บทที่ 3 จนก็มีศักดิ์ศรี

บทที่ 3

จนก็มีศักดิ์ศรี

"มึงอยู่ที่นี่ได้จนกว่าจะปลอดภัย" ราเชนบอก

"ขอบใจ" 

คนอายุมากกว่าเอ่ยขอบคุณเบาๆ แม้จะไม่ชอบใจกับคำสรรพนามที่เรียกขานของอีกฝ่ายก็ตาม 

"หมาเจ็บข้างถนนกูก็ยังช่วย" 

คนหน้าตึงตอกกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก หมาบาดเจ็บอยู่ข้างทางเขายังหยุดช่วย นับประสาอะไรกับคนทั้งคนที่โดนตามล่าถูกยิงเลือดสาดจะให้นิ่งดูดายก็กระไรอยู่

ระหว่างที่ราเชนทำแผลให้ บางจังหวะก็แกล้งจับหนักๆกระแทกโดนแผลแรงๆให้เจ็บ แต่ทว่าอีกฝ่ายไม่พูดว่าอะไรเลยเอาแต่นั่งนิ่งมองอยู่เงียบๆ นับว่าผู้ชายคนนี้แกร่งไม่ใช่น้อย 

พอเสร็จก็ลุกขึ้นเดินเอากล่องปฐมพยาบาลไปเก็บที่เดิม แล้วไม่ลืมแวะดึงผ้าห่มผืนเก่าๆที่ร่นลงขึ้นคลุมให้ยายที่ล้มตัวลงนอนมองได้สักพักด้วยทนความง่วงไม่ไหวเลยหลับไปแล้ว และทุกการกระทำอยู่ในสายตาของเจ้าขุนทั้งหมด

เวลาผ่านไปไม่นาน เสียงสั่นจากโทรศัพท์ของเจ้าขุนก็ดังขึ้น

[ข้างนอกปลอดภัยแล้วครับเฮีย พวกเราเก็บกวาดมันหมดแล้ว] 

ข้อความส่งมาบอกทำให้ชายหนุ่มต่างวัยที่ต่างก็นั่งกันคนละมุมอยู่เงียบๆหันมาสบตากัน

"กลับก่อนนะ"

"ดี รีบไปๆสักที" 

คนรอเวลาที่นั่งสัปหงกอยู่หลายครั้งเพราะความง่วงงุนและเมื่อยล้ามาทั้งวันเอ่ยขึ้น เจ้าขุนมองนิ่งอย่างใช้ความคิด ก่อนจะพูดอะไรบางอย่าง

"เอาของนี่ไว้นะ ถือว่าเป็นการตอบแทนก็แล้วกัน" 

ว่าจบก็ปลดนาฬิกาข้อมือเรือนหรูวางไว้บนโต๊ะเพราะไม่มีเงินสดติดมือ ก่อนจะกัดฟันพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน ร่างกายเริ่มจะทนพิษบาดแผลไม่ไหว 

"ไม่จำเป็น" 

คนหยิ่งทนงตนโมโหจนเลือดขึ้นหน้า หยิบนาฬิกาปาใส่หน้าไม่ขอรับ ต่อให้นาฬิกาเรือนนี้เป็นของจริงราคาหลักล้าน เขาก็ไม่อยากได้ ถึงแม้จะจนแต่ก็ไม่ต้องการให้ใครมองด้วยแววตาสมเพชแกมเหยียดหยันอย่างที่คนตรงหน้ากำลังทำกับเขาอยู่ในตอนนี้ 

เงินที่ได้มาทุกบาททุกสตางค์ได้มาด้วยความสุจริตทั้งนั้น มันแลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย ไหวพริบอีกนิดหน่อย แม้ใครจะมองว่าเป็นงานที่ต่ำต้อย แต่เขาก็ไม่สนขอแค่ได้เงินมาเป็นค่าใช้จ่ายในครอบครัว เลี้ยงยายที่แก่ชราให้กินอิ่มนอนหลับก็เพียงพอแล้ว

เจ้าขุนรับนาฬิกาที่คนหน้าตึงโยนกลับคืนให้ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันยุ่ง

"ทำไม"

นาฬิกาเรือนนี้มีเพียงไม่กี่เรือนเท่านั้นบนโลก แต่เด็กตรงหน้ากลับปฏิเสธมันซะงั้น จนผู้เป็นยอดพีรามิดแห่งวนารมย์ยังต้องแปลกใจ มีใครที่จะไปปฏิเสธทรัพย์สินเงินทองอย่างเด็กคนนี้บ้าง แต่เพราะแบบนี้มันยิ่งทำให้เจ้าขุนสนใจมากขึ้นกว่าเดิม

"กูไม่รับของจากพวกคนสกปรก เออ..แล้วถ้าคิดจะมาใช้ที่นี่เป็นแหล่งส่งยาเหี้ยๆกันละก็ บอกเลยว่ามึงคิดผิด ที่นี่ไม่ใช่แหล่งที่พวกมึงจะมาทำเรื่องเลวทรามพรรค์นั้น คราวหน้าถ้าเจออีกกูไม่เอามึงไว้แน่" 

