บทที่ 5 สัญญาเด็กเสี่ย 2.2

“ถ้าอย่างนั้นก็ทำงานได้ แต่ต้องไม่กระทบกับเวลาที่เราตกลงกัน และเธอต้องบอกฉันล่วงหน้าถ้ามีการเปลี่ยนตารางงาน” เขาตอบหลังคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ตกลงค่ะ” ลลิษาพยักหน้า

“แล้วเรื่องเงิน เธอต้องการให้โอนเมื่อไหร่” ธามวินทร์ถามต่อ

“ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากได้หนึ่งล้านสองแสนบาทวันนี้เลยค่ะ เพื่อเตรียมค่ารักษาแม่ ส่วนที่เหลือคุณจะให้เมื่อไหร่ก็ได้ตามที่ตกลงกัน” หญิงสาวตอบด้วยความเกรงใจ

“ได้” เขาตอบโดยไม่ลังเล ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

“ได้จริง ๆ หรือคะ” ลลิษาถามด้วยความตกใจ

“เงินแค่นั้นไม่ใช่ปัญหาสำหรับฉัน” ธามวินทร์ตอบอย่างเรียบเฉย ก่อนโทรเรียกนราธิปเข้ามา

“เสี่ยมีอะไรครับ” เลขาหนุ่มถามเมื่อเดินเข้ามาในห้อง

“จัดการเรื่องเอกสารฉบับแก้ไขให้เรียบร้อย แล้วเตรียมโอนเงินตามที่ตกลงกันหลังลงนาม” ธามวินทร์สั่ง

“ได้ครับเสี่ย” นราธิปรับคำก่อนหันมาส่งยิ้มสุภาพให้ลลิษา

“คุณลลิษาครับ ถ้าต้องการให้คนที่คุณไว้วางใจหรือที่ปรึกษากฎหมายช่วยตรวจเอกสารก่อนลงนามก็ทำได้นะครับ” เลขาหนุ่มกล่าวเพิ่มเติม

“ขอบคุณค่ะ ฉันขออ่านอีกครั้งก่อนนะคะ” ลลิษาตอบด้วยความโล่งใจ

@เวลา 14.20 น. ณ ห้องประชุมเล็ก โรงแรมอัศวเมธาแกรนด์

“เอกสารฉบับนี้แก้ไขตามที่คุณลลิษาขอแล้วครับ” นราธิปกล่าวพร้อมวางเอกสารชุดใหม่ลงบนโต๊ะ

“ขอบคุณค่ะ” ลลิษารับมาอ่านอย่างละเอียดอีกครั้ง โดยเฉพาะข้อความที่ระบุว่าเธอมีสิทธิ์ยุติความสัมพันธ์และปฏิเสธความใกล้ชิดได้ทุกเมื่อ

“ถ้ามีข้อสงสัยตรงไหนถามได้เลยนะครับ” นราธิปบอกอย่างสุภาพ

“ตรงนี้หมายความว่าถ้าฉันขอยุติข้อตกลงก่อนกำหนด จะไม่มีใครมาบังคับให้ฉันกลับไปใช่ไหมคะ” เธอถามพลางชี้ไปยังข้อความในเอกสาร

“ใช่ครับ และจะไม่มีการเรียกร้องให้คืนเงินที่จ่ายไปแล้ว เพียงแต่ต้องจัดการเรื่องทรัพย์สินที่ยืมใช้ตามรายการแนบท้ายครับ” เลขาหนุ่มอธิบาย

“เข้าใจแล้วค่ะ” ลลิษาพยักหน้าก่อนอ่านหน้าสุดท้าย

“พร้อมหรือยัง” ธามวินทร์ถามหลังนั่งรอเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง

“พร้อมค่ะ” หญิงสาวตอบ ก่อนหยิบปากกาขึ้นมาถือไว้ในมือ

“ฉันถามอีกครั้ง เธอแน่ใจหรือ” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าทุกครั้ง

“ค่ะ ฉันตัดสินใจแล้ว” ลลิษาตอบ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่ได้

“ถ้าอย่างนั้นก็เซ็นได้” ธามวินทร์กล่าว ก่อนมองหญิงสาวก้มหน้าลงลงลายมือชื่อของตัวเองบนเอกสาร

“เรียบร้อยแล้วค่ะ” ลลิษาวางปากกาลงอย่างช้า ๆ เมื่อเซ็นชื่อครบทุกหน้า ความรู้สึกหนักอึ้งถาโถมเข้ามาในอกทันทีที่รู้ว่าชีวิตของเธอกำลังเปลี่ยนไป

“นรา จัดการเรื่องเงิน” ธามวินทร์สั่งเลขาคนสนิท

“ครับเสี่ย” นราธิปรับคำ ก่อนนำเอกสารออกไปดำเนินการ

“ตั้งแต่วันนี้เธอจะย้ายไปอยู่บ้านฉัน” ธามวินทร์กล่าวขึ้นอีกครั้ง

“วันนี้เลยหรือคะ” ลลิษาถามอย่างตกใจ

“ใช่ มีปัญหาอะไร” เขาถามกลับ

“ฉันยังไม่ได้เก็บเสื้อผ้าเลยค่ะ แล้วก็ต้องไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาลด้วย” หญิงสาวรีบอธิบาย

“ฉันให้คนไปรับของที่จำเป็นได้ ส่วนเรื่องแม่เธอ ฉันไม่ได้ห้ามให้ไปเยี่ยม” ธามวินทร์ตอบ

“ฉันอยากไปเก็บของด้วยตัวเองค่ะ” ลลิษาพูดเบา ๆ

“ตามใจ” เขาตอบก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความ

“ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าวด้วยความโล่งใจ

“แล้วก็มีอีกเรื่องหนึ่ง” ธามวินทร์เงยหน้าขึ้นมองเธอ

“อะไรคะ” ลลิษาถาม

“เวลาอยู่กับฉัน ไม่ต้องเรียกคุณธามวินทร์ให้ยืดยาว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“แล้วให้เรียกว่าอะไรคะ” เธอถามอย่างสงสัย

“เรียกเสี่ยธาม หรือเสี่ยเฉย ๆ ก็ได้” ชายหนุ่มตอบพร้อมยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

“ค่ะ...เสี่ยธาม” ลลิษาลองเรียกอย่างไม่คุ้นเคย ทำให้ชายหนุ่มมองเธอด้วยแววตาพึงพอใจ

“ดีมาก” เขาตอบสั้น ๆ

@เวลา 15.30 น. ณ โรงพยาบาล

“แม่คะ ลิษามีข่าวดีจะบอกค่ะ” ลลิษาพูดด้วยรอยยิ้มทันทีที่เดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย

“ข่าวดีอะไรลูก” เพียงพิศถามด้วยความสงสัย

“ลิษาหาเงินค่ารักษาแม่ได้แล้วนะคะ แม่ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้อีกแล้ว” หญิงสาวพูดพร้อมจับมือมารดาแน่น

“จริงหรือลูก แล้วหนูไปหาเงินมาจากไหนตั้งมากมาย” เพียงพิศถามด้วยความตกใจ

“มีคนช่วยเหลือเรื่องเงินค่ะ แล้วลิษาก็จะทำงานชดเชยให้เขาตามข้อตกลง” ลลิษาตอบโดยเลือกพูดเพียงบางส่วน เพราะยังไม่พร้อมเล่าความจริงทั้งหมดให้มารดาฟัง

“เขาเป็นใครลูก ทำไมถึงใจดีขนาดนั้น” ผู้เป็นมารดาถามอย่างกังวล

“เป็นเจ้าของธุรกิจค่ะ แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ ลิษาอ่านข้อตกลงเรียบร้อยแล้ว” หญิงสาวพยายามยิ้มให้มารดาสบายใจ

“แม่กลัวว่าหนูจะต้องลำบากเพราะแม่” เพียงพิศพูดเสียงสั่น

“ไม่ลำบากหรอกค่ะ แม่แค่รักษาตัวให้หายก็พอ” ลลิษาตอบก่อนก้มลงกอดมารดาอย่างอ่อนโยน

“ลิษา แม่รักหนูนะลูก” เพียงพิศกล่าวพร้อมลูบเส้นผมลูกสาวเบา ๆ

“ลิษาก็รักแม่ค่ะ รักมากที่สุดเลย” หญิงสาวตอบทั้งน้ำตาคลอ ก่อนกอดมารดาแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย

@เวลา 17.00 น. ณ ห้องเช่าของลลิษา

“นี่แกจะย้ายออกจริง ๆ เหรอลิษา” มธุรินถามขณะยืนมองเพื่อนสนิทกำลังเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋าเดินทางใบเก่า

“จริง ฉันตกลงกับเขาแล้ว” ลลิษาตอบก่อนพับเสื้อยืดตัวโปรดใส่กระเป๋า

“แล้วเงินค่ารักษาแม่ล่ะ ได้หรือยัง” เพื่อนสาวถามด้วยความเป็นห่วง

“ได้แล้ว เขาโอนเงินส่วนแรกให้เรียบร้อย ฉันตรวจสอบกับธนาคารแล้วด้วย” ลลิษาตอบพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาให้เพื่อนดูข้อความยืนยันยอดเงิน

“สามล้านบาทนี่มันเยอะมากเลยนะ แต่ฉันก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี” มธุรินพูดพร้อมถอนหายใจ

“ฉันก็กลัวเหมือนกันริน” ลลิษายอมรับตามตรง

“ถ้าอย่างนั้นทำไมแกถึงยังจะไป” มธุรินถาม

“เพราะฉันกลัวเสียแม่มากกว่า” หญิงสาวตอบเสียงเบา ก่อนก้มหน้าลงเพื่อซ่อนน้ำตา

“ลิษา...” มธุรินเรียกชื่อเพื่อนด้วยความสงสาร

“ฉันไม่รู้ว่าหนึ่งปีข้างหน้าจะเป็นยังไง แต่ตอนนี้อย่างน้อยแม่ฉันก็มีโอกาสรักษาตัวแล้ว” ลลิษาพูดพร้อมพยายามยิ้ม

“แกสัญญากับฉันนะว่าถ้าเขาทำร้ายแก หรือแกไม่มีความสุข แกจะออกมาทันที” มธุรินพูดอย่างจริงจัง

“ฉันสัญญา” ลลิษาตอบก่อนโผเข้ากอดเพื่อนสนิท

“แล้วอย่าเผลอไปรักเขาเข้าล่ะ ผู้ชายแบบนั้นอันตรายกับหัวใจมากนะ” มธุรินเตือนเบา ๆ

“ไม่มีทางหรอก ฉันไม่ได้ไปอยู่กับเขาเพราะความรักสักหน่อย” ลลิษาตอบพร้อมหัวเราะฝืด ๆ

“ฉันก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้น” มธุรินกล่าวก่อนกอดเพื่อนแน่นขึ้นอีกครั้ง

@เวลา 19.00 น. ณ คฤหาสน์อัศวเมธากุล

“ถึงแล้วครับคุณลลิษา” คนขับรถวัยกลางคนกล่าวอย่างสุภาพเมื่อรถยนต์หรูสีดำเคลื่อนผ่านประตูเหล็กขนาดใหญ่เข้ามาภายในบริเวณคฤหาสน์

“ที่นี่หรือคะ” ลลิษาถามด้วยความตกตะลึง ดวงตากลมโตมองบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสวนสวยและแสงไฟสีทอง

“ใช่ครับ บ้านของเสี่ยธามครับ” คนขับรถตอบก่อนลงมาเปิดประตูให้เธอ

“ขอบคุณค่ะ” ลลิษากล่าวพร้อมก้าวลงจากรถอย่างระมัดระวัง เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตนี้จะได้เข้ามาอยู่ในบ้านที่หรูหราราวกับคฤหาสน์ในละคร

“คุณลลิษาใช่ไหมคะ” หญิงวัยกลางคนในชุดแม่บ้านเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มสุภาพ

“ใช่ค่ะ” ลลิษาตอบพร้อมยกมือไหว้

“ดิฉันเป็นแม่บ้านดูแลที่นี่ค่ะ เสี่ยธามสั่งให้เตรียมห้องเอาไว้แล้ว เชิญทางนี้เลยค่ะ” หญิงคนนั้นกล่าวก่อนเดินนำเข้าไปภายในบ้าน

บทก่อนหน้า
บทถัดไป