บทที่ 4 สัญญาเด็กเสี่ย 2.1
“เธอแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะรับข้อเสนอของฉัน” น้ำเสียงทุ้มต่ำของธามวินทร์ อัศวเมธากุล ดังขึ้นภายในห้องทำงานหรูบนชั้นสามสิบของโรงแรมอัศวเมธาแกรนด์ ชายหนุ่มวัยสามสิบเก้าปีนั่งเอนหลังบนเก้าอี้หนังสีดำ ดวงตาคมกริบจับจ้องหญิงสาวร่างบอบบางที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานขนาดใหญ่
“ฉันอยากทราบรายละเอียดทั้งหมดก่อนค่ะ” ลลิษา วรัญธร ตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา สองมือประสานกันแน่นอยู่บนตัก เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงสีครีมธรรมดา ใบหน้าสวยหวานดูอิดโรยเพราะแทบไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน
“ดี อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้คิดจะรับเงินโดยไม่อ่านเงื่อนไข” ธามวินทร์กล่าวพลางหยิบแฟ้มเอกสารสีดำที่วางอยู่บนโต๊ะเลื่อนมาตรงหน้าหญิงสาว
“นี่คืออะไรคะ” ลลิษามองแฟ้มเอกสารด้วยความระแวง ก่อนค่อย ๆ ยื่นมือไปรับ
“ข้อตกลงระหว่างเราสองคน ฉันให้ฝ่ายกฎหมายร่างเอาไว้ เธออ่านให้ละเอียด ถ้ามีข้อไหนไม่พอใจก็บอกได้” ชายหนุ่มตอบอย่างเรียบเฉย ราวกับกำลังเจรจาธุรกิจทั่วไป
“หนึ่งปี...” หญิงสาวพึมพำเมื่อเปิดอ่านหน้าแรก ดวงตากลมโตไล่มองข้อความทีละบรรทัด ก่อนจะหยุดอยู่ตรงจำนวนเงินสามล้านบาทที่ระบุเอาไว้อย่างชัดเจน
“ใช่ ระยะเวลาหนึ่งปี ระหว่างนั้นฉันจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการอยู่อาศัย อาหาร และสิ่งจำเป็นทั้งหมด ส่วนเงินสามล้านบาทจะเป็นเงินที่ฉันมอบให้เธอตามข้อตกลง” ธามวินทร์อธิบายพร้อมยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ
“แล้วฉันต้องทำอะไรบ้างคะ” ลลิษาถามทั้งที่พอจะคาดเดาคำตอบได้ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทุกขณะ
“เธอต้องย้ายมาอยู่บ้านที่ฉันจัดให้ ไปไหนมาไหนกับฉันในบางโอกาส และคบหากับฉันในฐานะคนรักส่วนตัว” เขาตอบตรงไปตรงมาโดยไม่หลบสายตา
“คนรักส่วนตัวหมายความว่ายังไงคะ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นถามด้วยความไม่สบายใจ
“หมายความว่าฉันจะดูแลเธอ แต่จะไม่มีการประกาศความสัมพันธ์ต่อสาธารณะ ไม่มีการแต่งงาน และเธอจะไม่มีสิทธิ์เรียกร้องสถานะภรรยา” ธามวินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“แล้วถ้าวันหนึ่งคุณเบื่อฉันก่อนครบหนึ่งปีล่ะคะ” ลลิษาถามทันที เพราะไม่อยากตกอยู่ในสถานการณ์ที่ถูกทอดทิ้งโดยไม่มีทางเลือก
“เราจะยุติข้อตกลงตามเงื่อนไขที่ระบุไว้ เธอไม่จำเป็นต้องคืนเงินที่ได้รับไปแล้ว และฉันจะไม่เรียกร้องอะไรจากเธอ” เขาตอบก่อนชี้ไปยังข้อความส่วนหนึ่งในเอกสาร
“ถ้าฉันเป็นฝ่ายอยากออกไปก่อนล่ะคะ” หญิงสาวถามต่อ
“เธอก็ออกไปได้ ฉันไม่กักขังใคร แต่เราต้องตกลงเรื่องค่าใช้จ่ายส่วนที่ยังไม่ได้ใช้กันให้เรียบร้อย” ชายหนุ่มตอบอย่างไม่ใส่อารมณ์