ราเชนคิดไปเองว่าพวกนี้คงไม่พ้นเอเยนต์ค้ายา คนดีๆที่ไหนจะวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนโดนมือปืนไล่ยิงยามดึกดื่นถ้าไม่ใช่บาดหมางเรื่องธุรกิจหรือขัดผลประโยชน์กันเองอะไรเทือกนั้นเลยโดนสั่งเก็บ แล้วถ้ายังจะมาสร้างปัญหาให้กับชุมชนของเขาอีกละก็ อย่าว่าแต่พวกมือปืนพวกนั้นเลย เขานี่แหละจะเป็นคนจัดการพวกมันเอง เกลียดนักพวกมารสังคม

ทุกวันนี้สังคมก็น่าเฟะแย่มากพออยู่แล้ว แต่พวกนี้ยังจะหาผลประโยชน์จากคนในชุมชนแออัดที่ไม่มีแม้แต่แหล่งทำกิน บางคนติดยางานการไม่ทำได้แต่ระรานชาวบ้านและคนในครอบครัวทั้งที่ก็หาเช้ากินค่ำหากินไม่พอยาไส้ แต่พวกมันก็ยังจะโง่เอนกประสงค์มัวเมาลุ่มหลงกับยานรกมาเบียดเบียนคนอื่น บางรายถึงกับส่งยากันอย่างโจ๋งครึ่มไม่เกรงกลัวกฎหมาย ส่งยาต่อหน้าต่อตาก็เคยมีมาแล้ว

"บางทีสิ่งที่เห็นก็ไม่ได้เป็นอย่างที่มึงคิดก็ได้ เอานาฬิกาไว้เผื่อจะช่วยให้มีความเป็นอยู่ดีขึ้นกว่านี้'

"ก็บอกแล้วไงว่ากูไม่รับของจากพวกขยะสังคมหรือของโจร" ราเชนตะคอกใส่อย่างรำคาญ ทั้งเหนื่อยมาทั้งวันง่วงจนตาจะปิดอยู่แล้ว

"ไม่มีจะกินก็อย่าทำหยิ่งไม่เข้าเรื่อง"

เจ้าขุนชักฉุนกับความอวดดื้อถือดีของคนตรงหน้า อีกทั้งตัวเองก็เริ่มไม่ไหวเริ่มหน้ามืดหูอื้อตาพร่าเบลอแล้ว

"แต่พวกกูก็ไม่เคยไปปล้นใครแดก คนชอบเหยียบหัวคนอื่นอย่างมึงจะไปรู้เหี้ยอะไร"

"พูดกับผู้ใหญ่ให้มันดีๆกว่านี้หน่อยได้ไหม ไม่เคยมีใครสั่งสอนบ้างหรือยังไง" 

"บร๊ะไอ้ลุงนี่....แล้วไม่ใช่กูที่ถูกมึงกำลังด่าว่าไม่มีใครสั่งสอนอยู่นี่หรือไงที่ช่วยชีวิตมึงอยู่ ห้ะ! แก่แล้วยังไม่มีสามัญสำนึกต่อมผิดชอบชั่วดีบกพร่องหรือยังไง" 

ราเชนพ่นคำด่าอย่างโมโห พอจะกลับมันยังมาลำเลิกบุญคุณ กล้ามาว่าเขาไม่มีคนสั่งสอน...

สอนโว้ยแต่กูไม่จำ!!

"........" คนอายุมากกว่าถึงกลับอ้าปากหน้าเหวอไปกับสกิลการด่าที่ยืนฟังแทบไม่ทัน

"ถึงกูจะจน แต่กูก็มีศักดิ์ศรีพอเว้ย ไม่ได้ง่อยเปลี้ยเสียขานั่งขอทานใครกินสักหน่อย"

"ก็แค่เด็กสลัมคนหนึ่ง มันจะหาได้สักเท่าไหร่เชียว"

"อ้าว! พูดงี้ก็สวยสิวะ แต่งตัวก็ดีหน้าตาก็ดูฉลาด แต่พูดจาเหมือนขาดสมองนะลุง"

เกลียดนักพวกชอบทำตัวว่าตัวเองรวย ด่าคนอื่นแล้วไม่ดูสารรูปตัวเอง ไม่น่าช่วยเลยปล่อยให้ถูกไล่ล่าอย่างกับหมาแล้วให้ตายอยู่ข้างถนนยังดีเสียกว่า

"แก่จนหนังเหี่ยวยังซ่า!!

"มาลองดูไหมว่ากูทำมึงท้องได้ก็แล้วกัน"

เจ้าขุนท้ากลับด้วยความหมั่นไส้ ความมั่นหน้ามั่นใจของคนที่ไม่มีอะไรสักอย่างแต่ท่าทางหยิ่งยโส ดวงตาคมหรี่มองเด็กดื้ออวดดีที่เถียงคำไม่ตกฟาก เอาจริงไอ้เด็กตรงหน้านิสัยไม่ต่างจาก เวย์ ลูกบุญธรรมเขาเลยสักนิด เด็กสมัยนี้นิสัยมันก็อปปี้กันมาหรือยังไง ฉลาด อวดดี เอาตัวรอดเก่ง แล้วก็ปากจัด...

"อย่างลุงจะทนได้สักกี่น้ำกันเชียว" คำพูดที่ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธคำท้า มันทำให้เจ้าขุนอยากเอาชนะขึ้นมาเสียดื้อๆ

"ไว้พอถึงเวลานั้น มึงก็จะรู้เองว่ากี่น้ำ"