บทที่ 3 ข้อเสนอสามล้าน 1.3

“คุณกำลังจะให้ฉันเป็นเด็กเลี้ยงของคุณอย่างนั้นหรือคะ” ลลิษาถามเสียงสั่น ความรู้สึกทั้งตกใจและเสียใจถาโถมเข้ามาในอก

“ถ้าเธออยากเรียกแบบนั้นก็ได้” ธามวินทร์ตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัวนะคะ!” ลลิษาพูดออกมาทันที ดวงตากลมโตเริ่มแดงก่ำด้วยความโกรธและอับอาย

“ฉันไม่ได้บอกว่าเธอเป็น” ชายหนุ่มตอบเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย

“แต่สิ่งที่คุณกำลังเสนอ มันก็ไม่ได้ต่างกันเลยค่ะ” เธอกล่าวทั้งน้ำตาคลอ ก่อนยกมือขึ้นปาดหางตาอย่างรวดเร็ว

“เธอมีสิทธิ์ปฏิเสธ ฉันไม่ได้บังคับ” ธามวินทร์พูดอย่างใจเย็น แต่ดวงตาคมยังคงจับจ้องใบหน้าของเธอ

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอปฏิเสธค่ะ” ลลิษาตอบทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

“ไม่คิดให้ดีก่อนหรือ” เขาถามพลางเลิกคิ้ว

“ไม่ค่ะ ต่อให้ฉันจนแค่ไหน ฉันก็ยังมีศักดิ์ศรีของตัวเอง” หญิงสาวตอบหนักแน่น ก่อนหันหลังเตรียมเดินจากไป

“ถ้าเปลี่ยนใจ โทรหาฉันได้ทุกเมื่อ” ธามวินทร์กล่าวตามหลัง พร้อมวางนามบัตรไว้บนโต๊ะเล็กข้างทางเดิน

“ฉันคงไม่มีวันโทรหาคุณค่ะ” ลลิษาตอบโดยไม่หันกลับมา ก่อนรีบเดินออกจากบริเวณนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรง

“เสี่ยครับ เธอปฏิเสธชัดเจนขนาดนั้นแล้ว” นราธิปพูดขึ้นเบา ๆ หลังเห็นหญิงสาวเดินลับสายตาไป

“ฉันได้ยิน” ธามวินทร์ตอบสั้น ๆ

“แล้วเสี่ยจะทำยังไงต่อครับ” เลขาหนุ่มถาม

“ไม่ต้องทำอะไร เธอตัดสินใจแล้ว” ธามวินทร์กล่าว ก่อนเดินไปยังลิฟต์ส่วนตัวของโรงแรม แม้ภายในใจจะรู้สึกแปลกใจที่ผู้หญิงคนหนึ่งกล้าปฏิเสธเงินสามล้านบาทโดยไม่ลังเล

@เวลา 23.15 น. ณ ห้องเช่าของลลิษา

“สามล้านบาท...” ลลิษาพึมพำกับตัวเองขณะนั่งอยู่บนเตียงเล็กภายในห้องเช่าราคาถูก เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่านามบัตรสีดำใบนั้นติดมากับเอกสารในกระเป๋าตั้งแต่เมื่อไร กระทั่งเปิดกระเป๋าหยิบโทรศัพท์จึงพบมันอยู่ด้านใน

“ทำไมคนรวยถึงคิดว่าเงินซื้อคนได้ทุกอย่างนะ” เธอพูดกับตัวเองด้วยความขมขื่น ก่อนวางนามบัตรลงบนโต๊ะหัวเตียง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในจังหวะนั้นพอดี ลลิษารีบหยิบขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นหมายเลขของโรงพยาบาล หัวใจก็พลันกระตุกวูบ

“สวัสดีค่ะ ลลิษาพูดสายค่ะ” เธอรีบรับโทรศัพท์ด้วยความกังวล

“คุณลลิษาคะ ดิฉันโทรมาจากโรงพยาบาลนะคะ ตอนนี้คุณแม่มีอาการเปลี่ยนแปลง แพทย์กำลังดูแลอย่างใกล้ชิด อยากให้ญาติเข้ามาที่โรงพยาบาลโดยเร็วค่ะ” เสียงเจ้าหน้าที่ปลายสายทำให้ลลิษาแทบหยุดหายใจ

“แม่เป็นอะไรคะ อาการหนักมากไหมคะ” เธอถามรัวเร็ว มือที่ถือโทรศัพท์เริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

“ตอนนี้คุณแม่รู้สึกตัวค่ะ แต่แพทย์ต้องประเมินการรักษาเพิ่มเติม รบกวนคุณลลิษามาพบแพทย์นะคะ” เจ้าหน้าที่ตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“ได้ค่ะ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ” ลลิษาตอบก่อนวางสาย แล้วรีบคว้ากระเป๋าออกจากห้องโดยไม่ทันเปลี่ยนเสื้อผ้า

