บทที่ 9 เอ็นดู
“ทำงานกับมีวันหยุดให้เธอวันอาทิตย์หนึ่งวันนะ เธอจะไปไหนก็ได้ จะกลับไปนอนที่บ้านตั้งแต่คืนวันเสาร์ฉันก็ไม่ว่าอะไรแต่ขอแค่เช้าวันจันทร์ฉันมีข้าวกินก่อนไปทำงานแค่นั้นแหละ” เขาอธิบายอย่างชัดเจน
“หมอคะถ้าหนูไม่ออกไปไหนแต่ขออ่านหนังสืออยู่ที่นี่ได้ไหม”
“ได้สิ ฉันให้อิสระกับเธอเต็มที่อยากจะทำอะไรก็ทำไปเลย”
“ขอบคุณค่ะหมอคีรินทร์หนูไม่คิดเลยว่าจะมีเลยว่าจะเจอคนที่ใจดีแบบนี้”
“อย่าเพิ่งชมฉันเลยนะเฟิร์น คนเราไม่ได้ดีไปหมดหรอกฉันเองก็มีมุมที่แย่เหมือนกันเพียงแต่ตอนนี้เธอยังมองไม่เห็นก็แค่นั้น”
“หนูนึกไม่ออกเลยค่ะว่ามุมไหนของหมอที่จะดูแย่” ขวัญนภัสนึกไม่ออกเลยว่าคนอย่างหมอคีรินทร์จะเป็นคนไม่ดีได้ยังไง
“เธอบอกว่าจะเข้ามหาวิทยาลัย แล้วได้ไปติวหรือเรียนพิเศษกับคนอื่นบ้างไหมล่ะ”
“ไม่ค่ะ หนูใช้วิธีอ่านเองแล้วก็ดูจากยูธูปค่ะ”
“ดูด้วยมือถือเครื่องเก่าๆ ของเธอน่ะเหรอ” เขามองโทรศัพท์มือถือของหญิงสาวที่บริเวณขอบจอมันร้าวแล้วก็ถอนหายใจ
“ไม่หรอกค่ะ บางครั้งหนูก็ไปใช้คอมพิวเตอร์ที่โรงเรียนในการเรียน”
“นี่เธอไม่มีคอมพิวเตอร์ใช้เหรอไม่ค่ะ แต่ที่โรงเรียนเขามีให้ยืมใช้แต่หนูไม่ได้ทำเรื่องยืมค่ะกลัวเอามาบ้านแล้วน้องจะแย่งเล่นพังขึ้นมาไม่มีเงินไปใช้เขาอีก”
“เดี๋ยวฉันจะหาคอมพิวเตอร์ให้เธอใช้สักเครื่องดีไหม”
“ไม่เป็นไรค่ะหมอมันไม่จำเป็นสำหรับหนูเท่าไหร่”
“แต่มันจำเป็นสำหรับการเรียนนะ”
“แต่หนูไปใช้ที่โรงเรียนก็ได้ค่ะ”
“เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ถ้าเธอไม่อยากได้คอมพิวเตอร์ฉันมีแท็บเล็ตอยู่เครื่องหนึ่งไม่ได้ใช้งานเดี๋ยวฉันจะให้เธอนะ” คีรินทร์บอกอย่างใจดี
“ไม่เป็นไรค่ะหมอหนูเกรงใจ”
“เอาน่าถือว่าฉันสนับสนุนเด็กก็แล้วกันแท็บเล็ตเครื่องนั้นฉันได้มาจากตัวแทนยาน่ะ ยังไม่ได้ใช้เลยเก็บไว้ในลิ้นชักก็เสียดายเปล่าๆ”
“คุณหมอจะหักจากเงินเดือนหนูก็ได้นะคะ”
“ฉันก็ได้มาฟรีๆ จะมาหักเงินเธอได้ยังไงล่ะ รออยู่ตรงนี้เดี๋ยวฉันไปเอามาให้นะ” คุณหมอเดินเข้าไปในห้องทำงานของก่อนจะเดินถึงแท็บเล็ตยี่ห้อดังออกมาแล้วยื่นให้กับขวัญนภัส
“หวังว่ามันคงมีประโยชน์กับเธอมากกว่านอนอยู่ในลิ้นชักนะ”
“หมอคะแต่ราคามันแพงมาก”
“ก็บอกแล้วว่าไม่ได้ซื้อมา”
“ทำไมหมอไม่เอาเครื่องนี้ใช้คะ แล้วเอาเครื่องเก่าของหมอให้หนูใช้”
“ได้ยังไงล่ะเครื่องเก่าของฉันข้อมูลอยู่ในนั้นเยอะแยะไปหมดเธอเอาเครื่องใหม่ไปใช้นั่นแหละดีแล้ว ส่วนมือถือเดี๋ยวฉันจะหามาเปลี่ยนให้นะ”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะมือถือของหนูมันยังใช้ได้อยู่”
“แต่เวลาเธอถ่ายรูปแมวส่งให้ฉันรูปมันเบลอมากๆ เลยฉันไม่ชอบตกลงตามนี้ ทีนี้จะไปพักผ่อนหรือจะไปทำอะไรก็ได้เจอกันอีกทีเช้าวันจันทร์ก็แล้วกันนะ”
