บทที่ 8 คืนแรกในคฤหาสน์ 3.2
“มานั่งสิ” ธามวินทร์กล่าวทันทีที่เห็นลลิษาเดินเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมคอสองเม็ดกับกางเกงขายาวสีเข้ม ใบหน้าคมเข้มดูผ่อนคลายกว่าตอนเช้าเล็กน้อย
“ค่ะ เสี่ยธาม” หญิงสาวตอบก่อนเดินไปนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
“ทำไมไปนั่งไกลขนาดนั้น” ชายหนุ่มถามพลางขมวดคิ้ว
“ฉันคิดว่านั่งตรงนี้เหมาะดีค่ะ” ลลิษาตอบอย่างไม่แน่ใจ
“มานั่งข้างฉัน” เขากล่าวพร้อมพยักหน้าไปยังเก้าอี้ข้างตัว
“ค่ะ” หญิงสาวรีบลุกขึ้นย้ายที่นั่งตามที่เขาบอก
“ชุดใหม่หรือ” ธามวินทร์ถามพลางมองชุดเดรสสีชมพูอ่อนที่เธอสวมอยู่
“ค่ะ คุณนราพาไปซื้อวันนี้” ลลิษาตอบ
“เหมาะกับเธอดี” ชายหนุ่มกล่าวสั้น ๆ ก่อนหันไปมองอาหารบนโต๊ะ
“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าว เพราะไม่คิดว่าเขาจะชมเธอ
“กินสิ ไม่ต้องรอฉัน” เขากล่าวเมื่อเห็นเธอนั่งนิ่งไม่ยอมแตะอาหาร
“ค่ะ” ลลิษารับคำก่อนตักอาหารใส่จานอย่างระมัดระวัง
“วันนี้ไปเยี่ยมแม่มาเป็นยังไงบ้าง” ธามวินทร์ถามขึ้นระหว่างรับประทานอาหาร
“แม่ดีขึ้นแล้วค่ะ คุณหมอกำลังเตรียมเรื่องผ่าตัด” หญิงสาวตอบด้วยรอยยิ้ม
“ดีแล้ว” เขากล่าวสั้น ๆ
“ขอบคุณเสี่ยมากนะคะ ถ้าไม่มีเงินจากเสี่ย ฉันคงไม่รู้จะทำยังไง” ลลิษาพูดจากใจจริง
“ไม่ต้องขอบคุณบ่อยนัก เรามีข้อตกลงกันอยู่แล้ว” ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ค่ะ” เธอรับคำ ก่อนก้มหน้ารับประทานอาหารต่อ
“แล้ววันนี้ซื้อเสื้อผ้าไปเท่าไหร่” เขาถามต่อ
“ฉันไม่ทราบยอดทั้งหมดค่ะ คุณนราเป็นคนจ่ายเงิน” ลลิษาตอบตามตรง
“ไม่ต้องกังวลเรื่องราคา ฉันให้เธอซื้อก็เพราะอยากให้ใช้” ธามวินทร์กล่าว
“ฉันไม่ค่อยคุ้นกับการใช้ของแพง ๆ ค่ะ” เธอตอบพร้อมยิ้มเขิน
“เดี๋ยวก็ชิน” เขาตอบก่อนมองใบหน้าหวานของหญิงสาวอยู่ครู่หนึ่ง
@เวลา 20.30 น. ณ ห้องรับแขก คฤหาสน์อัศวเมธากุล
“มานี่หน่อย” ธามวินทร์เรียกลลิษาที่กำลังจะเดินขึ้นบันไดหลังรับประทานอาหารเสร็จ
“มีอะไรคะเสี่ย” หญิงสาวถามก่อนเดินกลับมาหาเขา
“นั่งลง” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมตบเบาะโซฟาข้างตัวเบา ๆ
“ค่ะ” ลลิษารับคำก่อนนั่งลงอย่างเกร็ง ๆ โดยเว้นระยะห่างเล็กน้อย
“เธอกลัวฉันหรือ” ธามวินทร์ถามตรง ๆ
“นิดหน่อยค่ะ” หญิงสาวยอมรับตามความจริง
“กลัวอะไร” เขาถามต่อ
“ฉันไม่ค่อยรู้จักเสี่ย แล้วก็ไม่เคยอยู่กับผู้ชายแบบนี้มาก่อน” ลลิษาตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“ผู้ชายแบบฉันเป็นยังไง” ชายหนุ่มถามพร้อมเลิกคิ้ว
“ก็...ผู้ชายที่มีเงินเยอะ มีอำนาจ แล้วก็ดูดุมากค่ะ” เธอตอบอย่างระมัดระวัง
“ฉันดุขนาดนั้นเลยหรือ” ธามวินทร์ถามพร้อมหัวเราะในลำคอเบา ๆ
“บางครั้งค่ะ” ลลิษาตอบตามตรง
“เธอนี่พูดตรงดี” เขากล่าวก่อนเอนหลังพิงโซฟา
“เสี่ยโกรธหรือเปล่าคะ” หญิงสาวรีบถาม
“ไม่โกรธ” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนหันมามองเธออย่างจริงจัง
“ค่ะ” ลลิษารับคำเบา ๆ
“ลลิษา” ธามวินทร์เรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย
“คะ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง
“ฉันอยากรู้ว่าเธอรู้สึกยังไงกับการมาอยู่ที่นี่” เขาถามพลางสบตาเธอตรง ๆ
“ฉันยังไม่คุ้นเคยค่ะ ทุกอย่างมันเร็วมาก” ลลิษาตอบหลังคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“แล้วเสียใจที่ตัดสินใจหรือเปล่า” ชายหนุ่มถามต่อ
