บทที่ 37 แน่ใจนะว่าตาบอดจริง

“แค่นี้ก็ต้องดุด้วย ชิ!”

เพลงเพลินค้อนคนตัวใหญ่อย่างหมั่นไส้ แล้วก็นึกสนุกจึงปล่อยตัวให้ไหลไปตามน้ำจนเข้าไปอยู่ตรงหน้าของคามาร์อย่างเงียบเชียบ มือหนึ่งเอื้อมไปดึงดอกหญ้าริมตลิ่งแล้วใช้มันเขี่ยเบา ๆ บริเวณต้นแขนของคามาร์

พอชายหนุ่มยกมือขึ้นปัด เพลงเพลินก็ปิดปากหัวเราะแบบไม่มีเสียง ก่อนจะย้ายไปสะกิด...