บทที่ 4 4

“น้ามีแผลถลอกนิดเดียวเองลูก พรุ่งนี้น้าไปทำงานไหวเมษาไม่ต้องเป็นห่วงน้านะ”

ถ้าเรื่องดื้อรั้นเมษาคิดว่าเธอคงได้มาจากน้าของเธอเต็ม ๆ เพราะถ้าลองตั้งใจไว้แล้วว่าจะไปทำงานก็คือจะต้องไปให้ได้ สิ่งเดียวที่จะมาหยุดเธอและน้ามัชไม่ให้ออกจากบ้านได้คือป่วยหนัก ต้องถึงขั้นนอนซมจนไม่สามารถลุกออกจากเตียงได้นั้นแหละเธอกับน้ามัชถึงจะยอมหยุดงาน

“น้ามัชขา...ถ้าหนูหาเงินค่าผ่าตัดมาได้ น้ามัชจะยอมผ่าตัดไหมคะ”

“เมษา” น้ามัชจับมือทั้งสองข้างของหลานสาวไว้แน่น มือของเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่เธอเลี้ยงดูมาและแค่ได้เห็นเมษาเติบโตเป็นเด็กดีแค่นี้เธอก็ภูมิใจมากแล้ว

“น้าดีใจนะที่ได้เห็นความตั้งใจของหนู เมษาเสียสละเพื่อน้ามามาก ยอมไม่ไปเที่ยวกับเพื่อน ยอมทำงานหนักเพื่อช่วยน้าทำงานหาเงิน”

“เมษาฟังน้านะลูก สิ่งที่น้าเป็นอยู่น้าไม่เจ็บไม่ปวดเลย แต่สิ่งที่น้าอยากเห็นคือชีวิตที่มีความสุขของเมษา น้าอยากเห็นเมษาใช้ชีวิตให้สมกับวัย ออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนบ้าง ไปใช้ชีวิตในช่วงวัยรุ่นให้เต็มที่ ช่วงนี้เป็นช่วงที่สนุกที่สุดของชีวิตแล้วนะลูก เมษาไม่ต้องห่วงน้า ไม่ต้องกลัวกับเรื่องที่มันจะเกิดขึ้นในอนาคต”

“...”

เมษาน้ำตาเอ่อคลอ พลางรู้สึกใจหวิวที่ได้ยินน้าอันเป็นที่รักยิ่งพูดออกมาแบบนี้ แต่จะไม่ให้เธอกลัวได้อย่างไร ชีวิตนี้เธอมีน้ามัชแค่คนเดียวเมษาคงอยู่ไม่ได้แน่ถ้าไม่มีน้ามัชอยู่ด้วย เธอรู้ว่าสักวันมันจะต้องถึงวันที่เราต้องจากกันแต่อย่าพึ่งได้ไหมตอนนี้เธอยังไม่พร้อมสูญเสียจริงๆ

“เงินที่เมษาหามาได้ น้าอยากให้หนูเก็บเอาไว้ใช้เป็นเงินทุนเลี้ยงดูตัวเอง น้าก็เหมือนไม้ใกล้ฝั่งแล้วลูก น้าอยู่กับเมษาได้อีกไม่นาน...”

“ฮือ น้ามัชอย่าพูดแบบนี้สิคะ น้ามัชต้องอยู่กับหนูไปนาน ๆ นะ ต้องอยู่เห็นหนูประสบความสำเร็จก่อน หนูไม่ยอมให้น้ามัชจากไป หนูไม่ยอมค่ะ ฮึก ไม่ยอม” เมษารีบพูดแทรกขึ้นมาเมื่อเธอรับฟังสิ่งที่น้ามัชจะพูดต่อไม่ได้

“เมษา...น้ารักหนูมากนะ ถ้าหนูอยากเห็นน้ามีความสุขจริง ๆ หนูต้องฟังน้า ชีวิตของน้าตอนนี้ขอแค่ได้เห็นเมษาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขก่อนตายน้าก็พอใจแล้ว น้าจะจากไปอย่างมีความสุข”

“แต่ถ้าเอาเงินมากมายมารักษาน้าแล้วน้าต้องมาเห็นหลานทำงานงก ๆ เรียนหนักไม่ได้พักไม่ได้ใช้ชีวิต แบบนั้นไม่ใช่สิ่งที่น้าต้องการเลยและมันทำให้น้าเป็นทุกข์ยิ่งกว่าโรคที่น้าเป็นอยู่เสียอีก เกิด แก่ เจ็บ ตาย มันเป็นเรื่องธรรมดาและน้าไม่เคยกลัวเลยยกเว้น...”

