บทที่ 1 ข้อเสนอสามล้าน 1.1
“คุณแม่ต้องเข้ารับการผ่าตัดโดยเร็วที่สุดนะครับ ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้อาการอาจทรุดหนักจนเป็นอันตรายถึงชีวิตได้” เสียงของนายแพทย์วัยกลางคนทำให้ลลิษา วรัญธร หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีถึงกับหน้าซีดเผือด มือเรียวที่กำสายกระเป๋าสะพายอยู่สั่นเล็กน้อย เธอมองใบหน้าของแพทย์ด้วยความหวาดกลัว เพราะรู้ดีว่าครอบครัวของเธอไม่มีเงินมากพอสำหรับการรักษาครั้งนี้
“แล้วค่าผ่าตัดทั้งหมดประมาณเท่าไหร่คะคุณหมอ” ลลิษาถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แม้ภายในใจจะหวาดหวั่นกับคำตอบ แต่เธอก็จำเป็นต้องรู้เพื่อหาทางช่วยชีวิตมารดาให้ได้
“ถ้ารวมค่าผ่าตัด ค่าห้องพักฟื้น และค่าใช้จ่ายอื่น ๆ อาจอยู่ที่ประมาณหนึ่งล้านสองแสนบาทครับ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับอาการหลังผ่าตัดด้วย” คุณหมออธิบายอย่างใจเย็น ก่อนจะมองหญิงสาวด้วยความเห็นใจเมื่อเห็นดวงตาของเธอเริ่มแดงก่ำ
“หนึ่งล้านสองแสน...” ลลิษาทวนตัวเลขนั้นเบา ๆ ราวกับไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เงินจำนวนดังกล่าวมากเกินกว่าที่พนักงานร้านกาแฟเงินเดือนหมื่นกว่าบาทอย่างเธอจะหาได้ภายในเวลาอันสั้น
“ทางโรงพยาบาลมีเจ้าหน้าที่ช่วยประสานเรื่องสิทธิการรักษาและค่าใช้จ่ายนะครับ ลองปรึกษาดูก่อนได้ แต่ในส่วนของการผ่าตัด ผมอยากให้ตัดสินใจโดยเร็วที่สุด” นายแพทย์กล่าวก่อนส่งเอกสารรายละเอียดให้เธอ ลลิษารับมาด้วยมือสั่นเทาแล้วกล่าวขอบคุณ
“ขอบคุณมากนะคะคุณหมอ ลิษาจะพยายามหาเงินมาให้เร็วที่สุดค่ะ” หญิงสาวฝืนยิ้มทั้งที่น้ำตาแทบไหล เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะหาเงินมากมายขนาดนั้นจากที่ไหน แต่สิ่งหนึ่งที่เธอมั่นใจคือเธอจะไม่ยอมปล่อยให้มารดาจากไปโดยไม่ได้พยายามอย่างเต็มที่
@เวลา 10.30 น. ณ ห้องพักผู้ป่วย โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง
“ลิษา หมอว่าอย่างไรบ้างลูก” เพียงพิศ วรัญธร หญิงวัยห้าสิบเอ็ดปีที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยเอ่ยถามลูกสาวทันทีที่เห็นเธอเดินเข้ามา ใบหน้าของผู้เป็นมารดาซีดเซียวจากอาการเจ็บป่วย แต่ยังคงพยายามส่งยิ้มให้บุตรสาวเหมือนทุกครั้ง
“ไม่มีอะไรน่าห่วงค่ะแม่ หมอบอกว่าถ้าได้ผ่าตัด แม่ก็จะดีขึ้นค่ะ” ลลิษาวางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ข้างเตียง ก่อนเดินเข้าไปจับมือมารดาเอาไว้ เธอพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด เพราะไม่อยากให้คนป่วยต้องกังวลเรื่องเงิน
“แล้วต้องใช้เงินเยอะไหมลูก แม่รู้ว่าช่วงนี้หนูทำงานหนักมาก ไหนจะค่าเช่าบ้าน ไหนจะค่ารักษาแม่อีก” เพียงพิศถามด้วยความเป็นห่วง มือผอมบางยกขึ้นลูบแก้มลูกสาวอย่างอ่อนโยน
“แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ ลิษามีเงินเก็บอยู่บ้าง แล้วก็ยังมีงานพิเศษอีก เดี๋ยวลิษาจัดการเองค่ะ” หญิงสาวโกหกทั้งที่หัวใจเจ็บปวด เงินเก็บในบัญชีของเธอเหลือไม่ถึงสองหมื่นบาทด้วยซ้ำ ส่วนรายได้จากการทำงานก็แทบไม่พอจ่ายค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือน
