บทที่ 8 8
“หนูขออนุญาตถามชื่อของคุณได้ไหมคะ” ในเมื่อเขาอนุญาตแล้วถ้าอย่างนั้นเมษาจะขอถามเรื่องที่เธออยากรู้เป็นอันดับแรกก่อนก็แล้วกัน แต่จะต้องขออนุญาตเขาก่อนเพราะเธอไม่แน่ใจว่าชื่อจริงของเขาจะจัดอยู่ในกลุ่มข้อมูลที่เธอไม่มีสิทธิ์รู้ด้วยหรือไม่
“ฉันชื่อ อลัน”
“หนูชื่อ เมษา ยินดีที่ได้รู้จักคุณอลันนะคะ”
“...” อลันระบายยิ้มบาง ๆ ก่อนจะยื่นมือข้างขวามาหาเมษาเพื่อรอให้เธอยื่นมือมาจับทักทายแบบฝรั่ง เมษาลังเลเล็กน้อยแต่ก็ยอมยื่นมือไปจับมือกับเขา
“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน เมษา”
“หนูสามารถถามเรื่องอื่น ๆ ได้หรือเปล่าคะ” ตอนนี้เมษารู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นหลังจากที่เขาอนุญาตให้เธอพูดได้ และในเมื่อเธอต้องทำหน้าที่เป็นเด็กเลี้ยงสร้างความพอใจให้กับเขา เมษาคิดว่าเธอควรจะชวนเขาคุยเพื่อทำความรู้จักกันให้มากขึ้น
“ลองถามมาก่อนแล้วกัน อันไหนที่ฉันพอใจจะตอบฉันจะตอบคำถามของเธอ แต่ถ้าอันไหนที่ฉันไม่ต้องการจะตอบฉันจะบอกผ่าน”
อลันยังใช้โทนเสียงที่ทุ้มนุ่มเหมือนเดิม เขาเองก็อยากให้เมษารู้สึกผ่อนคลายมากกว่านี้เพราะถึงยังไงเขายังต้องให้เมษาเป็นเด็กเลี้ยงของเขาไปอีกสักพัก
‘จ่ายหนักก็ต้องใช้ให้คุ้มหน่อยไหม’
“คุณอลันอายุเท่าไหร่เหรอคะ” ถามออกไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะบางคนก็ถือเรื่องอายุมากเพราะมันเป็นเรื่องค่อนข้างจะส่วนตัว แต่ด้วยความที่เมษาอยากรู้เอาไว้เธอจึงตัดสินใจถามเขาออกไป
“แล้วเธอคิดว่าฉันอายุเท่าไหร่ละ”
“หนูคิดว่าคุณอายุประมาณ27-28ค่ะ”
เมษาตอบตามความคิดจริง ๆ ของเธอและไม่ได้มีเจตนารมณ์ที่จะพูดเยินยอแอบแฝงอยู่ บุคลิกของเขาดูเป็นคนโตแต่หน้าของเขาดูเด็กมาก ผิวก็ดีมากด้วย ผิวหน้าสวยจนผู้หญิงอย่างเธอยังอายเลย
“ขนาดนั้นเลย?” อลันยกคิ้วขึ้นขณะถามอย่างประหลาดใจแต่ก็พึงพอใจกับตัวเลขที่เมษาพูดพอสมควร เขาไม่ใช่คนบ้ายอแต่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเวลามองหน้าเด็กเลี้ยงหมาด ๆ คนนี้ถึงได้รู้สึกว่าเมษาค่อนข้าง จริงใจ และเธอไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเบื่อหน่ายสักเท่าไหร่
“หนูทายถูกหรือเปล่าคะ”
“เกือบถูก”
“แล้ว...คุณอลันอายุเท่าไหร่เหรอคะ”
“30ปี อายุของฉันคงไม่ทำให้เธอรู้สึกผิดหวังใช่ไหม หืม...” อลันไม่ได้คาดหวังกับคำตอบที่เขาจะได้ยินและไม่สนด้วยว่าเมษาจะรู้สึกอย่างไรเมื่อต้องมาเป็นเด็กเลี้ยงของผู้ชายที่อายุแค่30ปี ไม่ได้อายุ50หรือ60 ตอนนี้อลันให้ความสนใจกับแก้มเนียนที่ซับสีชมพูจาง ๆ ของเธอมากกว่า
