บทที่ 47 47

อลักรักเมษาไปแล้ว รักเธอหัวปักหัวปำ หลงใหลความไร้เดียงสาของเธอจนโงหัวไม่ขึ้น แต่ก็ยังไม่ยอมรับหัวใจของตัวเอง ยังคงถือทิฐิของตัวเองเพราะเขาเคยลั่นวาจากับเธอไว้ ว่าเขาไม่เคยคิดที่จะรักใครแต่แล้วเป็นเขาเองที่ต้องกลืนน้ำลายตัวลง เขารักเธอและหวงมากด้วย

“หนู...” เมษาหน้าแดง เธอรีบหลบสายตาหวานซึ้งของอลันเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