“แล้วถ้าฉันไม่อยากให้คุณแตะต้องตัวฉันในบางวัน คุณจะโกรธไหมคะ” ลลิษารวบรวมความกล้าถามคำถามที่ค้างคาใจมาตั้งแต่เมื่อคืน
“ฉันไม่ชอบถูกปฏิเสธก็จริง แต่เรื่องแบบนั้นต้องเป็นความสมัครใจของทั้งสองฝ่าย ฉันไม่บังคับผู้หญิง” ธามวินทร์ตอบจริงจัง ก่อนวางถ้วยกาแฟลงบนจานรอง
“ฉันอยากให้ระบุเรื่องนี้ไว้ในข้อตกลงด้วยค่ะ” เธอพูดอย่างระมัดระวัง แม้กลัวว่าเขาจะไม่พอใจ แต่ก็ไม่ต้องการสูญเสียสิทธิ์ในการตัดสินใจเกี่ยวกับร่างกายของตัวเอง
“ได้” ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ ก่อนกดโทรศัพท์ภายในเรียกเลขาคนสนิทเข้ามา
“เสี่ยมีอะไรให้ผมจัดการครับ” นราธิป กิตติวัฒนกุล เดินเข้ามาพร้อมแท็บเล็ตในมือ
“ให้ฝ่ายกฎหมายเพิ่มข้อความเรื่องสิทธิ์ในการปฏิเสธความใกล้ชิดทางกาย และยืนยันว่าข้อตกลงนี้ไม่ใช่การบังคับให้มีความสัมพันธ์ทางเพศ” ธามวินทร์สั่งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ได้ครับเสี่ย ผมจะจัดการให้ทันที” นราธิปรับคำก่อนเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
“คุณไม่โกรธหรือคะที่ฉันขอแก้ไข” ลลิษาถามอย่างประหลาดใจ เพราะคิดว่าเขาอาจไม่พอใจที่เธอกล้าต่อรอง
“ทำไมฉันต้องโกรธ เธอมีสิทธิ์ปกป้องตัวเอง” ธามวินทร์ตอบก่อนมองหญิงสาวด้วยสายตาพิจารณา
“ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าวเบา ๆ ก่อนก้มหน้ากลับไปอ่านเอกสารต่อ
“แต่มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องบอกเธอให้ชัดเจน” ชายหนุ่มกล่าวขึ้นอีกครั้ง
“เรื่องอะไรคะ” ลลิษาเงยหน้ามองเขา
“อย่าคิดว่าการอยู่กับฉันจะทำให้เธอได้เป็นภรรยาของฉันในอนาคต ฉันไม่คิดจะแต่งงานกับใคร” ธามวินทร์พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ดวงตาคมกริบไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
“ฉันไม่ได้ต้องการแต่งงานกับคุณค่ะ” ลลิษาตอบทันที แม้คำพูดของเขาจะทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ อยู่ในอก
“ก็ดี เพราะฉันไม่ชอบผู้หญิงที่หวังจะเปลี่ยนข้อตกลงให้กลายเป็นความรัก” เขาตอบก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“คุณคงเคยเจอผู้หญิงแบบนั้นมามากสินะคะ” หญิงสาวถามโดยไม่ทันคิด
“มากพอจะรู้ว่าผู้หญิงส่วนใหญ่เข้าหาฉันเพราะอะไร” ธามวินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง ภาพอดีตคนรักที่เคยหักหลังเขาผุดขึ้นมาในความคิดชั่วขณะ
“แต่ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนจะเหมือนกันนะคะ” ลลิษาแย้งเบา ๆ
“สำหรับฉันมันก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่” เขาตอบก่อนหยิบเอกสารอีกชุดขึ้นมาอ่าน เป็นการตัดบทสนทนาอย่างชัดเจน
@เวลา 11.30 น. ณ ห้องรับรองส่วนตัว โรงแรมอัศวเมธาแกรนด์
“ลิษา แกอยู่ไหนแล้ว ฉันโทรหาแกตั้งหลายรอบ” เสียงมธุรินดังขึ้นทันทีที่ลลิษารับโทรศัพท์ หญิงสาวจึงรีบเดินออกมาคุยบริเวณมุมสงบของห้องรับรอง
“ฉันอยู่โรงแรมน่ะริน มีธุระนิดหน่อย” ลลิษาตอบด้วยน้ำเสียงไม่มั่นคง
“ธุระอะไร ทำไมเสียงแกดูแปลก ๆ” เพื่อนสนิทถามด้วยความสงสัย
