บทที่ 17 มองคนที่อยู่ข้างตัวสิ

“หนูว่าหมอน้ำเธอคงเข้าใจหมอคีย์ค่ะ” หญิงสาวอยากจะพูดเพื่อให้กำลังใจเขา

“แต่พรุ่งนี้ฉันต้องกลับแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“ค่ะหมอ” เธอรู้สึกใจหายที่เขาจะจากไปอีกครั้งทั้งที่ครั้งนี้แทบไม่มีเวลาคุยกันเลย

“ฝากดูแลบ้านกับเจ้านุ่มนิ่มด้วยนะ”

“ค่ะหมอ ไม่ต้องห่วงนะคะ” ขวัญนภัสรับปากอย่างหนักแน่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