@เวลา 23.50 น. ณ โรงพยาบาล

“คุณหมอคะ แม่ฉันเป็นยังไงบ้างคะ” ลลิษารีบถามทันทีที่พบแพทย์เจ้าของไข้บริเวณหน้าห้องพักผู้ป่วย

“ตอนนี้อาการคงที่แล้วครับ แต่จากผลตรวจล่าสุด เราไม่อยากให้เลื่อนการผ่าตัดออกไปนานกว่านี้” นายแพทย์อธิบายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“แล้วต้องผ่าตัดภายในกี่วันคะ” หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงสั่น

“ถ้าเป็นไปได้ อยากให้เตรียมความพร้อมภายในสองสัปดาห์ครับ ระหว่างนี้เราจะติดตามอาการอย่างใกล้ชิด” คุณหมอตอบ ก่อนอธิบายรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับความเสี่ยงและแนวทางการรักษา

“สองสัปดาห์...” ลลิษาทวนคำอย่างหมดแรง เงินหนึ่งล้านสองแสนบาทที่เธอต้องหาภายในเวลาเพียงสิบสี่วันแทบเป็นไปไม่ได้เลย

“คุณลลิษาลองปรึกษาฝ่ายสังคมสงเคราะห์และเจ้าหน้าที่การเงินอีกครั้งนะครับ เผื่อมีสิทธิหรือแนวทางช่วยเหลือเพิ่มเติม” นายแพทย์แนะนำด้วยความเห็นใจ

“ขอบคุณค่ะคุณหมอ” ลลิษายกมือไหว้ ก่อนเดินออกมานั่งบนเก้าอี้หน้าห้องพักผู้ป่วยอย่างหมดเรี่ยวแรง

“แม่จ๋า ลิษาจะทำยังไงดี” เธอพึมพำทั้งน้ำตา สองมือยกขึ้นปิดใบหน้า ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาหลายเดือนทำให้เธอแทบไม่มีแรงคิดอะไรอีกแล้ว

“ลิษาจะไม่ยอมให้แม่เป็นอะไรไปเด็ดขาด” หญิงสาวบอกตัวเอง ก่อนพยายามเช็ดน้ำตาแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจสอบข้อความจากธนาคารอีกครั้ง

ยอดเงินคงเหลือในบัญชีของเธอมีเพียง 18,450 บาท

เงินจำนวนนี้ยังไม่เพียงพอแม้แต่ค่าใช้จ่ายเบื้องต้นบางส่วนของการรักษา

“สามล้านบาท...” ลลิษาพึมพำอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว ภาพใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่มที่พบเมื่อค่ำผุดขึ้นมาในความคิด พร้อมกับข้อเสนอที่ทำให้เธอโกรธจนตัวสั่น

“ไม่ ลิษา เธอทำแบบนั้นไม่ได้” เธอส่ายหน้าแรง ๆ ราวกับต้องการขับไล่ความคิดนั้นออกไป

“แต่ถ้าแม่เป็นอะไรไปล่ะ...” เสียงของเธอขาดหาย น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้งเมื่อความกลัวว่าจะสูญเสียคนที่รักที่สุดเริ่มเอาชนะทุกความรู้สึก

@เวลา 01.20 น. ณ ระเบียงทางเดินโรงพยาบาล

“คุณแม่ของคุณจะได้รับการรักษาอย่างดีที่สุดครับ ผมจะช่วยประสานเรื่องค่าใช้จ่ายเท่าที่ทำได้” เจ้าหน้าที่ฝ่ายสังคมสงเคราะห์กล่าวกับลลิษาหลังตรวจสอบเอกสารเบื้องต้น แต่ยังไม่สามารถยืนยันได้ว่าจะมีเงินช่วยเหลือเพียงพอหรือไม่

“ขอบคุณมากนะคะ” ลลิษาตอบด้วยความซาบซึ้ง แม้ยังมีความหวังอยู่บ้าง แต่ระยะเวลาที่เหลือก็ทำให้เธอหวาดกลัวเหลือเกิน

“ถ้ามีเอกสารเพิ่มเติม ผมจะติดต่อกลับนะครับ” เจ้าหน้าที่กล่าวก่อนขอตัวกลับไปทำงาน

“ค่ะ ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ” หญิงสาวยกมือไหว้ แล้วเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ริมระเบียงด้วยความอ่อนล้า

เธอหยิบนามบัตรสีดำออกมาจากกระเป๋าอีกครั้ง มองตัวอักษรสีทองที่พิมพ์ชื่อ ธามวินทร์ อัศวเมธากุล พร้อมหมายเลขโทรศัพท์ส่วนตัว

“ทำไมต้องเป็นฉันด้วยนะ” ลลิษาพูดกับตัวเองเบา ๆ ก่อนกำบัตรใบนั้นแน่น

“ถ้าฉันยอมรับเงินของเขา แม่ก็จะมีโอกาสได้รับการรักษา แต่ฉันจะต้องเสียอะไรไปบ้าง” เธอถามตัวเองทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าข้อเสนอของชายคนนั้นหมายถึงการเปลี่ยนแปลงชีวิตครั้งใหญ่

