บทนำ
เพราะเงินสามล้านบาทที่ต้องใช้รักษาชีวิตมารดา ทำให้ ลลิษา จำใจยอมเป็นผู้หญิงในความดูแลของ ธามวินทร์ หรือ เสี่ยธาม มหาเศรษฐีหนุ่มใหญ่ผู้เย็นชาและเอาแต่ใจ
เขามอบทุกอย่างให้เธอ ทั้งเงินทอง เสื้อผ้า และเครื่องประดับราคาแพง ยกเว้นหัวใจและสถานะที่เธอไม่มีวันได้รับ
ยิ่งเธอรัก เขายิ่งทำร้าย ยิ่งเธออดทน เขายิ่งเห็นเธอเป็นของตาย
บท 1
“คุณแม่ต้องเข้ารับการผ่าตัดโดยเร็วที่สุดนะครับ ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้อาการอาจทรุดหนักจนเป็นอันตรายถึงชีวิตได้” เสียงของนายแพทย์วัยกลางคนทำให้ลลิษา วรัญธร หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีถึงกับหน้าซีดเผือด มือเรียวที่กำสายกระเป๋าสะพายอยู่สั่นเล็กน้อย เธอมองใบหน้าของแพทย์ด้วยความหวาดกลัว เพราะรู้ดีว่าครอบครัวของเธอไม่มีเงินมากพอสำหรับการรักษาครั้งนี้
“แล้วค่าผ่าตัดทั้งหมดประมาณเท่าไหร่คะคุณหมอ” ลลิษาถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แม้ภายในใจจะหวาดหวั่นกับคำตอบ แต่เธอก็จำเป็นต้องรู้เพื่อหาทางช่วยชีวิตมารดาให้ได้
“ถ้ารวมค่าผ่าตัด ค่าห้องพักฟื้น และค่าใช้จ่ายอื่น ๆ อาจอยู่ที่ประมาณหนึ่งล้านสองแสนบาทครับ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับอาการหลังผ่าตัดด้วย” คุณหมออธิบายอย่างใจเย็น ก่อนจะมองหญิงสาวด้วยความเห็นใจเมื่อเห็นดวงตาของเธอเริ่มแดงก่ำ
“หนึ่งล้านสองแสน...” ลลิษาทวนตัวเลขนั้นเบา ๆ ราวกับไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เงินจำนวนดังกล่าวมากเกินกว่าที่พนักงานร้านกาแฟเงินเดือนหมื่นกว่าบาทอย่างเธอจะหาได้ภายในเวลาอันสั้น
“ทางโรงพยาบาลมีเจ้าหน้าที่ช่วยประสานเรื่องสิทธิการรักษาและค่าใช้จ่ายนะครับ ลองปรึกษาดูก่อนได้ แต่ในส่วนของการผ่าตัด ผมอยากให้ตัดสินใจโดยเร็วที่สุด” นายแพทย์กล่าวก่อนส่งเอกสารรายละเอียดให้เธอ ลลิษารับมาด้วยมือสั่นเทาแล้วกล่าวขอบคุณ
“ขอบคุณมากนะคะคุณหมอ ลิษาจะพยายามหาเงินมาให้เร็วที่สุดค่ะ” หญิงสาวฝืนยิ้มทั้งที่น้ำตาแทบไหล เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะหาเงินมากมายขนาดนั้นจากที่ไหน แต่สิ่งหนึ่งที่เธอมั่นใจคือเธอจะไม่ยอมปล่อยให้มารดาจากไปโดยไม่ได้พยายามอย่างเต็มที่
@เวลา 10.30 น. ณ ห้องพักผู้ป่วย โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง
“ลิษา หมอว่าอย่างไรบ้างลูก” เพียงพิศ วรัญธร หญิงวัยห้าสิบเอ็ดปีที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยเอ่ยถามลูกสาวทันทีที่เห็นเธอเดินเข้ามา ใบหน้าของผู้เป็นมารดาซีดเซียวจากอาการเจ็บป่วย แต่ยังคงพยายามส่งยิ้มให้บุตรสาวเหมือนทุกครั้ง
“ไม่มีอะไรน่าห่วงค่ะแม่ หมอบอกว่าถ้าได้ผ่าตัด แม่ก็จะดีขึ้นค่ะ” ลลิษาวางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ข้างเตียง ก่อนเดินเข้าไปจับมือมารดาเอาไว้ เธอพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด เพราะไม่อยากให้คนป่วยต้องกังวลเรื่องเงิน
“แล้วต้องใช้เงินเยอะไหมลูก แม่รู้ว่าช่วงนี้หนูทำงานหนักมาก ไหนจะค่าเช่าบ้าน ไหนจะค่ารักษาแม่อีก” เพียงพิศถามด้วยความเป็นห่วง มือผอมบางยกขึ้นลูบแก้มลูกสาวอย่างอ่อนโยน
“แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ ลิษามีเงินเก็บอยู่บ้าง แล้วก็ยังมีงานพิเศษอีก เดี๋ยวลิษาจัดการเองค่ะ” หญิงสาวโกหกทั้งที่หัวใจเจ็บปวด เงินเก็บในบัญชีของเธอเหลือไม่ถึงสองหมื่นบาทด้วยซ้ำ ส่วนรายได้จากการทำงานก็แทบไม่พอจ่ายค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือน
“ถ้ามันลำบากมาก แม่ไม่อยากให้หนูต้องเดือดร้อนเพราะแม่เลย” เพียงพิศพูดเสียงสั่น น้ำตาเอ่อคลอเมื่อเห็นความเหนื่อยล้าบนใบหน้าลูกสาว
“อย่าพูดแบบนั้นสิคะแม่ แม่เลี้ยงลิษามาตั้งแต่เล็ก ทำงานหนักเพื่อให้ลิษาได้เรียนหนังสือ ตอนนี้ถึงเวลาที่ลิษาต้องดูแลแม่บ้างแล้วค่ะ” ลลิษารีบกุมมือมารดาแน่นขึ้น ก่อนก้มลงหอมหลังมือเหี่ยวย่นด้วยความรัก
“แม่ขอโทษนะลูกที่ทำให้หนูต้องลำบาก” เพียงพิศกล่าวทั้งน้ำตา
“ไม่ต้องขอโทษค่ะ แม่ต้องหาย แล้วเราจะกลับไปอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมนะคะ” ลลิษาฝืนยิ้ม ก่อนก้มหน้าลงเพื่อซ่อนหยาดน้ำตาที่กำลังไหล เธอไม่อยากให้มารดารู้ว่าตัวเองกำลังหมดหนทาง
@เวลา 13.00 น. ณ ร้านกาแฟย่านใจกลางกรุงเทพมหานคร
“ลิษา วันนี้แกดูไม่ค่อยดีเลยนะ เป็นอะไรหรือเปล่า” มธุริน ศิริธนากร เพื่อนสนิทวัยยี่สิบห้าปีเอ่ยถามขณะช่วยจัดแก้วกาแฟอยู่หลังเคาน์เตอร์ เธอสังเกตเห็นว่าเพื่อนสาวมีสีหน้าเคร่งเครียดตั้งแต่เข้ามาทำงาน
“แม่ฉันต้องผ่าตัดน่ะริน แต่ค่ารักษาแพงมาก ฉันไม่รู้จะหาเงินจากที่ไหนแล้ว” ลลิษาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง ขณะใช้ผ้าสะอาดเช็ดเคาน์เตอร์อย่างเหม่อลอย
“เท่าไหร่ล่ะ แกบอกฉันได้ไหม” มธุรินหยุดมือทันทีแล้วหันมามองเพื่อนอย่างจริงจัง
“ประมาณหนึ่งล้านสองแสนบาท ยังไม่รวมค่าใช้จ่ายที่อาจเพิ่มขึ้น ฉันลองติดต่อเรื่องสิทธิการรักษาแล้ว แต่ยังไม่รู้ว่าจะช่วยลดค่าใช้จ่ายได้เท่าไหร่” ลลิษาถอนหายใจยาว เธอพยายามทุกทางแล้ว ทั้งขอกู้เงินจากธนาคาร ติดต่อญาติ และสอบถามหน่วยงานช่วยเหลือ แต่ยังไม่มีทางไหนทำให้ได้เงินทันเวลา
“โธ่ลิษา ฉันอยากช่วยแกนะ แต่เงินเก็บฉันก็มีไม่มาก” มธุรินพูดด้วยความสงสาร ก่อนเอื้อมมือไปจับไหล่เพื่อนเบา ๆ
“ไม่เป็นไรหรอกริน แค่แกอยู่เป็นเพื่อนฉันก็ดีมากแล้ว” ลลิษายิ้มเศร้า เธอรู้ดีว่าเพื่อนสนิทเองก็มีภาระต้องดูแลครอบครัวเช่นกัน
“แล้วแกคิดจะทำยังไงต่อ” มธุรินถามอย่างเป็นห่วง
“ฉันคงต้องหางานเพิ่มอีกสักสองสามงาน ต่อให้ต้องทำทั้งวันทั้งคืน ฉันก็ยอม” ลลิษาตอบอย่างมุ่งมั่น แม้จะรู้ว่าเงินเดือนจากงานพิเศษคงไม่สามารถช่วยให้เธอหาเงินหลักล้านได้ภายในเวลาไม่กี่สัปดาห์
“แต่แกก็ทำงานแทบไม่ได้พักอยู่แล้วนะลิษา ถ้าฝืนมากกว่านี้แกจะล้มป่วยไปอีกคน” มธุรินเตือนด้วยความห่วงใย
“ฉันไม่มีทางเลือกแล้วจริง ๆ” หญิงสาวพูดเบา ๆ ก่อนหันกลับไปทำงานเมื่อเสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น
“ยินดีต้อนรับค่ะ รับอะไรดีคะ” ลลิษารีบปรับสีหน้าให้สดใสตามหน้าที่ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองลูกค้าที่เพิ่งเดินเข้ามา แล้วต้องชะงักไปเล็กน้อย
ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำราคาแพงก้าวเข้ามาภายในร้าน ใบหน้าคมเข้มของเขาดูหล่อเหลาและสุขุม แม้อายุจะใกล้สี่สิบปีแล้ว แต่กลับมีเสน่ห์อย่างผู้ชายที่ผ่านประสบการณ์ชีวิตมามาก ดวงตาคมกริบมองไปรอบร้านอย่างเรียบเฉย ก่อนจะหยุดอยู่ที่หญิงสาวหลังเคาน์เตอร์