“ถ้ามันลำบากมาก แม่ไม่อยากให้หนูต้องเดือดร้อนเพราะแม่เลย” เพียงพิศพูดเสียงสั่น น้ำตาเอ่อคลอเมื่อเห็นความเหนื่อยล้าบนใบหน้าลูกสาว
“อย่าพูดแบบนั้นสิคะแม่ แม่เลี้ยงลิษามาตั้งแต่เล็ก ทำงานหนักเพื่อให้ลิษาได้เรียนหนังสือ ตอนนี้ถึงเวลาที่ลิษาต้องดูแลแม่บ้างแล้วค่ะ” ลลิษารีบกุมมือมารดาแน่นขึ้น ก่อนก้มลงหอมหลังมือเหี่ยวย่นด้วยความรัก
“แม่ขอโทษนะลูกที่ทำให้หนูต้องลำบาก” เพียงพิศกล่าวทั้งน้ำตา
“ไม่ต้องขอโทษค่ะ แม่ต้องหาย แล้วเราจะกลับไปอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมนะคะ” ลลิษาฝืนยิ้ม ก่อนก้มหน้าลงเพื่อซ่อนหยาดน้ำตาที่กำลังไหล เธอไม่อยากให้มารดารู้ว่าตัวเองกำลังหมดหนทาง
@เวลา 13.00 น. ณ ร้านกาแฟย่านใจกลางกรุงเทพมหานคร
“ลิษา วันนี้แกดูไม่ค่อยดีเลยนะ เป็นอะไรหรือเปล่า” มธุริน ศิริธนากร เพื่อนสนิทวัยยี่สิบห้าปีเอ่ยถามขณะช่วยจัดแก้วกาแฟอยู่หลังเคาน์เตอร์ เธอสังเกตเห็นว่าเพื่อนสาวมีสีหน้าเคร่งเครียดตั้งแต่เข้ามาทำงาน
“แม่ฉันต้องผ่าตัดน่ะริน แต่ค่ารักษาแพงมาก ฉันไม่รู้จะหาเงินจากที่ไหนแล้ว” ลลิษาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง ขณะใช้ผ้าสะอาดเช็ดเคาน์เตอร์อย่างเหม่อลอย
“เท่าไหร่ล่ะ แกบอกฉันได้ไหม” มธุรินหยุดมือทันทีแล้วหันมามองเพื่อนอย่างจริงจัง
“ประมาณหนึ่งล้านสองแสนบาท ยังไม่รวมค่าใช้จ่ายที่อาจเพิ่มขึ้น ฉันลองติดต่อเรื่องสิทธิการรักษาแล้ว แต่ยังไม่รู้ว่าจะช่วยลดค่าใช้จ่ายได้เท่าไหร่” ลลิษาถอนหายใจยาว เธอพยายามทุกทางแล้ว ทั้งขอกู้เงินจากธนาคาร ติดต่อญาติ และสอบถามหน่วยงานช่วยเหลือ แต่ยังไม่มีทางไหนทำให้ได้เงินทันเวลา
“โธ่ลิษา ฉันอยากช่วยแกนะ แต่เงินเก็บฉันก็มีไม่มาก” มธุรินพูดด้วยความสงสาร ก่อนเอื้อมมือไปจับไหล่เพื่อนเบา ๆ
“ไม่เป็นไรหรอกริน แค่แกอยู่เป็นเพื่อนฉันก็ดีมากแล้ว” ลลิษายิ้มเศร้า เธอรู้ดีว่าเพื่อนสนิทเองก็มีภาระต้องดูแลครอบครัวเช่นกัน
“แล้วแกคิดจะทำยังไงต่อ” มธุรินถามอย่างเป็นห่วง
“ฉันคงต้องหางานเพิ่มอีกสักสองสามงาน ต่อให้ต้องทำทั้งวันทั้งคืน ฉันก็ยอม” ลลิษาตอบอย่างมุ่งมั่น แม้จะรู้ว่าเงินเดือนจากงานพิเศษคงไม่สามารถช่วยให้เธอหาเงินหลักล้านได้ภายในเวลาไม่กี่สัปดาห์
“แต่แกก็ทำงานแทบไม่ได้พักอยู่แล้วนะลิษา ถ้าฝืนมากกว่านี้แกจะล้มป่วยไปอีกคน” มธุรินเตือนด้วยความห่วงใย
“ฉันไม่มีทางเลือกแล้วจริง ๆ” หญิงสาวพูดเบา ๆ ก่อนหันกลับไปทำงานเมื่อเสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น
“ยินดีต้อนรับค่ะ รับอะไรดีคะ” ลลิษารีบปรับสีหน้าให้สดใสตามหน้าที่ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองลูกค้าที่เพิ่งเดินเข้ามา แล้วต้องชะงักไปเล็กน้อย
ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำราคาแพงก้าวเข้ามาภายในร้าน ใบหน้าคมเข้มของเขาดูหล่อเหลาและสุขุม แม้อายุจะใกล้สี่สิบปีแล้ว แต่กลับมีเสน่ห์อย่างผู้ชายที่ผ่านประสบการณ์ชีวิตมามาก ดวงตาคมกริบมองไปรอบร้านอย่างเรียบเฉย ก่อนจะหยุดอยู่ที่หญิงสาวหลังเคาน์เตอร์
เขาคือ ธามวินทร์ อัศวเมธากุล หรือที่คนในแวดวงธุรกิจรู้จักกันในชื่อเสี่ยธาม มหาเศรษฐีวัยสามสิบเก้าปี เจ้าของโรงแรมหรูหลายแห่ง รวมถึงธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และสถานบันเทิงระดับสูง
