บทที่ 2 ข้อเสนอสามล้าน 1.2

“ผู้หญิงคนนั้นน่าสนใจดี” ธามวินทร์พูดขึ้นเบา ๆ หลังมองตามแผ่นหลังบอบบางของเธอ

“เสี่ยหมายถึงพนักงานคนนั้นหรือครับ” นราธิปถามอย่างประหลาดใจ เพราะเจ้านายของเขาไม่เคยแสดงความสนใจผู้หญิงธรรมดาเช่นนี้มาก่อน

“อืม” ธามวินทร์ตอบสั้น ๆ ก่อนยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่ม

“เธอดูยังเด็กอยู่เลยนะครับ” เลขาหนุ่มออกความเห็น

“ฉันไม่ได้ถามความเห็นนาย” ธามวินทร์ปรายตามองอย่างไม่พอใจ ทำให้นราธิปรีบก้มหน้าลงอีกครั้ง

@เวลา 17.30 น. ณ หลังร้านกาแฟ

“ลิษา เมื่อกลางวันใครโทรมาหาแกเหรอ เห็นหน้าซีดไปเลย” มธุรินถามขณะช่วยเพื่อนเก็บของหลังเลิกงาน

“โรงพยาบาลน่ะริน เขาบอกว่าอาการแม่ฉันไม่ค่อยดี ต้องเตรียมเรื่องผ่าตัดให้เร็วที่สุด” ลลิษาตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูยอดเงินในบัญชีอีกครั้ง

“แล้วแกจะทำยังไง” มธุรินถามอย่างเป็นห่วง

“ฉันว่าจะลองไปสมัครงานที่โรงแรมคืนนี้ เห็นเขาประกาศรับพนักงานเสิร์ฟงานเลี้ยง รายได้ดีกว่าร้านกาแฟหลายเท่า” ลลิษาตอบ ก่อนหยิบกระดาษประกาศรับสมัครงานที่จดรายละเอียดเอาไว้ออกมาให้เพื่อนดู

“โรงแรมหรูแบบนั้นเขารับคนไม่มีประสบการณ์ด้วยหรือ” มธุรินถามอย่างสงสัย

“เขาบอกว่ามีการฝึกงานให้ ฉันเลยอยากลองดู อย่างน้อยก็ยังดีกว่านั่งรอเฉย ๆ” ลลิษาตอบอย่างมีความหวัง แม้จะรู้ว่าเงินจากงานพิเศษเพียงอย่างเดียวคงไม่เพียงพอ แต่เธอก็ไม่อยากยอมแพ้

“ถ้าอย่างนั้นก็ระวังตัวด้วยนะ มีอะไรโทรหาฉันทันที” มธุรินกำชับ

“ขอบใจมากนะริน” ลลิษายิ้มให้เพื่อน ก่อนสะพายกระเป๋าแล้วรีบออกจากร้าน

@เวลา 19.00 น. ณ โรงแรมอัศวเมธาแกรนด์

“มาสมัครงานพนักงานเสิร์ฟใช่ไหมคะ” เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลเอ่ยถามเมื่อเห็นหญิงสาวเดินเข้ามาที่จุดรับสมัคร

“ใช่ค่ะ ฉันชื่อ ลลิษา วรัญธรค่ะ” เธอตอบอย่างสุภาพพร้อมยื่นเอกสารสมัครงานที่เตรียมมา

“วันนี้มีงานเลี้ยงใหญ่พอดี ถ้าคุณสะดวก เราสามารถให้ทดลองงานคืนนี้ได้เลยนะคะ” เจ้าหน้าที่อธิบายพร้อมตรวจสอบเอกสาร

“สะดวกค่ะ ฉันเริ่มงานได้เลย” ลลิษารีบตอบด้วยความดีใจ เพราะไม่คิดว่าจะได้รับโอกาสเร็วขนาดนี้

“ถ้าอย่างนั้นไปเปลี่ยนชุดยูนิฟอร์มก่อนนะคะ เดี๋ยวหัวหน้างานจะอธิบายหน้าที่ให้” เจ้าหน้าที่กล่าวก่อนพาเธอไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าพนักงาน

