บทที่ 18 ผมต่างจากเขาที่เห็นแก่ตัว

ปริณดาก้มหน้าลงซบกับอกวงศธรอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้ร้องไห้สะอึกสะอื้นอีกแล้ว แต่เป็นการปล่อยให้น้ำตาแห่งความสับสนไหลริน หมอวงศธรกอดเธอไว้แน่น ปลอบโยนด้วยความเงียบงันในคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนได้ก้าวข้ามผ่านเส้นบางๆ ของคำว่าเพื่อนไปอย่างไม่อาจย้อนคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น

ปริณดาลืมตาตื่นขึ้น...