บทที่ 7 คืนแรกในคฤหาสน์ 3.1

“ตื่นแล้วหรือ ทำไมถึงลงมาแต่เช้า” น้ำเสียงทุ้มต่ำของธามวินทร์ดังขึ้นทันทีที่ลลิษาเดินเข้ามาภายในห้องรับประทานอาหาร หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีชะงักฝีเท้าเล็กน้อยเมื่อเห็นชายหนุ่มเจ้าของคฤหาสน์นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอกกับกางเกงขายาวสีดำ ใบหน้าคมเข้มดูหล่อเหลาอย่างเป็นธรรมชาติ แม้เพิ่งตื่นนอนแต่กลับดูภูมิฐานจนเธอไม่กล้าสบตานานนัก

“ฉันตื่นเวลานี้เป็นประจำค่ะ ปกติต้องไปเปิดร้านกาแฟตั้งแต่เช้า” ลลิษาตอบอย่างสุภาพ ก่อนยกมือไหว้ชายหนุ่มตามความเคยชิน เธอสวมเสื้อยืดสีชมพูอ่อนกับกางเกงขายาวธรรมดา เส้นผมดำยาวถูกรวบเป็นหางม้าอย่างเรียบร้อย ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอางเผยให้เห็นความสวยหวานตามธรรมชาติ

“ตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องตื่นไปทำงานหนักขนาดนั้นแล้ว” ธามวินทร์กล่าวพลางวางหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะ ก่อนมองหญิงสาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างพิจารณา

“แต่ฉันยังอยากทำงานอยู่นะคะ เสี่ยรับปากแล้วว่าจะให้ฉันทำงานต่อ” ลลิษารีบท้วงด้วยความกังวล เพราะกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจไม่ยอมให้เธอออกไปทำงานตามที่ตกลงกันไว้

“ฉันจำได้ ไม่จำเป็นต้องทำหน้าเหมือนฉันกำลังจะขังเธอไว้ในบ้าน” ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนพยักหน้าไปยังเก้าอี้ข้างตัว

“ค่ะ” หญิงสาวรับคำเบา ๆ ก่อนเดินไปนั่งบนเก้าอี้ที่เขาบอก โดยเว้นระยะห่างอย่างระมัดระวัง

“นั่งห่างขนาดนั้นทำไม ฉันไม่กัดเธอหรอก” ธามวินทร์พูดพร้อมยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นเธอขยับเก้าอี้ออกห่างจากเขา

“ฉันแค่ไม่คุ้นเคยค่ะ” ลลิษาตอบตามตรง ก่อนก้มหน้ามองจานอาหารเช้าที่แม่บ้านนำมาวางให้

“เดี๋ยวก็ชิน” ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ ก่อนหยิบถ้วยกาแฟขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์

“เสี่ยธามคะ วันนี้ฉันขอไปโรงพยาบาลได้ไหมคะ” ลลิษารวบรวมความกล้าถาม เพราะตั้งใจจะไปเยี่ยมมารดาและพูดคุยกับแพทย์เรื่องกำหนดวันผ่าตัด

“ได้ ฉันให้คนขับรถไปส่ง” เขาตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด

“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ ฉันนั่งรถไปเองได้” หญิงสาวรีบปฏิเสธด้วยความเกรงใจ

“เธอเป็นผู้หญิงที่ฉันดูแลอยู่ จะให้ไปเบียดเสียดบนรถโดยสารทำไม” ธามวินทร์ถามพลางเลิกคิ้ว

“ฉันทำแบบนั้นมาตลอดค่ะ ไม่เห็นจะลำบากตรงไหน” ลลิษาตอบอย่างซื่อตรง

“แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนวางถ้วยกาแฟลง

“ค่ะ” เธอรับคำเบา ๆ เพราะไม่อยากเถียงกับเขาตั้งแต่เช้า

“แล้วก็อีกเรื่องหนึ่ง” ธามวินทร์พูดขึ้นอีกครั้ง

“อะไรคะ” ลลิษาเงยหน้ามอง

“วันนี้ฉันจะให้คนพาเธอไปซื้อเสื้อผ้าใหม่” เขากล่าวอย่างไม่ใส่ใจนัก

“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ ฉันมีเสื้อผ้าอยู่แล้ว” หญิงสาวรีบตอบ

