บทที่ 7 คืนแรกในคฤหาสน์ 3.1
“ตื่นแล้วหรือ ทำไมถึงลงมาแต่เช้า” น้ำเสียงทุ้มต่ำของธามวินทร์ดังขึ้นทันทีที่ลลิษาเดินเข้ามาภายในห้องรับประทานอาหาร หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีชะงักฝีเท้าเล็กน้อยเมื่อเห็นชายหนุ่มเจ้าของคฤหาสน์นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอกกับกางเกงขายาวสีดำ ใบหน้าคมเข้มดูหล่อเหลาอย่างเป็นธรรมชาติ แม้เพิ่งตื่นนอนแต่กลับดูภูมิฐานจนเธอไม่กล้าสบตานานนัก
“ฉันตื่นเวลานี้เป็นประจำค่ะ ปกติต้องไปเปิดร้านกาแฟตั้งแต่เช้า” ลลิษาตอบอย่างสุภาพ ก่อนยกมือไหว้ชายหนุ่มตามความเคยชิน เธอสวมเสื้อยืดสีชมพูอ่อนกับกางเกงขายาวธรรมดา เส้นผมดำยาวถูกรวบเป็นหางม้าอย่างเรียบร้อย ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอางเผยให้เห็นความสวยหวานตามธรรมชาติ
“ตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องตื่นไปทำงานหนักขนาดนั้นแล้ว” ธามวินทร์กล่าวพลางวางหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะ ก่อนมองหญิงสาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างพิจารณา
“แต่ฉันยังอยากทำงานอยู่นะคะ เสี่ยรับปากแล้วว่าจะให้ฉันทำงานต่อ” ลลิษารีบท้วงด้วยความกังวล เพราะกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจไม่ยอมให้เธอออกไปทำงานตามที่ตกลงกันไว้
“ฉันจำได้ ไม่จำเป็นต้องทำหน้าเหมือนฉันกำลังจะขังเธอไว้ในบ้าน” ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนพยักหน้าไปยังเก้าอี้ข้างตัว
“ค่ะ” หญิงสาวรับคำเบา ๆ ก่อนเดินไปนั่งบนเก้าอี้ที่เขาบอก โดยเว้นระยะห่างอย่างระมัดระวัง
“นั่งห่างขนาดนั้นทำไม ฉันไม่กัดเธอหรอก” ธามวินทร์พูดพร้อมยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นเธอขยับเก้าอี้ออกห่างจากเขา
“ฉันแค่ไม่คุ้นเคยค่ะ” ลลิษาตอบตามตรง ก่อนก้มหน้ามองจานอาหารเช้าที่แม่บ้านนำมาวางให้
“เดี๋ยวก็ชิน” ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ ก่อนหยิบถ้วยกาแฟขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์
“เสี่ยธามคะ วันนี้ฉันขอไปโรงพยาบาลได้ไหมคะ” ลลิษารวบรวมความกล้าถาม เพราะตั้งใจจะไปเยี่ยมมารดาและพูดคุยกับแพทย์เรื่องกำหนดวันผ่าตัด
“ได้ ฉันให้คนขับรถไปส่ง” เขาตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด
“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ ฉันนั่งรถไปเองได้” หญิงสาวรีบปฏิเสธด้วยความเกรงใจ
“เธอเป็นผู้หญิงที่ฉันดูแลอยู่ จะให้ไปเบียดเสียดบนรถโดยสารทำไม” ธามวินทร์ถามพลางเลิกคิ้ว
“ฉันทำแบบนั้นมาตลอดค่ะ ไม่เห็นจะลำบากตรงไหน” ลลิษาตอบอย่างซื่อตรง
“แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนวางถ้วยกาแฟลง
“ค่ะ” เธอรับคำเบา ๆ เพราะไม่อยากเถียงกับเขาตั้งแต่เช้า
“แล้วก็อีกเรื่องหนึ่ง” ธามวินทร์พูดขึ้นอีกครั้ง
