บทที่ 73 แสงสุดท้าย

ยามแสงสุดท้ายลาลับ สรวงยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนดาดฟ้าอย่างอ่อนล้าอ่อนแรง ข้างกายเขาไร้เงาของหลานชายอย่างคามาร์ และคงจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป ดวงตาสีขุ่นที่ทอดมองดวงจันทร์นวลผ่องเริ่มมีน้ำมาคลอยามคิดถึงวันเวลาที่ผ่านมา

‘คามาร์’ แปลว่าพระจันทร์ เป็นชื่อที่เขาตั้งให้เด็กทารกผู้มีดวงตาสีน้ำเงิน

“ถ้าโตขึ้นน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