บทที่ 8 หน้าที่ใหม่
ข้อมูลอันน้อยนิดที่เพลงเพลินได้รับในวันนี้ เมื่อเทียบกับเรื่องใหญ่ที่เขาต้องรับมือกับคนอย่างคามาร์ส่งผลให้หนุ่มน้อยนอนไม่หลับ
“ท่องไว้เพลงเพลินท่องไว้ เงินเดือนห้าหมื่น ที่พักฟรี อาหารฟรี มีรถให้ใช้พร้อมคนขับ”
แม้จะสะกดจิตตัวเองแบบนั้น แต่ใบหน้าบึ้งตึงของคามาร์ก็ยังตามมาหลอกหลอน แค่สอนคนตาบอดให้ใช้ชีวิตเหมือนคนปกติโดยไม่ให้ใครจับได้ว่าตาบอดก็แทบจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว แต่ท่าทางเจ้าตัวยังต่อต้านถึงขั้นนั้น แล้วมันจะสำเร็จได้อย่างไร
เพลงเพลินคิดแล้วคิดอีก แทบจะเอาเท้าขึ้นมาก่ายหน้าผากก็ยังไม่พบทางสว่าง ไหนจะเรื่องยามาสรวงอะไรนั่น ไหนจะเรื่องเลือกผู้นำคนใหม่อีก
เมื่อเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่ได้ เพลงเพลินก็คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาค้นหาข้อมูล
“ยามาสรวง เหมืองเพชรล้ำค่าใต้ทะเลงั้นเหรอ”
เพลงเพลินตื่นตาตื่นใจกับข้อมูลใหม่ที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเมืองไทยมีเหมืองเพชรอยู่ใต้ทะเลด้วย ยามาสรวงเป็นชื่อกลุ่มที่เกิดขึ้นจากการรวมตัวกันของนักธุรกิจตระกูลสุราลัยและบุคคลในพื้นที่จังหวัดพังงา มีรายงานว่าเพชรที่ค้นพบบริเวณนั้นเชื่อมโยงกับหินแลมโพรไอต์ที่แทรกดันอยู่ในหินแกรนิตเป็นแนวยาวหลายสิบกิโลเมตรในอ่าวพังงา ในยุคหนึ่งมันเคยรุ่งเรืองจนสามารถสร้างรายได้จากการส่งออกเป็นอันดับสามของประเทศรองจากข้าวและยางพารา
“มิน่าล่ะ ถึงได้มั่งคั่งล่ำซำขนาดนี้”
เพลงเพลินไม่แปลกใจเลยว่าทำไมที่นี่ถึงได้โอ่อ่าจนเขาตื่นตาตื่นใจยามได้ย่างเท้าก้าวเข้ามา
ข้อมูลในมือน่าสนใจจนเพลงเพลินวางไม่ลง เขายังคงกวาดตามองตัวอักษรในหน้าจอที่พอจะหาได้ แม้มันจะน้อยเต็มทีก็ตาม
“ยามาสรวงจะมีการคัดเลือกผู้นำทุกสี่ปีเพื่อป้องกันการคอร์รัปชันภายในองค์กร ปัจจุบันผู้นำคือคุณสรวง สุราลัย และคาดว่าคนถัดไปน่าจะเป็นหลานชายเพียงคนเดียวคือคุณคามาร์ สุราลัย ที่จะมีการโหวตจากตัวแทนทุกฝ่ายในปีนี้”
เพลงเพลินเริ่มจะมองเห็นเหตุผลที่ภมรบอกว่าจะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าคุณคามตาบอด นี่แปลว่าถ้าคามาร์รักษาตาไม่ทันวันคัดเลือกเขาต้องแสดงละครต่อหน้าทุกคนงั้นเหรอ แต่คนอารมณ์รุนแรงแบบนั้นก็ไม่สมควรจะเป็นผู้นำเลยสักนิด ไม่มีคนอื่นที่เหมาะสมกว่านี้แล้วหรือไง
