บทที่ 8 คืนแรกในคฤหาสน์ 3.2

“มานั่งสิ” ธามวินทร์กล่าวทันทีที่เห็นลลิษาเดินเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมคอสองเม็ดกับกางเกงขายาวสีเข้ม ใบหน้าคมเข้มดูผ่อนคลายกว่าตอนเช้าเล็กน้อย

“ค่ะ เสี่ยธาม” หญิงสาวตอบก่อนเดินไปนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

“ทำไมไปนั่งไกลขนาดนั้น” ชายหนุ่มถามพลางขมวดคิ้ว

“ฉันคิดว่านั่งตรงนี้เหมาะดีค่ะ” ลลิษาตอบอย่างไม่แน่ใจ

“มานั่งข้างฉัน” เขากล่าวพร้อมพยักหน้าไปยังเก้าอี้ข้างตัว

“ค่ะ” หญิงสาวรีบลุกขึ้นย้ายที่นั่งตามที่เขาบอก

“ชุดใหม่หรือ” ธามวินทร์ถามพลางมองชุดเดรสสีชมพูอ่อนที่เธอสวมอยู่

“ค่ะ คุณนราพาไปซื้อวันนี้” ลลิษาตอบ

“เหมาะกับเธอดี” ชายหนุ่มกล่าวสั้น ๆ ก่อนหันไปมองอาหารบนโต๊ะ

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าว เพราะไม่คิดว่าเขาจะชมเธอ

“กินสิ ไม่ต้องรอฉัน” เขากล่าวเมื่อเห็นเธอนั่งนิ่งไม่ยอมแตะอาหาร

“ค่ะ” ลลิษารับคำก่อนตักอาหารใส่จานอย่างระมัดระวัง

“วันนี้ไปเยี่ยมแม่มาเป็นยังไงบ้าง” ธามวินทร์ถามขึ้นระหว่างรับประทานอาหาร

“แม่ดีขึ้นแล้วค่ะ คุณหมอกำลังเตรียมเรื่องผ่าตัด” หญิงสาวตอบด้วยรอยยิ้ม

“ดีแล้ว” เขากล่าวสั้น ๆ

“ขอบคุณเสี่ยมากนะคะ ถ้าไม่มีเงินจากเสี่ย ฉันคงไม่รู้จะทำยังไง” ลลิษาพูดจากใจจริง

“ไม่ต้องขอบคุณบ่อยนัก เรามีข้อตกลงกันอยู่แล้ว” ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ค่ะ” เธอรับคำ ก่อนก้มหน้ารับประทานอาหารต่อ

“แล้ววันนี้ซื้อเสื้อผ้าไปเท่าไหร่” เขาถามต่อ

“ฉันไม่ทราบยอดทั้งหมดค่ะ คุณนราเป็นคนจ่ายเงิน” ลลิษาตอบตามตรง

“ไม่ต้องกังวลเรื่องราคา ฉันให้เธอซื้อก็เพราะอยากให้ใช้” ธามวินทร์กล่าว

“ฉันไม่ค่อยคุ้นกับการใช้ของแพง ๆ ค่ะ” เธอตอบพร้อมยิ้มเขิน

“เดี๋ยวก็ชิน” เขาตอบก่อนมองใบหน้าหวานของหญิงสาวอยู่ครู่หนึ่ง

@เวลา 20.30 น. ณ ห้องรับแขก คฤหาสน์อัศวเมธากุล

“มานี่หน่อย” ธามวินทร์เรียกลลิษาที่กำลังจะเดินขึ้นบันไดหลังรับประทานอาหารเสร็จ

“มีอะไรคะเสี่ย” หญิงสาวถามก่อนเดินกลับมาหาเขา

“นั่งลง” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมตบเบาะโซฟาข้างตัวเบา ๆ

“ค่ะ” ลลิษารับคำก่อนนั่งลงอย่างเกร็ง ๆ โดยเว้นระยะห่างเล็กน้อย

“เธอกลัวฉันหรือ” ธามวินทร์ถามตรง ๆ

“นิดหน่อยค่ะ” หญิงสาวยอมรับตามความจริง

“กลัวอะไร” เขาถามต่อ

“ฉันไม่ค่อยรู้จักเสี่ย แล้วก็ไม่เคยอยู่กับผู้ชายแบบนี้มาก่อน” ลลิษาตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ผู้ชายแบบฉันเป็นยังไง” ชายหนุ่มถามพร้อมเลิกคิ้ว

“ก็...ผู้ชายที่มีเงินเยอะ มีอำนาจ แล้วก็ดูดุมากค่ะ” เธอตอบอย่างระมัดระวัง

“ฉันดุขนาดนั้นเลยหรือ” ธามวินทร์ถามพร้อมหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“บางครั้งค่ะ” ลลิษาตอบตามตรง

“เธอนี่พูดตรงดี” เขากล่าวก่อนเอนหลังพิงโซฟา

“เสี่ยโกรธหรือเปล่าคะ” หญิงสาวรีบถาม

“ไม่โกรธ” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนหันมามองเธออย่างจริงจัง

