //ผมหันไปหัวเราะกับลูกน้องเบาๆ
ย้ง: ท่านไคจะบอกเรื่องคุณท่านกับคุณหนูไหมครับ
ท่านไค: ยัง รอให้โตกว่านี้ก่อนพ่อกับแม่ไม่อยู่กูโอ๋ไม่เป็น
ย้ง: ครับ ถ้างั้นผมจะบอกให้ทุกคนปิดเรื่องนี้ไว้ก่อนนะครับ
ท่านไค: อืม
หลังจากที่ลูกน้องคนสนิทออกจากบ้านไปท่านไคก็เดินมานั่งข้างๆฮานะพร้อมกับโอบเธอไว้ให้อยู่ในอ้อมแขน
ฮานะ: ไคจังหนูหิวข้าว
ท่านไค: แม่บ้านกำลังทำรอแป๊บนึงนะ แล้วนี่ตุ๊กตามันเปื้อนนี่หน่า ไคจังขอเอาไปซักได้ไหมคะฮานะ
ฮานะ: เลือดของพ่อกับแม่ห้ามซักค่ะฮึก!!
เมื่อเด็กน้อยไร้เดียงสาพูดจบท่านไคก็ถึงกับโอบกอดเธอไว้ให้แน่นกว่าเดิม
2ปีผ่านไป
สองพี่น้องต่างสายเลือดต้องสู้ชีวิตกับสังคมที่ไม่คุ้นเคย แม้ท่านไคจะมีสมบัติมากมายแต่ท่านไคกับอยากใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา กินข้าว เดินตลาด แม้แต่เสื้อผ้าก็ไม่ได้ใช้ของแพง
ย้ง: ท่านไคเรื่องเขตพื้นที่จะทำยังไงครับ
ท่านไค: ไว้กูจะไปคุยกับเจ็กเอง
ย้ง: ยังไงพื้นที่ที่คุณท่านเคยดูแลเราต้องรักษาไว้ให้ได้นะครับ
ท่านไค: อืม กูรู้แล้วบอกคนของเราให้เตรียมพร้อมก็แล้วกัน
ฮานะ: ไคจังหนูปวดอึ!
ท่านไค: อ่าว แวะปั๊มด้วยย้ง
ฮานะ: ไม่ทันแล้วไคจังเปลี่ยนชุดเถอะ!
ย้ง: ตายๆๆๆๆ รถราคาเป็นสิบล้านนะครับคุณหนู โถ่!!
ท่านไค: ถึงบ้านมึงให้คนเอารถไปล้างด้วย!!
ชายหนุ่มรีบให้ลูกน้องจอดรถก่อนจะหิ้วปลีกฮานะลงมาแล้วช่วยกันเปลี่ยนชุด ฮานะในวัย6ขวบยืนหัวเราะเมื่อถูกท่านไคจับราดน้ำพร้อมกับปะแป้งให้เธอ
ท่านไค: ขอบคุณนะครับที่ให้ผมพาน้องมาอาบน้ำ อันนี้ค่าน้ำครับเป็นค่าเสียเวลาของพวกคุณด้วย
ชายหนุ่มยื่นเงินจำนวนหนึ่งพันให้กับสองตายายเจ้าของบ้านแล้วรีบพาฮานะขึ้นรถกลับบ้านทันที
ท่านไค: คราวหลังปวดอึแล้วรีบบอกนะ ไม่ใช่อึเสร็จแล้วมาบอก
ฮานะ: ค่ะไคจัง
ฮานะขยับเข้าไปกอดท่านไคก่อนจะหลับพร้อมกับตุ๊กตาในมือ
ท่านไค: จะเลี้ยงได้อีกกี่ปีกัน โตมาก็ต้องไปมีครอบครัวสินะ
ย้ง: นั่นสิครับท่านไค คุณฮานะจอมซุกซนจะมีแฟนแบบไหนกัน
ท่านไค: ต้องเป็นคนที่กูเลือกเท่านั้น
ชายหนุ่มตบตูดให้ฮานะเบาๆเพื่อกล่อมให้เธอนอน เมื่อถึงบ้านตนก็อุ้มฮานะขึ้นมานอนพักก่อนจะออกไปคุยธุระสำคัญ
ท่านไค: เตรียมรถเลยกูจะไปหาเจ็ก
ย้ง: ครับ
ท่านไค: เดี๋ยว! คันนี้ฮานะเพิ่งอึไปมึงเอาสมองหรือส้นตีนคิดไอ้ย้ง!!