เพลงเพลินหลับไปพร้อมกับความสงสัยที่เพิ่มขึ้น แล้วเขาก็เก็บเอามันไปฝัน ในฝันเขากำลังลอยคออยู่กลางเวิ้งทะเลกว้าง รอบ ๆ ข้างมีกลิ่นคาวคละคลุ้งกระตุ้นให้เพลงเพลินลืมตาขึ้นมามอง แล้วเขาก็พบว่าน้ำทะเลสีครามกลายเป็นสีเลือดน่าสยดสยอง เพลงเพลินหวีดร้องด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่เสียงเปียโนเพี้ยน ๆ จะปลุกเขาให้ตื่นจากฝันร้าย
“คุณคามมีภาวะเครียด หมอจึงแนะนำให้ใช้ดนตรีบำบัด แต่สภาพก็เป็นอย่างที่เพลินเห็นนี่แหละ”
เพลงเพลินมายืนเกาะขอบประตูห้องของคามาร์โดยมีภมรคอยให้ข้อมูลของ ‘เด็กดื้อ’ ที่เพลงเพลินต้องดูแลอยู่ด้านหลัง
“จำเป็นมากเหรอครับที่เขาต้องเป็นผู้นำคนต่อไป”
“หากตำแหน่งผู้นำหลุดมือไป ยามาสรวงสิ้นชื่อแน่”
“แล้วคุณท่านล่ะครับ ตอนนี้ท่านก็ยังดูแข็งแรง”
“คุณสมบัติหนึ่งในเก้าข้อของผู้นำจะต้องอายุไม่เกินเจ็ดสิบห้าปีในวันที่รับตำแหน่ง แต่คุณท่านกำลังจะเจ็ดสิบหกในอีกไม่กี่วันข้างหน้า”
“คุณภมรกำลังจะบอกว่า มีคนจ้องที่จะชิงตำแหน่งนี้อีกเยอะเหรอครับ”
“ไม่เยอะ แต่ร้ายกาจ”
“ใครเหรอครับ”
“คุณศร น้องชายของคุณท่าน”
เพลงเพลินได้ยินแล้วก็ต้องเบิกตากว้าง นี่เขาหลงเข้ามาอยู่ท่ามกลางสงครามระหว่างคนในตระกูลสุราลัยอย่างนั้นเหรอ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ไหนยายทองอยู่บอกว่าเขามีวาสนากำลังจะได้ดี แล้วนี่อะไร ทั้งต้องดูแลคนตาบอดอารมณ์ร้าย ไหนจะต้องเผชิญกับสงครามระหว่างพี่น้องที่แย่งชิงผลประโยชน์กันอีก
“มันมีอะไรที่ซับซ้อนกว่านั้นอีกเยอะ เธอแค่ทำหน้าที่ของเธอก็พอแล้วเพลงเพลิน เริ่มจากสอนคุณคามเล่นเปียโนให้ได้สักเพลงเพื่อใช้แสดงในงานวันเกิดของคุณท่านต่อหน้าแขกในงาน”
“งานมีเมื่อไรครับ”
“อีกสามวัน”
“หา! เล่นเพี้ยนแบบนั้นเนี่ยนะ”
วืด… ฟิ้ว… ตุ้บ!
“เธอว่าอะไรนะ ฉันเล่นเพี้ยนตรงไหน? ฮะ!”
เสียงดุดันมาพร้อมกับถ้วยกาแฟสเตนเลสตกไม่แตก มันลอยข้ามหัวเพลงเพลินไปหลังหนุ่มน้อยย่อตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด ก่อนที่ภมรจะคว้าไปถือไว้อย่างรวดเร็ว
“เพี้ยนทุกตรงนั่นแหละครับ”
เพลงเพลินส่งเสียงบ่นอุบอิบออกมาโดยไม่ให้คามาร์ได้ยิน เหตุเพราะยังเคืองไม่หายที่อีกฝ่ายลุกขึ้นมาเล่นเปียโนเสียงเพี้ยนตั้งแต่เช้าตรู่จนเขารำคาญหู แล้วนี่ยังจะขว้างแก้วกาแฟใส่เขาอีก นอกจากเล่นโน้ตเพี้ยนแล้วยังทำตัวเพี้ยนผิดมนุษย์
“คุณภมร”
“ครับคุณคาม”
“มาตรฐานคุณต่ำลงเรื่อย ๆ นะ เลือกคนแบบนี้มาได้ยังไง จ่ายค่าเสียเวลาแล้วไล่ออกไปซะ”
“ไม่ได้นะครับคุณคาม”
“ทำไม?”
“ที่ผ่านมาคนที่เข้ามาสัมภาษณ์ยังไม่ทันได้รู้ว่าต้องทำอะไรก็ถูกคุณท่านปัดตก แต่คุณท่านเลือกเพลงเพลิน แล้วเขาก็รู้เรื่องของคุณคามแล้ว ถ้าไล่เขาออกความลับอาจจะรั่วไหลไปถึงหูคนพวกนั้น”
“ก็ฆ่าปิดปากไปสิ”