“อะไรคะ” ลลิษาเงยหน้ามอง
“วันนี้ฉันจะให้คนพาเธอไปซื้อเสื้อผ้าใหม่” เขากล่าวอย่างไม่ใส่ใจนัก
“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ ฉันมีเสื้อผ้าอยู่แล้ว” หญิงสาวรีบตอบ
“เสื้อผ้าที่เธอเอามามีอยู่ไม่กี่ชุด” ชายหนุ่มกล่าวพลางมองเสื้อยืดธรรมดาที่เธอสวมอยู่
“แค่นั้นก็พอแล้วค่ะ ฉันไม่ได้ออกงานที่ไหนบ่อย ๆ” ลลิษาตอบอย่างเกรงใจ
“ฉันไม่ได้ถามว่าพอหรือไม่พอ ฉันบอกว่าจะซื้อให้” ธามวินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย
“แต่ฉันไม่อยากใช้เงินฟุ่มเฟือยค่ะ” หญิงสาวแย้งเบา ๆ
“เงินของฉัน ฉันจะใช้เท่าไหร่ก็ได้” เขาตอบอย่างเย็นชา ก่อนหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านต่อ เป็นสัญญาณว่าการสนทนาเรื่องนี้สิ้นสุดลงแล้ว
“ค่ะ เสี่ยธาม” ลลิษาตอบอย่างจำยอม ก่อนก้มหน้ารับประทานอาหารเช้าต่อเงียบ ๆ
@เวลา 10.30 น. ณ โรงพยาบาลเอกชน
“แม่คะ วันนี้เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ลลิษาถามด้วยความเป็นห่วงทันทีที่เดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย เธอวางถุงผลไม้ลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนเดินเข้าไปจับมือมารดาอย่างอ่อนโยน
“วันนี้แม่ดีขึ้นเยอะเลยลูก เมื่อคืนได้นอนเต็มอิ่มด้วย” เพียงพิศตอบพร้อมส่งยิ้มให้ลูกสาว แม้ใบหน้ายังคงซีดเซียว แต่แววตาดูสดใสขึ้นกว่าวันก่อน
“ดีแล้วค่ะ แม่ต้องพักผ่อนเยอะ ๆ นะคะ อีกไม่นานก็จะได้ผ่าตัดแล้ว” หญิงสาวกล่าวพร้อมจัดหมอนให้มารดานอนสบายขึ้น
“ลิษา แม่อยากถามอะไรหน่อย” เพียงพิศพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำให้ลูกสาวชะงักมือเล็กน้อย
“อะไรคะแม่” เธอถามพร้อมฝืนยิ้ม
“เงินค่ารักษาที่หนูบอกว่าหาได้แล้ว มันมาจากไหนกันแน่” ผู้เป็นมารดาถามพลางมองใบหน้าลูกสาวอย่างพิจารณา
“ลิษาบอกแม่แล้วไงคะ ว่ามีคนช่วยเหลือเรื่องเงิน” หญิงสาวตอบอย่างระมัดระวัง
“แม่กลัวว่าหนูจะไปกู้หนี้ยืมสินจนตัวเองเดือดร้อน” เพียงพิศกล่าวด้วยความเป็นห่วง
“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ แม่ไม่ต้องกังวลนะคะ ลิษาจัดการได้” เธอตอบพร้อมกุมมือมารดาแน่นขึ้น
“ถ้าวันไหนเหนื่อยมากก็พักบ้างนะลูก แม่ไม่อยากให้หนูต้องเสียสละทุกอย่างเพื่อแม่” เพียงพิศพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“แม่เลี้ยงลิษามาทั้งชีวิต ตอนนี้ลิษาขอดูแลแม่บ้างนะคะ” หญิงสาวตอบทั้งรอยยิ้ม ก่อนก้มลงหอมแก้มมารดาเบา ๆ
“ลูกสาวแม่โตแล้วจริง ๆ” เพียงพิศกล่าวพร้อมน้ำตาคลอ ก่อนยกมือขึ้นลูบศีรษะลูกสาวด้วยความรัก
“ลิษาจะอยู่กับแม่ไปนาน ๆ เลยค่ะ” หญิงสาวตอบ ก่อนกอดมารดาอย่างอ่อนโยน
@เวลา 13.00 น. ณ ห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางกรุงเทพมหานคร
“คุณลลิษาครับ เสี่ยธามให้ผมพาคุณมาเลือกซื้อเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นครับ” นราธิปกล่าวอย่างสุภาพ ขณะเดินนำหญิงสาวเข้าไปภายในร้านเสื้อผ้าแบรนด์หรูที่ตั้งอยู่บนชั้นสามของห้างสรรพสินค้า
“แต่ฉันไม่จำเป็นต้องซื้อของแพงขนาดนี้ก็ได้นะคะ” ลลิษาตอบด้วยความเกรงใจ เมื่อเห็นราคาชุดเดรสที่แขวนอยู่ภายในร้าน บางชุดมีราคาสูงกว่าเงินเดือนทั้งเดือนของเธอเสียอีก
“เสี่ยสั่งมาแล้วครับ คุณลลิษาเลือกได้ตามสบายเลย” เลขาหนุ่มตอบพร้อมรอยยิ้ม
“ฉันเลือกแค่สองสามชุดก็พอค่ะ” หญิงสาวพูดก่อนเดินไปดูชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่แขวนอยู่มุมหนึ่ง
“ชุดนี้สวยดีนะครับ” นราธิปกล่าวเมื่อเห็นเธอหยิบชุดขึ้นมาดู
“สวยค่ะ แต่ราคาแพงมากเลย” ลลิษาตอบก่อนรีบแขวนชุดกลับเข้าที่เดิม
“ถ้าคุณชอบก็ลองใส่ดูเถอะครับ” เลขาหนุ่มแนะนำ
“ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันกลัวทำเปื้อน” หญิงสาวตอบอย่างจริงใจ ทำให้นราธิปอดยิ้มไม่ได้
“คุณลลิษาไม่เหมือนผู้หญิงที่เสี่ยเคยพามาซื้อของเลยนะครับ” เขาพูดขึ้นโดยไม่ทันคิด
“หมายความว่ายังไงคะ” ลลิษาถามด้วยความสงสัย
“ไม่มีอะไรครับ ผมแค่หมายความว่าคุณดูไม่ค่อยสนใจของแพง ๆ” นราธิปรีบอธิบาย
“ฉันไม่เคยมีเงินซื้อของแบบนี้ค่ะ ก็เลยไม่รู้ว่าควรเลือกยังไง” หญิงสาวตอบพร้อมยิ้มบาง ๆ
“ถ้าอย่างนั้นให้พนักงานช่วยเลือกก็ได้ครับ” เลขาหนุ่มเสนอ ก่อนเรียกพนักงานขายเข้ามาช่วยดูแล
“ขอบคุณมากนะคะคุณนรา” ลลิษากล่าวอย่างซาบซึ้ง
“ยินดีครับ” เขาตอบพร้อมรอยยิ้มสุภาพ
@เวลา 17.30 น. ณ คฤหาสน์อัศวเมธากุล
“กลับมาแล้วหรือคะคุณลลิษา” แม่บ้านวัยกลางคนเอ่ยทักทันทีที่เห็นหญิงสาวเดินเข้ามาภายในบ้าน พร้อมถุงเสื้อผ้าหลายใบที่พนักงานขับรถช่วยถือเข้ามา
“กลับมาแล้วค่ะ” ลลิษาตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนยกมือไหว้ตามความเคยชิน
“เสี่ยธามโทรมาบอกว่าจะกลับมารับประทานอาหารเย็นที่บ้านนะคะ” แม่บ้านกล่าวขณะช่วยรับถุงเสื้อผ้า
“ค่ะ” หญิงสาวตอบ ก่อนชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของชายหนุ่ม
“เสี่ยสั่งให้คุณลลิษาลงมารับประทานอาหารด้วยกันตอนหนึ่งทุ่มค่ะ” แม่บ้านบอกเพิ่มเติม
“ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันลงมาตรงเวลา” ลลิษารับคำก่อนเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอน
@เวลา 18.30 น. ณ ห้องนอนของลลิษา
“ชุดนี้จะเหมาะไหมนะ” ลลิษาพึมพำกับตัวเองขณะยืนมองกระจกบานใหญ่ เธอสวมชุดเดรสสีชมพูอ่อนยาวคลุมเข่าที่เพิ่งซื้อมาในวันนี้ เส้นผมดำยาวถูกปล่อยสยายลงกลางหลัง ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มเครื่องสำอางเพียงเล็กน้อย
“ก็แค่กินข้าว ทำไมต้องตื่นเต้นด้วย” เธอบ่นกับตัวเองก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา
“อีกครึ่งชั่วโมง” หญิงสาวพูดเบา ๆ ก่อนเดินไปนั่งบนเตียงอย่างประหม่า
@เวลา 19.00 น. ณ ห้องรับประทานอาหาร คฤหาสน์อัศวเมธากุล
