บทที่ 80 คนขี้เซา

ภีมภพขับรถมาไม่เร็วเหมือนทุกครั้งไม่ใช่เพราะกลัวอันตรายแต่เพราะอยากยืดเวลาที่จะอยู่กันตามลำพังออกไปอีกสักนิด เขามาถึงบริษัทของคุณสุทัศน์ก็เกือบจะบ่ายโมง

“กอหญ้าครับ ถึงแล้วนะ”

ไร้เสียงตอบรับจากคนตัวเล็กที่หลับอย่างมีความสุข เมื่อเห็นว่ายังพอมีเวลาเหลือจึงปล่อยให้เธอได้นอนต่ออีกสักนิด       

ผ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