“ฉันกำลังจะตัดสินใจเรื่องสำคัญบางอย่าง” ลลิษาตอบ ก่อนมองเอกสารในมือด้วยความหนักใจ
“เรื่องอะไร บอกฉันได้ไหม” มธุรินถามอย่างเป็นห่วง
“มีคนเสนอเงินให้ฉันสามล้านบาท แลกกับการไปอยู่กับเขาหนึ่งปี” หญิงสาวตัดสินใจพูดความจริงออกมา เพราะไม่อยากปิดบังเพื่อนสนิท
“อะไรนะลิษา! แกกำลังพูดถึงอะไรอยู่” มธุรินอุทานด้วยความตกใจจนเสียงดังลอดออกมาจากโทรศัพท์
“เขาเป็นนักธุรกิจชื่อธามวินทร์ ฉันเจอเขาที่ร้านกาแฟเมื่อวาน แล้วก็มาเจออีกครั้งที่โรงแรม” ลลิษาอธิบายช้า ๆ
“เสี่ยธามน่ะเหรอ แกหมายถึงเจ้าของโรงแรมอัศวเมธาแกรนด์ใช่ไหม” มธุรินถามอย่างไม่อยากเชื่อ
“ใช่” เธอตอบสั้น ๆ
“ลิษา แกคิดดีแล้วหรือ ผู้ชายคนนั้นทั้งรวยทั้งมีอำนาจ แถมฉันเคยได้ยินว่าเขาเปลี่ยนผู้หญิงบ่อยมาก” มธุรินพูดด้วยความเป็นห่วง
“ฉันรู้ แต่ฉันไม่มีเงินรักษาแม่แล้วจริง ๆ” ลลิษาตอบทั้งน้ำตาคลอ
“แกลองหาทางอื่นอีกหน่อยไม่ได้หรือ ฉันกลัวว่าแกจะเสียใจทีหลัง” เพื่อนสนิทพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
“ฉันลองมาหมดแล้วริน ทั้งธนาคาร ทั้งญาติ ทั้งหน่วยงานช่วยเหลือ ตอนนี้ยังไม่มีทางไหนได้เงินทันเวลาเลย” หญิงสาวกล่าวก่อนยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา
“ถ้าแกจะตัดสินใจจริง ๆ อย่างน้อยต้องให้ฉันรู้ว่าแกอยู่ที่ไหน แล้วก็อย่าเซ็นอะไรที่ทำให้แกออกมาไม่ได้เด็ดขาด” มธุรินกำชับอย่างจริงจัง
“ฉันอ่านเอกสารแล้ว เขาไม่ได้บังคับให้ฉันอยู่จนครบหนึ่งปี และฉันมีสิทธิ์ปฏิเสธเรื่องที่ไม่เต็มใจ” ลลิษาตอบ
“แล้วแกคิดว่าจะอยู่กับผู้ชายที่ไม่ได้รักได้จริง ๆ หรือ” มธุรินถามคำถามที่ทำให้หญิงสาวนิ่งเงียบไป
“ฉันไม่รู้” ลลิษาตอบตามตรง ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก
“ลิษา...” มธุรินเรียกชื่อเพื่อนอย่างสงสาร
“แต่ถ้าเงินจำนวนนี้ช่วยให้แม่ฉันมีชีวิตอยู่ต่อได้ ฉันก็อยากลอง” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ถ้าวันไหนแกไม่ไหว โทรหาฉันทันทีนะ ฉันจะไปรับแกเอง” มธุรินกล่าวอย่างหนักแน่น
“ขอบใจนะริน ขอบใจที่ไม่ทิ้งฉัน” ลลิษาตอบทั้งน้ำตา ก่อนกดวางสายแล้วนั่งนิ่งอยู่พักใหญ่
@เวลา 13.00 น. ณ ห้องทำงานของธามวินทร์
“ตัดสินใจได้แล้วหรือ” ธามวินทร์ถามทันทีที่เห็นลลิษาเดินกลับเข้ามาในห้องทำงาน
“ค่ะ แต่ฉันมีเงื่อนไขอีกอย่างหนึ่ง” หญิงสาวตอบ ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
“ว่ามา” เขากล่าวสั้น ๆ
“ฉันอยากทำงานต่อค่ะ ฉันไม่อยากอยู่เฉย ๆ แล้วรอรับเงินจากคุณอย่างเดียว” ลลิษาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เธอจะทำงานไปทำไม ในเมื่อฉันให้เงินเธอมากกว่าที่เธอหาได้ทั้งชีวิตช่วงนี้เสียอีก” ธามวินทร์ถามอย่างไม่เข้าใจ
“เพราะฉันอยากมีเงินที่หาได้ด้วยตัวเองค่ะ” เธอตอบหนักแน่น
“เธอนี่แปลกดีนะ” ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้
“ฉันไม่ได้แปลกค่ะ ฉันแค่อยากมีชีวิตของตัวเองบ้าง” ลลิษาตอบตรง ๆ