ย้ง: ฮ่าๆๆๆ ครับๆๆ
ชายหนุ่มส่ายหัวให้กับลูกน้องที่นับวันมันจะเล่นหัวตัวเองขึ้นทุกที
เมื่อรถแล่นออกจากบ้านฮานะก็รีบลุกขึ้นมาก่อนจะลากเก้าอี้มาที่ตู้หนังสือก่อนจะหยิบหนังสือที่เปิดออกมาเป็นกล่องด้านใน
ฮานะ: เจ้าเยลลี่มาให้พี่ฮานะกินเดี๋ยวนี้นะ!!
ด้านชายหนุ่มหลังจากที่ออกมาถึงปากซอยก็ต้องสบถออกมาเพราะเจ็กดันส่งข้อความมาเลื่อนนัดจึงทำให้ย้งต้องวนรถกลับบ้าน
ท่านไค: แม่งไอ้เวร!
ย้ง: ไหนๆก็ออกมาแล้วไปหาอะไรเย็นๆดื่มไหมครับท่านไค
ท่านไค: กูจะกลับบ้านไปดูฮานะ วันนี้ท้องเสียเผื่อมีไข้
ย้ง: ครับๆๆ
ฮานะเก็บขนมก่อนลูก😅😅
บทล่าสุด
#91 บทที่ 91 ตอนพิเศษ
อัปเดตล่าสุด: 2/14/2026#90 บทที่ 90 บทที่ 90 ต้องการผู้สืบทอดอำนาจ
อัปเดตล่าสุด: 2/14/2026#89 บทที่ 89 บทที่ 89 อัดอั้นมานานNC
อัปเดตล่าสุด: 2/14/2026#88 บทที่ 88 บทที่ 88 แล้วลูกกูผิดอะไร
อัปเดตล่าสุด: 2/14/2026#87 บทที่ 87 บทที่ 87 บีบหัวใจ
อัปเดตล่าสุด: 2/14/2026#86 บทที่ 86 บทที่ 86 ยูริถูกจับตัวไป
อัปเดตล่าสุด: 2/14/2026#85 บทที่ 85 บทที่ 85 ยันหว่างNC
อัปเดตล่าสุด: 2/14/2026#84 บทที่ 84 บทที่ 84 ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเธอ พ่อเธอทำอะไรฉันไม่ได้
อัปเดตล่าสุด: 2/14/2026#83 บทที่ 83 บทที่ 83 อย่ามายุ่งกับลูกผม
อัปเดตล่าสุด: 2/14/2026#82 บทที่ 82 บทที่ 82 หลงลูกสาว
อัปเดตล่าสุด: 2/14/2026
คุณอาจชอบ 😍
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
ดวงใจรักนักรบ
Vs
หฤทัย สิริโสกุล สาวน้อยวัยกระเตาะเจ้าของโรงเรียนอนุบาลป้ายแดง ชีวิตของเธอเหมือนจะดี๊ดี ชอบมองโลกในแง่บวกเสมือนเจ้าของทุ่งดอกลาเวนเดอร์มาเอง หากหัวใจเจ้ากรรมต้องกระตุกเต้นแรง เมื่อดันมาสปาร์กกับพ่อลูกอ่อนจอมเย็นชาเข้าเต็มเปา ทว่าอ่อยเบอร์แรงสักแค่ไหน เขาก็เฉยซะจนน่าระเหี่ยใจ แต่อย่าหวังว่าเธอจะถอย ก็เจ้าลูกชายก็น่ารักน่าฟัด น่าสมัครเป็นแม่เลี้ยงเป็นที่สุด ส่วนคนเป็นพ่อก็มีเสน่ห์เหลือล้นน่าดามใจซะขนาดนี้ มารยาทุกเล่มเกวียนที่มีเธอจะขุดขึ้นมาใช้ให้หมด อยากรู้นักว่าเขาจะเป็นเจ้าพ่อน้ำแข็งไปได้นานสักแค่ไหน!
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