“ค่ะ” ลลิษารับคำเบา ๆ

“ลลิษา” ธามวินทร์เรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย

“คะ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง

“ฉันอยากรู้ว่าเธอรู้สึกยังไงกับการมาอยู่ที่นี่” เขาถามพลางสบตาเธอตรง ๆ

“ฉันยังไม่คุ้นเคยค่ะ ทุกอย่างมันเร็วมาก” ลลิษาตอบหลังคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“แล้วเสียใจที่ตัดสินใจหรือเปล่า” ชายหนุ่มถามต่อ

“ยังไม่เสียใจค่ะ เพราะอย่างน้อยแม่ฉันก็มีโอกาสรักษาตัว” เธอตอบอย่างจริงใจ

“แล้วเรื่องของเราล่ะ” เขาถามด้วยน้ำเสียงต่ำลง

“เรื่องของเรา?” ลลิษาทวนคำอย่างประหม่า

“เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันไม่ได้ต้องการให้เธอมาอยู่ที่นี่ในฐานะพนักงาน” ธามวินทร์กล่าวตรง ๆ

“รู้ค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงเบา ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อ

“แต่ฉันไม่อยากให้เธอคิดว่าต้องฝืนใจเพราะเงินที่ฉันให้ไป” เขาพูดพร้อมมองเธออย่างจริงจัง

“ฉันเข้าใจค่ะ” ลลิษาตอบ ก่อนก้มหน้าลงมองมือตัวเอง

“ถ้าเธอยังไม่พร้อม เราก็ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“เสี่ย...” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าผู้ชายที่ดูเอาแต่ใจอย่างเขาจะพูดแบบนี้

“ว่าไง” เขาถาม

“ขอบคุณนะคะ” ลลิษาตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ

“ฉันไม่ได้ทำเพื่อให้เธอขอบคุณ” ธามวินทร์กล่าว ก่อนยื่นมือไปหยิบรีโมตโทรทัศน์

“ค่ะ” เธอตอบเบา ๆ

“อยากดูอะไรไหม” เขาถามพลางเปิดโทรทัศน์จอใหญ่ที่ติดอยู่บนผนัง

“อะไรก็ได้ค่ะ” ลลิษาตอบ

“ตอบแบบนี้อีกแล้ว” ชายหนุ่มพูดพร้อมส่ายหน้าเล็กน้อย

“ทำไมหรือคะ” เธอถามอย่างสงสัย

“เธอควรหัดบอกความต้องการของตัวเองบ้าง ไม่ใช่ตามใจคนอื่นตลอดเวลา” เขาตอบก่อนยื่นรีโมตให้เธอ

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอดูหนังได้ไหมคะ” ลลิษาถามอย่างลังเล

“ได้สิ” ธามวินทร์ตอบก่อนขยับตัวนั่งสบายขึ้น

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนเลือกภาพยนตร์รักเรื่องหนึ่งที่กำลังฉายอยู่

@เวลา 22.15 น. ณ ห้องรับแขก คฤหาสน์อัศวเมธากุล

“ง่วงแล้วหรือ” ธามวินทร์ถามเมื่อเห็นลลิษายกมือปิดปากหาวเบา ๆ เป็นครั้งที่สาม

“นิดหน่อยค่ะ” เธอตอบพร้อมยิ้มเขิน

“ถ้าง่วงก็ขึ้นไปนอน” ชายหนุ่มกล่าว

“แล้วเสี่ยล่ะคะ” ลลิษาเผลอถามออกไป

“ฉันยังไม่ง่วง” เขาตอบก่อนหันมามองเธอ

“ค่ะ” หญิงสาวรับคำ แต่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

“มีอะไรอีก” ธามวินทร์ถามเมื่อเห็นเธอไม่ยอมลุก

“ฉัน...” ลลิษาอึกอัก ก่อนก้มหน้าลงอย่างประหม่า

“พูดมา” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

“ฉันไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไงเวลาอยู่กับเสี่ยค่ะ” เธอตอบตามตรง

“ทำตัวตามปกติ” ชายหนุ่มกล่าว

“แต่ฉันกลัวทำอะไรผิด” ลลิษาพูดเบา ๆ

“เธอไม่ได้เป็นลูกจ้างที่ต้องคอยทำตามคำสั่งทุกอย่าง” ธามวินทร์ตอบ ก่อนหันตัวมาทางเธอ

“ค่ะ” หญิงสาวรับคำ

“มองหน้าฉันสิ” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“คะ” ลลิษาเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ ก่อนสบเข้ากับดวงตาคมเข้มของเขา

“ฉันขอจับมือเธอได้ไหม” ธามวินทร์ถามพร้อมยื่นมือออกมาเล็กน้อย

“ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบหลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ วางมือเล็กลงบนฝ่ามือใหญ่ของเขา

“มือเย็นเชียว” ชายหนุ่มกล่าวเบา ๆ ขณะใช้นิ้วหัวแม่มือลูบหลังมือของเธออย่างแผ่วเบา

“ฉันตื่นเต้นค่ะ” ลลิษายอมรับด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ

“เพราะฉันหรือ” เขาถามพร้อมยกมุมปากขึ้น

“ค่ะ” เธอตอบเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“ลลิษา” ธามวินทร์เรียกชื่อเธออีกครั้ง ก่อนขยับเข้ามาใกล้เล็กน้อย

“คะ” หญิงสาวขานรับพร้อมหัวใจที่เต้นแรงขึ้น

บทก่อนหน้า
บทถัดไป