“เสื้อผ้าที่เธอเอามามีอยู่ไม่กี่ชุด” ชายหนุ่มกล่าวพลางมองเสื้อยืดธรรมดาที่เธอสวมอยู่

“แค่นั้นก็พอแล้วค่ะ ฉันไม่ได้ออกงานที่ไหนบ่อย ๆ” ลลิษาตอบอย่างเกรงใจ

“ฉันไม่ได้ถามว่าพอหรือไม่พอ ฉันบอกว่าจะซื้อให้” ธามวินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย

“แต่ฉันไม่อยากใช้เงินฟุ่มเฟือยค่ะ” หญิงสาวแย้งเบา ๆ

“เงินของฉัน ฉันจะใช้เท่าไหร่ก็ได้” เขาตอบอย่างเย็นชา ก่อนหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านต่อ เป็นสัญญาณว่าการสนทนาเรื่องนี้สิ้นสุดลงแล้ว

“ค่ะ เสี่ยธาม” ลลิษาตอบอย่างจำยอม ก่อนก้มหน้ารับประทานอาหารเช้าต่อเงียบ ๆ

@เวลา 10.30 น. ณ โรงพยาบาลเอกชน

“แม่คะ วันนี้เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ลลิษาถามด้วยความเป็นห่วงทันทีที่เดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย เธอวางถุงผลไม้ลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนเดินเข้าไปจับมือมารดาอย่างอ่อนโยน

“วันนี้แม่ดีขึ้นเยอะเลยลูก เมื่อคืนได้นอนเต็มอิ่มด้วย” เพียงพิศตอบพร้อมส่งยิ้มให้ลูกสาว แม้ใบหน้ายังคงซีดเซียว แต่แววตาดูสดใสขึ้นกว่าวันก่อน

“ดีแล้วค่ะ แม่ต้องพักผ่อนเยอะ ๆ นะคะ อีกไม่นานก็จะได้ผ่าตัดแล้ว” หญิงสาวกล่าวพร้อมจัดหมอนให้มารดานอนสบายขึ้น

“ลิษา แม่อยากถามอะไรหน่อย” เพียงพิศพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำให้ลูกสาวชะงักมือเล็กน้อย

“อะไรคะแม่” เธอถามพร้อมฝืนยิ้ม

“เงินค่ารักษาที่หนูบอกว่าหาได้แล้ว มันมาจากไหนกันแน่” ผู้เป็นมารดาถามพลางมองใบหน้าลูกสาวอย่างพิจารณา

“ลิษาบอกแม่แล้วไงคะ ว่ามีคนช่วยเหลือเรื่องเงิน” หญิงสาวตอบอย่างระมัดระวัง

“แม่กลัวว่าหนูจะไปกู้หนี้ยืมสินจนตัวเองเดือดร้อน” เพียงพิศกล่าวด้วยความเป็นห่วง

“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ แม่ไม่ต้องกังวลนะคะ ลิษาจัดการได้” เธอตอบพร้อมกุมมือมารดาแน่นขึ้น

“ถ้าวันไหนเหนื่อยมากก็พักบ้างนะลูก แม่ไม่อยากให้หนูต้องเสียสละทุกอย่างเพื่อแม่” เพียงพิศพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“แม่เลี้ยงลิษามาทั้งชีวิต ตอนนี้ลิษาขอดูแลแม่บ้างนะคะ” หญิงสาวตอบทั้งรอยยิ้ม ก่อนก้มลงหอมแก้มมารดาเบา ๆ

“ลูกสาวแม่โตแล้วจริง ๆ” เพียงพิศกล่าวพร้อมน้ำตาคลอ ก่อนยกมือขึ้นลูบศีรษะลูกสาวด้วยความรัก

“ลิษาจะอยู่กับแม่ไปนาน ๆ เลยค่ะ” หญิงสาวตอบ ก่อนกอดมารดาอย่างอ่อนโยน

@เวลา 13.00 น. ณ ห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางกรุงเทพมหานคร

“คุณลลิษาครับ เสี่ยธามให้ผมพาคุณมาเลือกซื้อเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นครับ” นราธิปกล่าวอย่างสุภาพ ขณะเดินนำหญิงสาวเข้าไปภายในร้านเสื้อผ้าแบรนด์หรูที่ตั้งอยู่บนชั้นสามของห้างสรรพสินค้า

