บทที่ 9 9
“เลือกมาเป็นเด็กเลี้ยงของฉันแล้ว เธอจะกลัวไม่ได้แล้วนะเมษา ในเมื่อเธอเลือกทำงานแบบนี้เธอก็ต้องเตรียมตัวและเตรียมใจให้พร้อม รู้ใช่ไหมว่าการเป็นเด็กเลี้ยงหมายความว่าเธอต้อง...”
“นอนกับคุณ หนูรู้ค่ะ นอกจากสร้างความพึงพอใจให้คุณแล้วหนูต้องมีอะไรกับคุณด้วย”
“รู้แล้วทำไมยังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ฉันจ่ายเงินไปเยอะนะและฉันไม่ต้องการเห็นน้ำตาของเด็กใจเสาะอย่างเธอ”
ตอนแรกเมษาแค่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เพราะเธอกำลังประหม่า เธอยังไม่เคย เขาก็ควรให้เวลาเธอทำใจหน่อยสิ เธอไม่ได้จะไม่ให้เขาทำสักหน่อยแต่ขอเวลาเตรียมใจบ้างไม่ได้เหรอ และพอได้ยินเขาพูดแบบนี้จากแค่ทำหน้าเหมือนจะร้องกลายเป็นหยดน้ำสีใสล่วงหล่นลงมาจากหางตาแทบจะทันที ‘คุณอลันใจร้าย’
“นี่เธอ...” จะร้องไห้ทำไม น้ำตาเป็นสิ่งที่อลันไม่อยากเห็นมากที่สุดเพราะเขาเป็นหมอและเขาต้องได้เห็นน้ำตาแทบจะทุกวันอยู่แล้ว
และที่เขาต้องการหาผู้หญิงสักคนมาเป็นเด็กในปกครองของเขาก็เพราะอลันอยากให้คนที่ทำหน้าที่ตรงนี้ซึ่งตอนนี้คือเมษา เธอต้องทำให้เขาคลายเครียดสิ เธอต้องสร้างความสุขให้เขาสิ แต่ดูเหมือนตอนนี้เธอจะสร้างความปวดหัวให้เขาแทน
“ของมันต้องแลกอยู่แล้วนะเมษา อยากได้เงินง่ายๆ เงินเยอะ ๆ เธอก็ต้องแลกตามข้อตกลง เธอไม่ควรมาเสียใจกับสิ่งที่เธอเลือกไปแล้วนะ”
“ฮึก หนูก็ไม่ได้อยากจะทำนักหรอกค่ะ” เมษาเริ่มตัดพ้อและอลันจับอารมณ์กรุ่น ๆ ของเธอได้
“หนูไม่มีทางเลือกอื่นและที่หนูเลือกมาเป็นเด็กของคุณอลันก็เพราะหนูจำเป็นต้องใช้เงิน”
“หนูไม่ได้อยากได้เงินของคุณเพื่อใช้จ่ายให้ตัวเองสบายหรือเอาไปซื้อของใช้แพง ๆ แต่หนูมีเรื่องสำคัญที่ต้องใช้เงินจำนวนมากและถ้าหนูสามารถหาได้จากวิธีอื่นหนูคงทำไปแล้ว”
เมษารู้สึกว่าตัวเองกำลังระบายเรื่องอัดอั้นในใจให้คนที่ตอนนี้เป็นเจ้านายชีวิตของเธอฟัง เธอไม่ได้อยากทำแบบนี้แต่เพราะคำพูดของเขา สายตาดูถูกของเขากับรอยยิ้มเย้ยหยันนั่นมันทำให้ความอดทนของเมษาระเบิดจนเธอพ่นระบายเรื่องที่ไม่ควรพูดออกไปอย่างอดกลั้น
“หนูไม่ได้อยากทำแบบนี้ ไม่ได้อยากเสียศักดิ์ศรีของตัวเอง หนูไม่ได้มีความสุขเลยที่เลือกเส้นทางนี้แต่หนูจำเป็นต้องทำเพื่อช่วยคนที่มีพระคุณกับหนู”