@เวลา 20.15 น. ณ ห้องจัดเลี้ยงชั้น 25 โรงแรมอัศวเมธาแกรนด์

“โต๊ะด้านในยังไม่มีเครื่องดื่มเลยค่ะ ช่วยนำไปเสิร์ฟหน่อยนะคะ” หัวหน้าพนักงานเอ่ยบอกลลิษา ขณะส่งถาดแก้วน้ำผลไม้ให้เธอ

“ได้ค่ะ” หญิงสาวรับคำ ก่อนถือถาดเดินอย่างระมัดระวังผ่านแขกผู้มีฐานะที่กำลังพูดคุยกันภายในห้องจัดเลี้ยงอันหรูหรา

“นี่เธอ!” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ลลิษาชะงักฝีเท้าก่อนค่อย ๆ หันกลับไปมอง

“คุณ!” เธออุทานเบา ๆ เมื่อพบว่าชายหนุ่มในชุดสูทสีดำที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือลูกค้าคนเดียวกับที่เธอทำกาแฟหกใส่เมื่อกลางวัน

“เราเจอกันอีกแล้วนะ” ธามวินทร์เอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ดวงตาคมกริบมองหญิงสาวในชุดพนักงานเสิร์ฟอย่างสนใจ

“สวัสดีค่ะ” ลลิษารีบก้มศีรษะทักทาย ก่อนขยับถาดเครื่องดื่มในมือให้มั่นคงขึ้น

“กลางวันทำงานร้านกาแฟ กลางคืนมาทำงานโรงแรม เธอขยันขนาดนี้เลยหรือ” ชายหนุ่มถามอย่างแปลกใจ

“ค่ะ ฉันต้องหาเงิน” เธอตอบสั้น ๆ เพราะไม่ต้องการเล่าเรื่องส่วนตัวให้คนแปลกหน้าฟัง

“ต้องการเงินมากขนาดนั้นเชียว” ธามวินทร์ถามต่อ

“สำหรับบางคนเงินอาจไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่สำหรับฉันมันสำคัญมากค่ะ” ลลิษาตอบตามตรง ก่อนก้มหน้าลงเล็กน้อย

“แล้วถ้ามีคนเสนอเงินให้เธอมากกว่าที่หาได้จากการทำงานทั้งปี เธอจะสนใจไหม” เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังพูดเรื่องธรรมดา

“หมายความว่ายังไงคะ” หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ

“ไม่มีอะไร ฉันแค่ถาม” ธามวินทร์ตอบ ก่อนมองใบหน้าสวยหวานที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” ลลิษากล่าวอย่างสุภาพ ก่อนเดินเลี่ยงออกไปอย่างรวดเร็ว

“นรา” ธามวินทร์เรียกเลขาคนสนิทที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“ครับเสี่ย” นราธิปรีบเดินเข้ามาหา

“ช่วยตรวจสอบประวัติพนักงานผู้หญิงคนนั้นให้หน่อย” ธามวินทร์สั่งพลางมองตามหญิงสาวที่กำลังเดินไปเสิร์ฟเครื่องดื่มอีกโต๊ะหนึ่ง

“เสี่ยสนใจเธอจริง ๆ หรือครับ” เลขาหนุ่มถามอย่างระมัดระวัง

“ทำตามที่ฉันบอกก็พอ” ธามวินทร์ตอบเสียงเข้ม ก่อนเดินกลับไปยังโต๊ะรับรองแขกคนสำคัญ

@เวลา 22.30 น. ณ ทางเดินด้านหลังห้องจัดเลี้ยง

“ลิษา วันนี้ทำงานได้ดีมากนะ พรุ่งนี้ถ้าสะดวกก็มาทำต่อได้เลย” หัวหน้าพนักงานกล่าวชมหลังงานเลี้ยงใกล้สิ้นสุด

“ขอบคุณมากค่ะ ฉันจะมาแน่นอนค่ะ” ลลิษายิ้มด้วยความดีใจ อย่างน้อยคืนนี้เธอก็มีรายได้เพิ่มขึ้นอีกทางหนึ่ง