“แต่ฉันไม่จำเป็นต้องซื้อของแพงขนาดนี้ก็ได้นะคะ” ลลิษาตอบด้วยความเกรงใจ เมื่อเห็นราคาชุดเดรสที่แขวนอยู่ภายในร้าน บางชุดมีราคาสูงกว่าเงินเดือนทั้งเดือนของเธอเสียอีก

“เสี่ยสั่งมาแล้วครับ คุณลลิษาเลือกได้ตามสบายเลย” เลขาหนุ่มตอบพร้อมรอยยิ้ม

“ฉันเลือกแค่สองสามชุดก็พอค่ะ” หญิงสาวพูดก่อนเดินไปดูชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่แขวนอยู่มุมหนึ่ง

“ชุดนี้สวยดีนะครับ” นราธิปกล่าวเมื่อเห็นเธอหยิบชุดขึ้นมาดู

“สวยค่ะ แต่ราคาแพงมากเลย” ลลิษาตอบก่อนรีบแขวนชุดกลับเข้าที่เดิม

“ถ้าคุณชอบก็ลองใส่ดูเถอะครับ” เลขาหนุ่มแนะนำ

“ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันกลัวทำเปื้อน” หญิงสาวตอบอย่างจริงใจ ทำให้นราธิปอดยิ้มไม่ได้

“คุณลลิษาไม่เหมือนผู้หญิงที่เสี่ยเคยพามาซื้อของเลยนะครับ” เขาพูดขึ้นโดยไม่ทันคิด

“หมายความว่ายังไงคะ” ลลิษาถามด้วยความสงสัย

“ไม่มีอะไรครับ ผมแค่หมายความว่าคุณดูไม่ค่อยสนใจของแพง ๆ” นราธิปรีบอธิบาย

“ฉันไม่เคยมีเงินซื้อของแบบนี้ค่ะ ก็เลยไม่รู้ว่าควรเลือกยังไง” หญิงสาวตอบพร้อมยิ้มบาง ๆ

“ถ้าอย่างนั้นให้พนักงานช่วยเลือกก็ได้ครับ” เลขาหนุ่มเสนอ ก่อนเรียกพนักงานขายเข้ามาช่วยดูแล

“ขอบคุณมากนะคะคุณนรา” ลลิษากล่าวอย่างซาบซึ้ง

“ยินดีครับ” เขาตอบพร้อมรอยยิ้มสุภาพ

@เวลา 17.30 น. ณ คฤหาสน์อัศวเมธากุล

“กลับมาแล้วหรือคะคุณลลิษา” แม่บ้านวัยกลางคนเอ่ยทักทันทีที่เห็นหญิงสาวเดินเข้ามาภายในบ้าน พร้อมถุงเสื้อผ้าหลายใบที่พนักงานขับรถช่วยถือเข้ามา

“กลับมาแล้วค่ะ” ลลิษาตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนยกมือไหว้ตามความเคยชิน

“เสี่ยธามโทรมาบอกว่าจะกลับมารับประทานอาหารเย็นที่บ้านนะคะ” แม่บ้านกล่าวขณะช่วยรับถุงเสื้อผ้า

“ค่ะ” หญิงสาวตอบ ก่อนชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของชายหนุ่ม

“เสี่ยสั่งให้คุณลลิษาลงมารับประทานอาหารด้วยกันตอนหนึ่งทุ่มค่ะ” แม่บ้านบอกเพิ่มเติม

“ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันลงมาตรงเวลา” ลลิษารับคำก่อนเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอน

@เวลา 18.30 น. ณ ห้องนอนของลลิษา

“ชุดนี้จะเหมาะไหมนะ” ลลิษาพึมพำกับตัวเองขณะยืนมองกระจกบานใหญ่ เธอสวมชุดเดรสสีชมพูอ่อนยาวคลุมเข่าที่เพิ่งซื้อมาในวันนี้ เส้นผมดำยาวถูกปล่อยสยายลงกลางหลัง ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มเครื่องสำอางเพียงเล็กน้อย

“ก็แค่กินข้าว ทำไมต้องตื่นเต้นด้วย” เธอบ่นกับตัวเองก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา

“อีกครึ่งชั่วโมง” หญิงสาวพูดเบา ๆ ก่อนเดินไปนั่งบนเตียงอย่างประหม่า

@เวลา 19.00 น. ณ ห้องรับประทานอาหาร คฤหาสน์อัศวเมธากุล

บทก่อนหน้า
บทถัดไป