“ยังไม่เสียใจค่ะ เพราะอย่างน้อยแม่ฉันก็มีโอกาสรักษาตัว” เธอตอบอย่างจริงใจ
“แล้วเรื่องของเราล่ะ” เขาถามด้วยน้ำเสียงต่ำลง
“เรื่องของเรา?” ลลิษาทวนคำอย่างประหม่า
“เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันไม่ได้ต้องการให้เธอมาอยู่ที่นี่ในฐานะพนักงาน” ธามวินทร์กล่าวตรง ๆ
“รู้ค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงเบา ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อ
“แต่ฉันไม่อยากให้เธอคิดว่าต้องฝืนใจเพราะเงินที่ฉันให้ไป” เขาพูดพร้อมมองเธออย่างจริงจัง
“ฉันเข้าใจค่ะ” ลลิษาตอบ ก่อนก้มหน้าลงมองมือตัวเอง
“ถ้าเธอยังไม่พร้อม เราก็ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“เสี่ย...” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าผู้ชายที่ดูเอาแต่ใจอย่างเขาจะพูดแบบนี้
“ว่าไง” เขาถาม
“ขอบคุณนะคะ” ลลิษาตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
“ฉันไม่ได้ทำเพื่อให้เธอขอบคุณ” ธามวินทร์กล่าว ก่อนยื่นมือไปหยิบรีโมตโทรทัศน์
“ค่ะ” เธอตอบเบา ๆ
“อยากดูอะไรไหม” เขาถามพลางเปิดโทรทัศน์จอใหญ่ที่ติดอยู่บนผนัง
“อะไรก็ได้ค่ะ” ลลิษาตอบ
“ตอบแบบนี้อีกแล้ว” ชายหนุ่มพูดพร้อมส่ายหน้าเล็กน้อย
“ทำไมหรือคะ” เธอถามอย่างสงสัย
“เธอควรหัดบอกความต้องการของตัวเองบ้าง ไม่ใช่ตามใจคนอื่นตลอดเวลา” เขาตอบก่อนยื่นรีโมตให้เธอ
“ถ้าอย่างนั้นฉันขอดูหนังได้ไหมคะ” ลลิษาถามอย่างลังเล
“ได้สิ” ธามวินทร์ตอบก่อนขยับตัวนั่งสบายขึ้น
“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนเลือกภาพยนตร์รักเรื่องหนึ่งที่กำลังฉายอยู่
@เวลา 22.15 น. ณ ห้องรับแขก คฤหาสน์อัศวเมธากุล
“ง่วงแล้วหรือ” ธามวินทร์ถามเมื่อเห็นลลิษายกมือปิดปากหาวเบา ๆ เป็นครั้งที่สาม
“นิดหน่อยค่ะ” เธอตอบพร้อมยิ้มเขิน
“ถ้าง่วงก็ขึ้นไปนอน” ชายหนุ่มกล่าว
“แล้วเสี่ยล่ะคะ” ลลิษาเผลอถามออกไป
“ฉันยังไม่ง่วง” เขาตอบก่อนหันมามองเธอ
“ค่ะ” หญิงสาวรับคำ แต่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม
“มีอะไรอีก” ธามวินทร์ถามเมื่อเห็นเธอไม่ยอมลุก
“ฉัน...” ลลิษาอึกอัก ก่อนก้มหน้าลงอย่างประหม่า
“พูดมา” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
“ฉันไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไงเวลาอยู่กับเสี่ยค่ะ” เธอตอบตามตรง
“ทำตัวตามปกติ” ชายหนุ่มกล่าว
“แต่ฉันกลัวทำอะไรผิด” ลลิษาพูดเบา ๆ
“เธอไม่ได้เป็นลูกจ้างที่ต้องคอยทำตามคำสั่งทุกอย่าง” ธามวินทร์ตอบ ก่อนหันตัวมาทางเธอ
“ค่ะ” หญิงสาวรับคำ
“มองหน้าฉันสิ” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“คะ” ลลิษาเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ ก่อนสบเข้ากับดวงตาคมเข้มของเขา
“ฉันขอจับมือเธอได้ไหม” ธามวินทร์ถามพร้อมยื่นมือออกมาเล็กน้อย
“ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบหลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ วางมือเล็กลงบนฝ่ามือใหญ่ของเขา
“มือเย็นเชียว” ชายหนุ่มกล่าวเบา ๆ ขณะใช้นิ้วหัวแม่มือลูบหลังมือของเธออย่างแผ่วเบา
“ฉันตื่นเต้นค่ะ” ลลิษายอมรับด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ
“เพราะฉันหรือ” เขาถามพร้อมยกมุมปากขึ้น
“ค่ะ” เธอตอบเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“ลลิษา” ธามวินทร์เรียกชื่อเธออีกครั้ง ก่อนขยับเข้ามาใกล้เล็กน้อย
“คะ” หญิงสาวขานรับพร้อมหัวใจที่เต้นแรงขึ้น