“แล้วนี่จะกลับยังไง ดึกแล้วนะ” หัวหน้าพนักงานถามด้วยความเป็นห่วง

“ฉันจะนั่งรถกลับค่ะ ไม่ไกลมาก” เธอตอบก่อนเก็บของส่วนตัวใส่กระเป๋า

“ลลิษา” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ

“คุณอีกแล้วหรือคะ” เธอถามเมื่อเห็นธามวินทร์ยืนอยู่บริเวณทางเดิน โดยมีนราธิปอยู่ด้านหลัง

“ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ” ชายหนุ่มกล่าวตรง ๆ

“เรื่องอะไรคะ” ลลิษาถามอย่างระมัดระวัง

“เรื่องเงิน” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนมองใบหน้าของเธออย่างพิจารณา

“ถ้าเป็นเรื่องเสื้อสูทเมื่อกลางวัน ฉันยังไม่มีเงินชดใช้ตอนนี้นะคะ แต่ฉันจะทยอยจ่ายให้แน่นอน” หญิงสาวรีบอธิบายเพราะคิดว่าเขามาทวงค่าเสียหาย

“ฉันไม่ได้มาทวงค่าเสื้อ” ธามวินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“แล้วคุณต้องการอะไรคะ” ลลิษาถามอย่างไม่เข้าใจ

“ฉันรู้ว่าเธอกำลังเดือดร้อนเรื่องเงิน” ชายหนุ่มกล่าว ทำให้หญิงสาวชะงักทันที

“คุณรู้ได้ยังไงคะ” เธอถามด้วยความตกใจ

“ฉันมีวิธีรู้ของฉัน” ธามวินทร์ตอบ ก่อนหยิบนามบัตรสีดำขอบทองออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทแล้วยื่นให้เธอ

“ฉันไม่เข้าใจค่ะ” ลลิษามองนามบัตรในมือเขาโดยไม่ยอมรับทันที

“แม่เธอต้องใช้เงินรักษาตัวใช่ไหม” คำถามนั้นทำให้ลลิษาเบิกตากว้าง ความตกใจเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจเมื่อรู้ว่าชายแปลกหน้ากำลังล่วงรู้เรื่องส่วนตัวของครอบครัว

“คุณไปสืบเรื่องของฉันมาหรือคะ” เธอถามเสียงแข็งขึ้นเล็กน้อย

“ใช่ ฉันให้คนตรวจสอบข้อมูลเบื้องต้นของเธอ” ธามวินทร์ยอมรับอย่างไม่คิดปิดบัง

“คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้นนะคะ” ลลิษาพูดด้วยความโกรธ แม้เขาจะเป็นคนร่ำรวย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเข้ามายุ่งเกี่ยวกับชีวิตใครตามใจชอบได้

“ฉันรู้ว่าเธอไม่พอใจ แต่ฉันมีข้อเสนอที่อาจช่วยเธอได้” เขาตอบโดยไม่แสดงอารมณ์

“ข้อเสนออะไรคะ” เธอถามทั้งที่ยังระแวง

“สามล้านบาท” ธามวินทร์กล่าวช้า ๆ พร้อมมองเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว

“อะไรนะคะ” ลลิษาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

“ฉันจะให้เงินเธอสามล้านบาท เธอเอาไปรักษาแม่ ใช้หนี้ หรือทำอะไรก็ได้ตามต้องการ” ชายหนุ่มอธิบายราวกับเงินจำนวนมหาศาลนั้นเป็นเพียงเศษเงินสำหรับเขา

“แล้วฉันต้องทำอะไรแลกกับเงินจำนวนนี้คะ” หญิงสาวถามทันที เพราะรู้ดีว่าไม่มีใครยอมมอบเงินหลายล้านบาทให้คนแปลกหน้าโดยไม่มีเหตุผล

“มาอยู่กับฉันหนึ่งปี” ธามวินทร์ตอบตรง ๆ โดยไม่หลบสายตา

“หมายความว่ายังไงคะ” ลลิษาถามอีกครั้ง แม้ลึก ๆ จะเริ่มเข้าใจความหมายของคำพูดนั้นแล้ว

“ฉันต้องการผู้หญิงสักคนมาอยู่ด้วย ไม่ต้องทำงานหนัก ไม่ต้องลำบากหาเงิน แค่ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านที่ฉันจัดให้ และคบหากับฉันตามข้อตกลง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

บทก่อนหน้า
บทถัดไป