อลันไม่โต้ตอบ เขานิ่งฟังเมษาพลางคิดไปด้วยว่าเรื่องจำเป็นของเด็กสาวคืออะไร แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ต้องการรับรู้เพราะเขาเลือกที่จะไม่รู้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
ข้อมูลของเมษาเขาต้องการรู้เพียงประวัติส่วนตัวของเธอแต่ไม่ต้องการรู้เหตุผลที่เธอเลือกทำงานนี้ เพราะไม่ว่ายังไงเหตุผลก็ไม่พ้นอยากได้เงินจากเขาอยู่แล้ว ส่วนจะเอาไปใช้อะไรนั้นไม่ใช่เรื่องที่อลันจะต้องสนใจ
“คุณคงมองว่าหนูเป็นเด็กใจง่าย ซื้อได้ด้วยเงินใช่ไหมคะ ฮึก”
“หนูขอโทษที่เป็นเด็กเลี้ยงในแบบที่คุณต้องการไม่ได้” เมษาดันแผ่นอกหนาเพื่อให้เขาลุกออกจากตัวของเธอ ทว่า อลันไม่ยอมให้เธอทำได้ดั่งใจ เขายังคร่อมตัวเธอเอาไว้อย่างนั้นและรอฟังว่าเธอจะพูดอะไรต่อ
“หนูจะโอนเงินที่คุณโอนเข้ามาในบัญชีของหนูคืนให้นะคะ”
“เธอคิดจะทำอะไร”
อลันอดถามไม่ได้และเขาอยากรู้ว่าเมษาจะตอบว่ายังไง ถ้าเธอคิดว่าการคืนเงินในส่วนที่เขาโอนให้เธอถือว่าจบ เธอก็คิดผิดแล้วเด็กน้อย
“หนูไม่มีความสามารถพอที่จะเป็นเด็กเลี้ยงของคุณอลันค่ะ หนูจะขอคืนเงินให้คุณและคุณจะได้หาคนที่เหมาะกับงานนี้มากกว่าหนูค่ะ”
เมษาออกแรงดันที่หน้าอกของเขามากขึ้นแต่ก็ไม่เป็นผล อลันยังอยู่ท่าเดิมและเพิ่มเติมคือเขาทำให้ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขาและเธอแคบลง แคบชนิดที่เมษาสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนของเขารดรินที่ปลายจมูกของเธอ
“ถึงเธอจะคืนเงินให้ฉันมันก็ไม่ได้จะจบง่ายขนาดนั้นนะเด็กน้อย เธอต้องคืนเงินที่ฉันจ่ายให้เมนี่ด้วย”
“เท่าไหร่คะ”
“แปดหมื่นบาท”
“แปดหมื่น!” ดวงตาที่รื่นไปด้วยน้ำตาเบิกโตขึ้นพร้อมกับสมองเริ่มทำงานคำนวณจำนวนเงินทั้งหมดที่เธอต้องคืนอลัน หนึ่งแสนสามหมื่นห้าพันบาท(135,000)
“ฉันจะรับเงินคืนและยอมยกเลิกสัญญาการเป็นเด็กเลี้ยงของเธอก็ต่อเมื่อ เธอคืนเงินให้ฉันเต็มจำนวนภายในวันพรุ่งนี้”
“...”
ภายในวันพรุ่งนี้! เมษารู้ตัวเองดีว่าเธอไม่มีทางหาเงินจำนวนมากขนาดนั้นมาคืนเขาภายในวันพรุ่งนี้ได้แน่ และต่อให้เขาให้เวลาเธออีกสักหน่อย เมษาก็ยังไม่รู้เลยว่าเธอจะหาเงินจำนวนนั้นมาคืนเขาได้ในชาตินี้หรือเปล่า ลำพังเงินในบัญชีก็ยังมีไม่ถึงแสนเลย ฮือ เมษาเอ้ย