เขาคือ ธามวินทร์ อัศวเมธากุล หรือที่คนในแวดวงธุรกิจรู้จักกันในชื่อเสี่ยธาม มหาเศรษฐีวัยสามสิบเก้าปี เจ้าของโรงแรมหรูหลายแห่ง รวมถึงธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และสถานบันเทิงระดับสูง
“อเมริกาโน่เย็น ไม่ใส่น้ำตาลหนึ่งแก้ว” ธามวินทร์สั่งด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก่อนหยิบบัตรเครดิตออกมาวางบนเคาน์เตอร์
“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ” ลลิษารับคำอย่างสุภาพ ก่อนหันไปเตรียมเครื่องดื่มโดยไม่รู้เลยว่าดวงตาคมของชายหนุ่มยังคงมองเธออยู่
“เสี่ยครับ อีกครึ่งชั่วโมงเรามีนัดประชุมกับฝ่ายบริหารนะครับ” นราธิป กิตติวัฒนกุล เลขาคนสนิทที่เดินตามเข้ามาเอ่ยเตือน ขณะตรวจสอบตารางงานในแท็บเล็ต
“รู้แล้ว” ธามวินทร์ตอบสั้น ๆ ก่อนเดินไปนั่งยังโต๊ะมุมหนึ่งของร้านซึ่งค่อนข้างเงียบสงบ
“วันนี้เสี่ยดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยนะครับ” นราธิปพูดอย่างระมัดระวัง เพราะรู้ดีว่าเจ้านายไม่ชอบให้ใครยุ่งเรื่องส่วนตัว
“ถ้านายไม่มีอะไรสำคัญก็เงียบไปก่อน” ธามวินทร์ตอบโดยไม่เงยหน้า ทำให้เลขาหนุ่มรีบหุบปากทันที
“กาแฟได้แล้วค่ะ” ลลิษาเดินถือแก้วกาแฟมาวางบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะถอยกลับ เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น เธอเหลือบมองหน้าจอและพบว่าเป็นเบอร์ของโรงพยาบาล
“ขอโทษนะคะ ขออนุญาตรับโทรศัพท์สักครู่ค่ะ” หญิงสาวกล่าวก่อนรีบเดินออกไปยังมุมด้านข้างของร้าน แต่ด้วยความรีบร้อนทำให้ข้อศอกของเธอเฉี่ยวโดนแก้วกาแฟจนมันล้มลง
“ทำอะไรของเธอ!” ธามวินทร์ตวาดเสียงเข้มเมื่อกาแฟบางส่วนหกลงบนโต๊ะและกระเด็นเปื้อนแขนเสื้อสูทราคาแพงของเขา
“ขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ นะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” ลลิษาหน้าซีด รีบหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาซับกาแฟด้วยความตกใจ
“รู้ไหมว่าสูทตัวนี้ราคาเท่าไหร่” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา ดวงตาคมกริบมองหญิงสาวที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำความสะอาด
“ไม่ทราบค่ะ แต่ถ้าเสียหาย ฉันจะรับผิดชอบให้ค่ะ” ลลิษาตอบเสียงสั่น แม้จะไม่รู้เลยว่าจะหาเงินจากไหนมาชดใช้ หากชุดของเขามีราคาแพงอย่างที่คิด
“เธอจะรับผิดชอบไหวหรือ” ธามวินทร์เลิกคิ้วมองเสื้อพนักงานธรรมดาของเธอ ก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างดูแคลน
“ถึงฉันจะไม่ได้มีเงินมาก แต่ฉันก็ไม่ใช่คนที่ทำผิดแล้วไม่รับผิดชอบค่ะ” ลลิษาเงยหน้าขึ้นตอบอย่างกล้าหาญ แม้ภายในใจจะหวาดกลัวสายตาของเขาอยู่ไม่น้อย
“ปากเก่งดีนี่” ธามวินทร์มองใบหน้าหวานของหญิงสาวอย่างสนใจ เขาไม่ค่อยพบผู้หญิงที่กล้าตอบโต้เขาเช่นนี้ โดยเฉพาะคนที่รู้ว่าเขาเป็นใคร
“ฉันไม่ได้ปากเก่งค่ะ ฉันแค่พูดความจริง” ลลิษาตอบ ก่อนรีบก้มหน้าทำความสะอาดโต๊ะต่อ
“เสี่ยครับ เดี๋ยวผมจัดการเรื่องเสื้อให้เองครับ” นราธิปรีบเข้ามาช่วยคลี่คลายสถานการณ์ เพราะไม่อยากให้เรื่องเล็กน้อยกลายเป็นปัญหาใหญ่
“ไม่ต้อง” ธามวินทร์ยกมือห้าม ก่อนหันกลับไปมองหญิงสาวอีกครั้ง