“หนึ่งปีเท่านั้น...” หญิงสาวพึมพำ ก่อนมองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดสนิท

เธอนั่งนิ่งอยู่นานหลายนาที กระทั่งตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดหมายเลขบนบัตรทีละตัว

ปลายนิ้วเรียวหยุดค้างอยู่เหนือปุ่มโทรออก

หัวใจเต้นแรงจนแทบเจ็บหน้าอก

“เพื่อแม่นะลิษา” เธอกระซิบบอกตัวเอง ก่อนหลับตาลงแล้วกดโทรออกในที่สุด

เสียงสัญญาณดังอยู่สามครั้ง ก่อนจะมีคนรับสาย

“ฮัลโหล” น้ำเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้นจากปลายสาย แม้จะเป็นเวลาดึกมากแล้ว แต่เขากลับยังไม่เข้านอน

“คุณธามวินทร์ใช่ไหมคะ” ลลิษาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ใช่ ใครพูด” เขาถามกลับอย่างเรียบเฉย

“ฉัน...ลลิษาค่ะ ผู้หญิงที่คุณเจอที่โรงแรมคืนนี้” เธอตอบพลางกำชายเสื้อของตัวเองแน่น

“ลลิษา” ธามวินทร์ทวนชื่อ ก่อนเงียบไปชั่วครู่

“ค่ะ ฉันเอง” เธอตอบเสียงเบา

“โทรมาหาฉันดึกขนาดนี้ มีอะไรหรือ” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น

“ข้อเสนอที่คุณพูดถึงเมื่อคืนนี้...” ลลิษาหยุดพูดเพื่อกลั้นสะอื้น เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนขอบหน้าผาที่ไม่อาจมองเห็นปลายทาง

“ทำไม” ธามวินทร์ถามสั้น ๆ

“เงินสามล้านบาท แลกกับการที่ฉันต้องไปอยู่กับคุณหนึ่งปี...” หญิงสาวพูดช้า ๆ ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก

“ใช่ แต่เธอต้องตัดสินใจด้วยตัวเอง ฉันไม่ต้องการคำตอบเพราะถูกบีบบังคับ” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ถ้าฉันตกลง คุณจะให้เงินฉันจริง ๆ ใช่ไหมคะ” ลลิษาถามทั้งน้ำตา

“จริง” ธามวินทร์ตอบโดยไม่ลังเล

“แล้วถ้าฉันต้องการเงินส่วนหนึ่งก่อน เพื่อจ่ายค่ารักษาแม่ คุณจะให้ได้ไหมคะ” เธอถามอย่างมีความหวังริบหรี่

“ถ้าเราตกลงเงื่อนไขกันเรียบร้อย ฉันจัดการให้ได้” ชายหนุ่มตอบ ก่อนเงียบรอฟังคำพูดต่อไปของเธอ

“ฉันขอพบคุณเพื่อคุยรายละเอียดได้ไหมคะ” ลลิษากล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา

“ได้ พรุ่งนี้สิบโมงเช้า มาที่โรงแรมอัศวเมธาแกรนด์ แล้วบอกประชาสัมพันธ์ว่ามาพบฉัน” เขาตอบทันที

“ค่ะ” หญิงสาวรับคำ ก่อนกัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น

“ลลิษา” ธามวินทร์เรียกชื่อเธออีกครั้ง

“คะ” เธอขานรับเบา ๆ

“ฉันอยากให้เธอคิดให้ดี คืนนี้ยังไม่ต้องรับปากอะไรทั้งนั้น” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ค่ะ ฉันจะคิดให้ดี” ลลิษาตอบ ก่อนกดวางสายแล้วปล่อยให้โทรศัพท์ค่อย ๆ ลดลงจากข้างหู

“แม่คะ ลิษาขอโทษนะคะ” เธอพึมพำทั้งน้ำตา ก่อนก้มหน้าร้องไห้อย่างเงียบงันอยู่เพียงลำพัง

ลลิษายังไม่รู้ว่าการพบกันในเช้าวันพรุ่งนี้จะจบลงอย่างไร เธอรู้เพียงว่าตัวเองกำลังจะเดินเข้าไปในโลกของผู้ชายที่มีทุกอย่างพร้อม ยกเว้นความเชื่อมั่นในความรัก

และหากเธอตัดสินใจรับข้อเสนอนั้นจริง ๆ เงินสามล้านบาทอาจช่วยชีวิตมารดาของเธอได้ แต่ไม่มีใครรับประกันได้เลยว่าหัวใจของเธอจะยังคงเป็นเหมือนเดิมเมื่อครบหนึ่งปี

บทก่อนหน้า
บทถัดไป