“อเมริกาโน่เย็น ไม่ใส่น้ำตาลหนึ่งแก้ว” ธามวินทร์สั่งด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก่อนหยิบบัตรเครดิตออกมาวางบนเคาน์เตอร์
“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ” ลลิษารับคำอย่างสุภาพ ก่อนหันไปเตรียมเครื่องดื่มโดยไม่รู้เลยว่าดวงตาคมของชายหนุ่มยังคงมองเธออยู่
“เสี่ยครับ อีกครึ่งชั่วโมงเรามีนัดประชุมกับฝ่ายบริหารนะครับ” นราธิป กิตติวัฒนกุล เลขาคนสนิทที่เดินตามเข้ามาเอ่ยเตือน ขณะตรวจสอบตารางงานในแท็บเล็ต
“รู้แล้ว” ธามวินทร์ตอบสั้น ๆ ก่อนเดินไปนั่งยังโต๊ะมุมหนึ่งของร้านซึ่งค่อนข้างเงียบสงบ
“วันนี้เสี่ยดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยนะครับ” นราธิปพูดอย่างระมัดระวัง เพราะรู้ดีว่าเจ้านายไม่ชอบให้ใครยุ่งเรื่องส่วนตัว
“ถ้านายไม่มีอะไรสำคัญก็เงียบไปก่อน” ธามวินทร์ตอบโดยไม่เงยหน้า ทำให้เลขาหนุ่มรีบหุบปากทันที
“กาแฟได้แล้วค่ะ” ลลิษาเดินถือแก้วกาแฟมาวางบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะถอยกลับ เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น เธอเหลือบมองหน้าจอและพบว่าเป็นเบอร์ของโรงพยาบาล
“ขอโทษนะคะ ขออนุญาตรับโทรศัพท์สักครู่ค่ะ” หญิงสาวกล่าวก่อนรีบเดินออกไปยังมุมด้านข้างของร้าน แต่ด้วยความรีบร้อนทำให้ข้อศอกของเธอเฉี่ยวโดนแก้วกาแฟจนมันล้มลง
“ทำอะไรของเธอ!” ธามวินทร์ตวาดเสียงเข้มเมื่อกาแฟบางส่วนหกลงบนโต๊ะและกระเด็นเปื้อนแขนเสื้อสูทราคาแพงของเขา
“ขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ นะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” ลลิษาหน้าซีด รีบหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาซับกาแฟด้วยความตกใจ
“รู้ไหมว่าสูทตัวนี้ราคาเท่าไหร่” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา ดวงตาคมกริบมองหญิงสาวที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำความสะอาด
“ไม่ทราบค่ะ แต่ถ้าเสียหาย ฉันจะรับผิดชอบให้ค่ะ” ลลิษาตอบเสียงสั่น แม้จะไม่รู้เลยว่าจะหาเงินจากไหนมาชดใช้ หากชุดของเขามีราคาแพงอย่างที่คิด
“เธอจะรับผิดชอบไหวหรือ” ธามวินทร์เลิกคิ้วมองเสื้อพนักงานธรรมดาของเธอ ก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างดูแคลน
“ถึงฉันจะไม่ได้มีเงินมาก แต่ฉันก็ไม่ใช่คนที่ทำผิดแล้วไม่รับผิดชอบค่ะ” ลลิษาเงยหน้าขึ้นตอบอย่างกล้าหาญ แม้ภายในใจจะหวาดกลัวสายตาของเขาอยู่ไม่น้อย
“ปากเก่งดีนี่” ธามวินทร์มองใบหน้าหวานของหญิงสาวอย่างสนใจ เขาไม่ค่อยพบผู้หญิงที่กล้าตอบโต้เขาเช่นนี้ โดยเฉพาะคนที่รู้ว่าเขาเป็นใคร
“ฉันไม่ได้ปากเก่งค่ะ ฉันแค่พูดความจริง” ลลิษาตอบ ก่อนรีบก้มหน้าทำความสะอาดโต๊ะต่อ
“เสี่ยครับ เดี๋ยวผมจัดการเรื่องเสื้อให้เองครับ” นราธิปรีบเข้ามาช่วยคลี่คลายสถานการณ์ เพราะไม่อยากให้เรื่องเล็กน้อยกลายเป็นปัญหาใหญ่
“ไม่ต้อง” ธามวินทร์ยกมือห้าม ก่อนหันกลับไปมองหญิงสาวอีกครั้ง
“เธอชื่ออะไร” เขาถามขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“ลลิษาค่ะ” หญิงสาวตอบอย่างระมัดระวัง
“ลลิษา...” ธามวินทร์ทวนชื่อช้า ๆ ก่อนมองป้ายชื่อบนหน้าอกเสื้อของเธอ
“ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” ลลิษากล่าวพร้อมยกมือไหว้ขอโทษอีกครั้ง แล้วรีบเดินกลับไปหลังเคาน์เตอร์