“เธอชื่ออะไร” เขาถามขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“ลลิษาค่ะ” หญิงสาวตอบอย่างระมัดระวัง
“ลลิษา...” ธามวินทร์ทวนชื่อช้า ๆ ก่อนมองป้ายชื่อบนหน้าอกเสื้อของเธอ
“ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” ลลิษากล่าวพร้อมยกมือไหว้ขอโทษอีกครั้ง แล้วรีบเดินกลับไปหลังเคาน์เตอร์
บทล่าสุด
#34 บทที่ 34 เมื่อความอดทนสิ้นสุด 11.2
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#33 บทที่ 33 เมื่อความอดทนสิ้นสุด 11.1
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#32 บทที่ 32 เด็กเลี้ยงที่ไร้ค่า 10.4
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026#31 บทที่ 31 เด็กเลี้ยงที่ไร้ค่า 10.3
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#30 บทที่ 30 เด็กเลี้ยงที่ไร้ค่า 10.2
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#29 บทที่ 29 เด็กเลี้ยงที่ไร้ค่า 10.1
อัปเดตล่าสุด: 11/16/2026#28 บทที่ 28 น้ำตาใต้สร้อยเพชร 9.3
อัปเดตล่าสุด: 11/15/2026#27 บทที่ 27 น้ำตาใต้สร้อยเพชร 9.2
อัปเดตล่าสุด: 11/14/2026#26 บทที่ 26 น้ำตาใต้สร้อยเพชร 9.1
อัปเดตล่าสุด: 11/13/2026#25 บทที่ 25 หึงหวงแต่ไม่รัก 8.3
อัปเดตล่าสุด: 11/13/2026
คุณอาจชอบ 😍
เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์
สัญญาลับถูกร่างขึ้นพร้อมกฎเหล็กข้อสำคัญ: ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด และห้ามล้ำเส้นก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว
ในเวลางาน เขาคืออาจารย์หมอที่เย็นชาและเข้มงวดจนเธอกดดันแทบร้องไห้ แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาเดียวกันในยามวิกาล เขากลับเป็นผู้ชายที่คอยต้มข้าวต้ม ดุด้วยความห่วงใย และปลอบประโลมเธอด้วยอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนจนหัวใจสั่นไหว
เมื่อความรักเริ่มก่อตัวสวนทางกับกฎที่ตั้งไว้ ท่ามกลางสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้างและเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน ปลายฝนจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไรให้คู่ควรกับการยืนเคียงข้างเขา และอาจารย์หมอจอมปากแข็งจะยอมทลายกำแพงเพื่อปกป้องภรรยาตัวน้อยของเขาด้วยวิธีไหน?
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
รักซึมร้าย NC 25++
ห้องที่หญิงสาวกำลังขึ้นไปนี้มีลักษณะเป็นห้องชุดรอยัลสวีท สุดหรู มีสองห้องนอน ห้องนอนใหญ่เป็นห้องส่วนตัวของเจ้านายใหญ่ยามที่ต้องมาค้างที่นี่ อีกห้องเป็นห้องนอนขนาดเล็กกว่าหน่อย เอาไว้สำหรับพาสาวๆ มาหาความสำราญ ด้านนอกมีห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาชุดใหญ่วางอยู่ เมื่อไปถึงเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
ล็อคหัวใจยัยช่างยนต์
รามจึงดึงเอวามาเป็นช่างประจำตัวเพื่อชดใช้ความผิด แต่ยิ่งอยู่ใกล้ เขากลับยิ่งตกหลุมรักผู้หญิงที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้เขา ขณะที่เอวาค้นพบว่าความลับในสนามแข่งอาจเกี่ยวพันกับอดีตของพ่อ และครอบครัวของชายที่เธอเกลียดที่สุด
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ













