บทที่ 6 สัญญาเด็กเสี่ย 2.3
“ขอบคุณมากนะคะ” ลลิษาตอบอย่างเกรงใจ ก่อนลากกระเป๋าเดินทางใบเก่าตามเข้าไป
“กระเป๋าให้คนช่วยถือก็ได้นะคะ” แม่บ้านบอกเมื่อเห็นเธอพยายามยกกระเป๋าขึ้นบันได
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันถือเองได้” หญิงสาวรีบตอบด้วยความเคยชิน
“ถ้าอย่างนั้นเชิญทางนี้ค่ะ” แม่บ้านยิ้มก่อนเดินนำต่อ
@เวลา 19.20 น. ณ ห้องนอนชั้นสอง คฤหาสน์อัศวเมธากุล
“ห้องนี้เป็นห้องของคุณลลิษาค่ะ” แม่บ้านกล่าวพร้อมเปิดประตูห้องนอนขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีครีมและทอง ภายในมีเตียงกว้าง โซฟานุ่ม ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ และระเบียงที่มองเห็นสวนด้านหลัง
“นี่ห้องของฉันจริง ๆ หรือคะ” ลลิษาถามด้วยความตกใจ เพราะห้องนอนแห่งนี้ใหญ่กว่าห้องเช่าที่เธอเคยอยู่หลายเท่า
“ใช่ค่ะ เสี่ยธามให้จัดเตรียมไว้สำหรับคุณโดยเฉพาะ” แม่บ้านตอบด้วยรอยยิ้ม
“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวกล่าวก่อนวางกระเป๋าลงข้างเตียง
“เสี่ยธามจะกลับมาประมาณสองทุ่มนะคะ ถ้าต้องการอะไรเรียกดิฉันได้เลย” แม่บ้านบอกก่อนขอตัวออกจากห้อง
“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” ลลิษาตอบ ก่อนเดินไปปิดประตูอย่างแผ่วเบา
“นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่กันแน่นะ” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองขณะมองไปรอบห้องอันหรูหรา ความรู้สึกตื่นเต้นเมื่อครู่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
“อีกหนึ่งปีเท่านั้นลิษา อดทนอีกหนึ่งปี” เธอพูดกับตัวเองก่อนเดินไปเปิดกระเป๋าแล้วหยิบรูปถ่ายของมารดาออกมาวางบนโต๊ะข้างเตียง
@เวลา 20.10 น. ณ ห้องรับแขก คฤหาสน์อัศวเมธากุล
“ลงมาแล้วหรือ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นทันทีที่ลลิษาเดินลงมาจากบันได ทำให้เธอชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นธามวินทร์นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำ
“ค่ะ เสี่ยธาม” เธอตอบอย่างประหม่า ก่อนเดินเข้าไปยืนห่างจากเขาพอสมควร
“มานั่งสิ จะยืนอยู่ตรงนั้นทำไม” ชายหนุ่มกล่าวพลางพยักหน้าไปยังโซฟาฝั่งตรงข้าม
“ค่ะ” ลลิษารับคำก่อนนั่งลงอย่างเรียบร้อย
“ห้องเป็นยังไงบ้าง” เขาถามขณะปลดกระดุมเสื้อสูทออก
“สวยมากค่ะ ใหญ่เกินไปสำหรับฉันด้วยซ้ำ” หญิงสาวตอบตามตรง
“ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกแม่บ้าน” ธามวินทร์กล่าวอย่างไม่ใส่ใจนัก
“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” เธอตอบเบา ๆ
“แล้วเรื่องแม่เธอเรียบร้อยหรือยัง” ชายหนุ่มถามต่อ
“ค่ะ ฉันติดต่อโรงพยาบาลแล้ว กำลังดำเนินการเรื่องผ่าตัด” ลลิษาตอบด้วยสีหน้าที่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“ดี” เขากล่าวสั้น ๆ ก่อนยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม
“เสี่ยธามคะ” หญิงสาวเรียกเขาอย่างลังเล
“ว่าไง” เขาเงยหน้าขึ้นมอง
“ฉันขอถามอะไรสักอย่างได้ไหมคะ” เธอถามเสียงเบา
“ถามมา” เขาตอบ
“ทำไมเสี่ยถึงเลือกฉันคะ ทั้งที่มีผู้หญิงสวย ๆ มากมายที่พร้อมจะอยู่กับเสี่ย” ลลิษาถามด้วยความสงสัยที่เก็บเอาไว้มาตลอดทั้งวัน
“เพราะเธอไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น” ธามวินทร์ตอบหลังมองเธออยู่ครู่หนึ่ง
“ไม่เหมือนยังไงคะ” เธอถามต่อ
“เธอกล้าปฏิเสธฉัน ทั้งที่ตัวเองกำลังเดือดร้อนเรื่องเงิน” เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา
“แค่นั้นหรือคะ” ลลิษาถามด้วยความแปลกใจ
“แล้วเธอคิดว่าต้องมีเหตุผลอะไรอีก” ชายหนุ่มถามกลับ
“ไม่ทราบค่ะ” เธอตอบก่อนก้มหน้าลง
“จำเอาไว้นะลลิษา ฉันไม่ใช่ผู้ชายโรแมนติก และไม่ชอบความสัมพันธ์ที่ยุ่งยาก” ธามวินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ค่ะ” เธอรับคำเบา ๆ
“ฉันจะดูแลเธอตามที่ตกลงกัน แต่เธออย่าคาดหวังความรักจากฉัน” เขาพูดต่อโดยไม่สนใจว่าคำพูดนั้นจะทำให้หญิงสาวรู้สึกอย่างไร
“ฉันเข้าใจค่ะ” ลลิษาตอบ แม้จะรู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อยอย่างไม่มีเหตุผล
“ดี เพราะฉันไม่อยากให้มีปัญหาทีหลัง” เขาตอบก่อนลุกขึ้นยืน
“เสี่ยจะไปไหนคะ” เธอเผลอถามออกไป
“ขึ้นห้อง” ธามวินทร์ตอบสั้น ๆ ก่อนหยุดเดินแล้วหันกลับมามอง
“ค่ะ” ลลิษารีบก้มหน้าลงด้วยความประหม่า
“คืนนี้พักผ่อนก่อน เธอดูเหนื่อยมาก” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวตอบอย่างโล่งใจ
“แล้วก็ไม่ต้องกลัวฉันขนาดนั้น ฉันไม่ได้จะทำอะไรเธอคืนนี้” ชายหนุ่มพูดพร้อมยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“ฉันไม่ได้กลัวค่ะ” ลลิษารีบปฏิเสธ ทั้งที่ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี” ธามวินทร์ตอบก่อนเดินขึ้นบันไดไปโดยไม่พูดอะไรอีก
@เวลา 22.00 น. ณ ห้องนอนของลลิษา
“แม่คะ ลิษาอยู่ที่ใหม่แล้วนะคะ” ลลิษาพูดผ่านโทรศัพท์ขณะนั่งอยู่บนเตียงกว้าง เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จและเปลี่ยนมาใส่ชุดนอนผ้าฝ้ายธรรมดาที่นำติดตัวมาจากห้องเช่า
“ที่ใหม่เป็นยังไงบ้างลูก อยู่สบายไหม” เพียงพิศถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจากปลายสาย
“สบายมากค่ะ ห้องกว้างมากด้วย แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ” หญิงสาวตอบพร้อมมองไปรอบห้อง
“แล้วเจ้านายใจดีไหมลูก” ผู้เป็นมารดาถามต่อ
“ก็ดีค่ะ เขาดูแลลิษาดี” ลลิษาตอบก่อนเม้มริมฝีปากแน่น เพราะไม่อยากโกหกมารดาไปมากกว่านี้
“ถ้าเหนื่อยก็พักบ้างนะลูก อย่าทำงานหนักจนล้มป่วย” เพียงพิศกำชับ
“ค่ะ แม่ก็ต้องพักผ่อนเยอะ ๆ นะคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ลิษาไปเยี่ยม” หญิงสาวตอบด้วยรอยยิ้มเศร้า
“แม่รักหนูนะลิษา” เพียงพิศกล่าว
“ลิษาก็รักแม่ค่ะ” เธอตอบก่อนกดวางสายแล้ววางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะข้างเตียง
“อีกหนึ่งปีเท่านั้น” ลลิษาพึมพำกับตัวเอง ก่อนล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มราคาแพงที่ไม่คุ้นเคย
“อย่าเผลอรักเขาเด็ดขาดนะลิษา” เธอกระซิบบอกตัวเองอีกครั้ง ก่อนหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า
@เวลา 23.30 น. ณ ห้องทำงานส่วนตัวของธามวินทร์
“เสี่ยครับ เรื่องเงินค่ารักษาของคุณลลิษาเรียบร้อยแล้วนะครับ” นราธิปกล่าวผ่านโทรศัพท์ขณะรายงานงานสุดท้ายของวัน
“อืม” ธามวินทร์ตอบสั้น ๆ ขณะนั่งมองเอกสารธุรกิจอยู่หลังโต๊ะทำงาน
“แล้วเสี่ยจะให้ผมจัดการเรื่องเสื้อผ้าหรือของใช้เพิ่มเติมให้เธอไหมครับ” เลขาหนุ่มถามต่อ
“จัดการตามความเหมาะสม” ชายหนุ่มตอบก่อนหยิบแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ
“ครับเสี่ย” นราธิปรับคำ
“แล้วก็อย่าให้ใครมารบกวนเธอโดยไม่จำเป็น” ธามวินทร์สั่งเพิ่มเติม
“ได้ครับเสี่ย” เลขาหนุ่มตอบก่อนวางสาย
“ลลิษา...” ธามวินทร์พึมพำชื่อหญิงสาวเบา ๆ ขณะเอนหลังพิงเก้าอี้ ภาพใบหน้าสวยหวานกับดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงผุดขึ้นมาในความคิด
“หวังว่าเธอจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังเหมือนผู้หญิงคนอื่น” เขาพูดกับตัวเองก่อนหันกลับไปมองเอกสารบนโต๊ะ
ในความคิดของธามวินทร์ ความสัมพันธ์ครั้งนี้เป็นเพียงข้อตกลงที่มีวันสิ้นสุด เขาให้เงิน เธอให้เวลาและความใกล้ชิด ทุกอย่างชัดเจน ไม่มีความรักเข้ามาเกี่ยวข้อง
แต่สิ่งที่ชายหนุ่มยังไม่รู้ก็คือ ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน กำลังจะกลายเป็นคนที่ทำให้หัวใจเย็นชาของเขาสั่นคลอนอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