“ความสุขของหลานสาวที่น้ารัก”

“ฮึก น้ามัช” เมษาโผตัวเข้ากอดน้ามัชแนบแน่น ซุกหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตาลงบนบ่าของผู้หญิงที่เก่งและเข้มแข็งที่สุด

“หนูรักน้ามัชนะคะ”

เธอมีชีวิตเติบโตมาได้ขนาดนี้ก็เพราะน้ามัชและต่อให้น้ามัชจะพูดให้เธอยอมรับความจริงและพยายามให้เธอปล่อยวางมากแค่ไหนก็ตาม เมษาไม่มีวันยอมปล่อยให้ครอบครัวเพียงคนเดียวของเธอต้องยอมแพ้ต่อโรคที่มันยังมีโอกาสรักษาให้หายได้

น้ามัชยอมลำบากเพื่อเลี้ยงดูเธอแล้วทำไมเธอจะยอมลำบากและเสียสละเพื่อน้ามัชบ้างไม่ได้ล่ะ ‘พี่เมนี่’ ชื่อของทางออกที่จะทำให้เธอยื้อเวลาให้ได้อยู่กับคนที่เธอรักนานขึ้น แม้จะต้องสูญเสียศักดิ์ศรีของตัวเองเมษาก็จะยอมทำเพื่อต่อชีวิตของน้ามัชมันก็คุ้มที่เธอจะยอมเสีย...

หนึ่งเดือนถัดมา

สองมือบีบเข้าหากันแน่นในขณะที่นั่งรอพี่เมนี่คุยโทรศัพท์กับใครบางคน และคงเป็นคนที่เมษาจะได้พบกับเขาในเร็ว ๆ นี้

หลังจากวันนั้นเมษาได้ตัดสินใจที่จะเลือกรับข้อเสนอของเมนี่ หญิงสาวที่เธอบังเอิญได้พบตอนที่น้ามัชเจ็บหัวใจจนต้องส่งตัวไปโรงพยาบาล ตอนนั้นเมษากลัวมากเธอไม่รู้จะต้องทำยังไงนอกจากปล่อยให้ตัวเองนั่งร้องไห้อยู่หน้าห้องฉุกเฉินแต่แล้วเมนี่ก็เดินเข้ามาทัก

“พี่ชื่อเมนี่นะจ๊ะ และพี่มีวิธีช่วยน้องหาเงินมาผ่าตัดช่วยคนที่น้องรัก”

“…”

เมษาไม่ได้ตอบกลับ เธอทำเพียงแค่หันไปมองหน้าผู้หญิงแปลกหน้าที่เธอไม่เคยพบมาก่อน และที่แปลกไปกว่านั้น เราไม่รู้จักกันแล้วทำไมเขาถึงเดินเข้ามานั่งคุยกับเธอแถมยังรู้อีกว่าเธอต้องการอะไร

“พี่ไม่ได้มีเจตนาจะดูถูกน้องนะ แต่พี่รู้และพี่ดูออกว่าน้องต้องการเงิน เงินจำนวนมากซะด้วย” เมนี่มีวิธีมองคนในแบบของเธอและเธอมักจะดูขาดเสมอว่าคนไหนรวย รวยจริง รวยปลอม และคนไหนขัดสนเรื่องเงินและแบบหลังนี้แหละคือเป้าหมายของเมนี่

และวันนี้เธอช่างโชคดีจริง ๆ ที่ได้เจอเป้าหมายตรงกับความต้องการของลูกค้าคนใหม่ที่กระเป๋าหนักมาก ทั้งหล่อ ทั้งรวยจนเมนี่อยากเสนอตัวเองให้เขามากแต่ อดค่ะ!