แอบเห็นเส้นเลือดฝาดเล็กน้อยชวนให้เขาย้ายมือของตัวเองไปเกลี่ยที่แก้มของเมษาและพบว่า แก้มของเธอนุ่มเหมือนกับที่เขาคิดเอาไว้ เลื่อนจากแก้มมาที่เส้นผมสีน้ำตาลเข้ม อลันจับที่เส้นผมนุ่มสลวยก่อนจะเลื่อนนิ้วลงมาช้า ๆ จนถึงปลาย โน้มใบหน้าลงไปกดจูบลงบนปลายผมของเมษาและได้กลิ่นหอมสดชื่นจากแชมพูที่เธอใช้
“คุ คุณอลันทำอาชีพอะไรเหรอคะ” เมษาพยายามชวนเขาคุยต่อเพราะเธอยังมีอีกหลายอย่างที่อยากจะถามเขาแต่ดูเหมือนว่า ความสนใจของอลันในตอนนี้จะอยู่ที่ร่างกายของเธอมากกว่าเรื่องที่เธอถาม
“เธอลองเดาดูสิ”
“คุณเป็นนักธุรกิจใช่ไหมคะ”
“ไม่เชิงแต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด” อลันไหวไหล่เล็กน้อยเพราะที่เมษาพูดมาก็ไม่ได้ผิด เขามีธุรกิจอาหารเสริมแต่อันนั้นทำเป็นงานอดิเรกเท่านั้นอลันรักงานหลักของเขามากกว่า
“แล้วคุณอลันทำอะไรอยู่เหรอคะ”
“ฉันขอไม่ตอบว่าฉันทำอาชีพอะไรอยู่แต่...” เมษาต้องรีบเงยหน้าขึ้นมองคนที่เปลี่ยนเป็นลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของเขาและก็ต้องตกใจเมื่อร่างกายของเธอถูกอลันอุ้มขึ้นในท่าเจ้าสาว สองแขนรีบกอดรอบลำคอของเขาเอาไว้
“คุณอลัน...”
“เธอถามไม่ใช่เหรอว่าตอนนี้ฉันทำอะไรอยู่”
ใช่ เมษาจำในสิ่งที่เธอถามได้แต่ความหมายของเธอก็คือเขาทำงานอะไรอยู่ ไม่ได้หมายถึงตอนนี้เขาคิดที่จะทำอะไรอยู่สักหน่อย
“หนะ หนู หมายถึงงานของคุณอลันค่ะ”
“อืม แต่ฉันอยากตอบอย่างอื่น อยากพาเธอไปดูว่าฉันอยากจะทำอะไร”
สายตาคมเข้มที่มองผ่านแว่นตาของเขานั้นทำให้หัวใจของเมษาเริ่มเต้นแรงขึ้น เธอไม่อยากจะคิดว่าเขาจะพาเธอไปทำอะไร แต่ถ้าหากเป็นเรื่องอย่างว่าจริงเมษาก็ขอยอมรับตามตรงว่าเธอไม่พร้อม
อลันอุ้มร่างบางขึ้นมายังชั้นสองพาเธอเข้าไปในห้องนอนของเขา เดินตรงไปที่เตียงขนาดคิงไซส์ที่ปกคลุมไปด้วยผ้าปูที่นอนเนื้อผ้าอย่างดีแค่เห็นก็รู้สึกถึงความนุ่ม
ปล่อยตัวเมษาให้นอนราบบนที่นอน ถอดแว่นตาที่ไม่ใช่แว่นสายตาแต่เป็นแว่นตากรองแสงที่อลันชอบใส่ติดตัวไว้ตลอดเวลา นอกจากจะช่วยถนอมสายตาแล้วแว่นตาอันโปรดนี้ยังทำให้ภาพลักษณ์ของเขาน่าเชื่อถือมากยิ่งขึ้น
วางแว่นตาไว้ที่โต๊ะข้างเตียงก่อนจะก้าวขึ้นมาคร่อมอยู่บนตัวของเมษา อลันเห็นสายตาล่อกแล่กของคนใต้ร่างและรู้ว่าเธอกำลังตื่นตกใจแต่ไม่กล้าแสดงอาการออกมามากนัก
“กลัวเหรอ”
เป็นคำถามที่ไม่น่าถาม แต่มันน่าตลกดีนะสำหรับผู้หญิงที่เลือกจะทำงานแบบนี้ แปลว่าเธอใจกล้าไม่น้อยแต่แล้วทำไมกับเรื่องบนเตียงที่อาจจะกำลังเกิดขึ้นเธอถึงได้ใจฟ่อขึ้นมาซะละ ในเมื่อเลือกที่จะทำก็ต้องกล้ากว่านี้หน่อยไหม
“ค่ะ” อาการตัวสั่นน้อย ๆ ของเธอก็บอกชัดอยู่