“แต่นี่มันเพิ่งบ่ายเองนะคะเย็นนี้หมอจะกินข้าวกับอะไรเดี๋ยวหนูทำให้”
“ไม่เป็นไรฉันว่าจะออกไปกินข้าวกับเพื่อนน่ะ เธอเองก็หาอะไรกินด้วยของสดในตู้ถ้าหมดแล้วก็อย่าลืมไปซื้อล่ะ เงินที่ฉันโอนให้ค่ากับข้าวแยกกับเงินเดือนถ้าไม่พอหรือขาดเหลือต้องรีบบอกนะ”
“ค่ะคุณหมอขอบคุณมากค่ะถ้าอย่างนั้นงั้นหนูขอไปบ้านบิวนะคะ”
“อือ ไปเถอะเดี๋ยวฉันก็จะออกไปเหมือนกัน”
หมอคีรินทร์ออกจากบ้านไปตั้งแต่บ่ายวันเสาร์และกลับเข้ามาที่บ้านอีกครั้งในช่วงบ่ายของวันอาทิตย์เขาค่อนข้างแปลกใจมากเมื่อเปิดประตูบ้านเข้ามาแล้วเจ้านุ่มนิ่มแมวสีส้มตัวอ้วนกลมของเขาไม่ออกมาต้อนรับเหมือนกับทุกครั้ง
เขาเดินตามหาไปทั่วบ้านก่อนจะเจอว่าตอนนี้แมวของเขากำลังนอนหลับอยู่กับแม่บ้านคนใหม่บนเสื่อใต้ต้นไม้หลังบ้าน ดูท่าทางแล้วทั้งคนทั้งแมวน่าจะหลับอย่างมีความสุข
คุณหมออดยิ้มไม่ได้กับภาพตรงหน้าดูเหมือนว่าตอนนี้เจ้านุ่มนิ่มจะตามติดขวัญนภัสมากกว่าตัวเขามากเลยทีเดียวตั้งแต่เธอมาทำงานหนึ่งสัปดาห์เจ้านุ่มนิ่มก็เดินตามเธอต้อยๆ เพราะแบบนี้เลยทำให้คุณหมอรู้สึกวางใจเป็นอย่างมากถ้าหากตนเองจะต้องไปเรียนต่อและฝากแมวตัวนี้ให้ขวัญนภัสดูแล เดิมทีคีรินทร์วางแผนเอาไว้ว่าตอนที่ตัวเองไม่อยู่บ้านจะปิดตายบ้านหลังนี้และให้แมวของตนเองไปอยู่ที่บ้านของปริณดา
แต่เมื่อเห็นแบบนี้แล้วก็คิดว่าจะให้ขวัญนภัสอยู่ที่นี่ระหว่างที่ตนเองไปเรียนให้เธอช่วยดูแลบ้านดูแลแมวและจ่ายเงินเดือนให้กับเธออย่างเดิม
คีรินทร์ปิดประตูหลังบ้านก่อนจะกลับขึ้นไปบนห้องของตนเองและเมื่อลงมาจากด้านบนอีกครั้งในเวลาค่ำก็เห็นว่าตอนนี้บนโต๊ะอาหารมีอาหารวางอยู่เรียบร้อยแล้ว
“หนูไม่รู้ว่าหมอจะกินข้าวที่บ้านหรือเปล่า แต่หนูทำอาหารไว้ให้แล้วค่ะ” ขวัญนภัสรีบบอก
“ขอบใจนะเฟิร์น อันที่จริงเย็นวันอาทิตย์เธอไม่ต้องทำก็ได้วันนี้เป็นวันหยุดของเธอนะ”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะหมอ หนูเห็นว่าหมออยู่บ้านแล้วหนูก็หยุดมาทั้งวันแล้ว”
“ฉันเห็นเมื่อกี้เธอนอนหลับอยู่หลังบ้านกับเจ้านุ่มนิ่ม”
“หนูตั้งใจจะเอาหนังสือออกไปอ่านแต่ด้านหลังบ้านบรรยากาศมันดีมากก็เลยเผลอหลับ”
“วันนี้ฉันพอมีเวลาว่างสองชั่วโมงเธออยากให้ฉันติววิชาไหนเป็นพิเศษบ้างหรือเปล่าล่ะ” เขาถามอย่างใจดีเพราะรู้ว่าขวัญนภัสไม่ได้ไปเรียนพิเศษที่ไหนเลยกังวลว่าเธออาจจะทำคะแนนได้ไม่ดี
“คุณหมอจะติวให้หนูได้เหรอคะ” เธอถามอย่างไม่แน่ใจ
“ทำไมถามแบบนั้นล่ะ เหมือนเธอกำลังดูถูกกันเลยนะ”
“เปล่าค่ะหนูก็แค่คิดว่า หมอเรียนจบมานานแล้ว”
“ถึงฉันจะเรียนจบมานานแต่ฉันก็ไม่ได้คืนวิชาความรู้ครูไปหมดหรอกนะ” คีรินทร์หัวเราะอย่างอารมณ์ดี
