บทที่ 3 Chapter 3

“ป้าจะไปหาฤกษ์แต่งงานเลยนะ ป้าอยากมีหลานเร็วๆ”

มัลลิกาเอ่ยด้วยนั้าเสียงแช่มชื่น นางไม่เคยรู้สึกดีใจเท่าวันนี้มา ก่อนเลย คำตอบของบุหลันเสมือนความหวังที่ใกล้เป็นจรง อีกไม่นาน ตระกูลโยธินบรูภัทรก็จะมีทายาทเสียที

ในทางกลับกัน เวลานี้ในใจของบุหลันมีแต่ความหมองเศร้า ใน อกตรอมตรม แต่ต้องยิ้มอย่างชื่นมื่นเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรับรู้ความทุกข์ ความเสียใจของเธอ

(ส‘ออสัปดาห์ต่อมา

งานประมูลจิวเวอรรี่ประจำปีเพื่อการกุศลถูกลัดขึ้นใน โรงแรมบลูเลอวารัดอินเตอร์เนชั่นแนล โรงแรมชั้นหนึ่งอันแสนหรูหรา และโอ่อ่า สมฐานะของเจ้าของโรงแรมที่ทุ่มทุนกว่าห้าพันล้านบาท เนรมิตโรงแรมที่ใหญ่ที่สุด ดีที่สุด เลิศหรูอลังการมากที่สุดในประเทศ ไทย ของตกแต่งภายในโรงแรมถูกลัดวางอย่างลงตัว ผสมผสานระหว่าง ความเป็นไทยกับตะวันออกกลาง และที่โดดเด่นมากที่สุดก็คือ รูปปัน ราชสีห์ตัวใหญ่ที่ทำจากทองคำล้วนๆ ตั้งตระหง่านอยู่กลางล๊อบบี้ของ โรงแรม เป็นที่น่าตื่นตาตื่นใจกับแขกที่มาเข้าพัก จนถูกขนานนามว่า โรงแรมแห่งความสวยงาม

เดิมทีแล้วงานจะถูกลัดอีกโรงแรมหนึ่ง แต่ทว่าเจ้าของโรงแรม แห่งนี้ได้เสนอตัวในการนำเครื่องประดับเลอค่าของประเทศจามาลย์ มาร่วมประมูลด้วย อีกทั้งยังให้ใช้ห้องลัดเลี้ยงขนาดใหญ่หรือที่เรียกกัน ว่าห้องบอลลูมของตนเป็นสถานที่ในการลัดงานโดยที่ไม่เสียค่าใช้จ่าย ใดใดทั้งสิ้น ทางคณะกรรมการผู้ลัดงานจึงคว้าโอกาสงามๆ นั้นไว้ทันที

แขกที่มาร่วมงานเริ่มทยอยกันเช้ามาในงาน ทุกคนต่างทึ่งกับ ห้องลัดเลี้ยงแสนหรูหรากันทุกคนโคมไฟระย้าสวยงามและเจิดวิจิตรรูป

ปันราชสีห์ขนาดความสูง 140 เซนติเมตรหลายตัวที่วางอยู่รอบๆ ห้อง พื้นพรมที่ทำจากพรมเปอร์เซียถูกปูทับเต็มพื้นที่ของห้อง นุ่มยิ่งนักยามที่ ได้เหยียบยํ่าเดิน

รัจึมนตรีชาญณรงค์ประธานในการประมูลเดินเข้ามาภายใน งานพร้อมกับคุณหญิงมัลลิกา ชาญวิทย์ลูกชายคนโตและบุหลันว่าที่ ลูกสะใภ้ ทั้งหมดเดินไปนั่งยังโต๊ะวีไอพีที่อยู่ด้านหน้าเวทีขนาดใหญ่

“โรงแรมใหญ่ลังเลยนะคะคุณกาย”

บุหลันพูดด้วยนํ้าเสียงตื่นเต้นเมื่อเห็นความโอ่อ่าของสถานที่ ทว่าการตกแต่งแบบนี้เธอรู้สึกคุ้นตามากเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็นโคมไฟ ระย้า หรือแม้แต่ราชสีห์ที่ทำจากทองคำตั้งเด่นกลางล็อบบี้ การจัดวาง เช่นนี้ช่างคล้ายคลึงกับสถานที่แห่งหนึ่งที่เธอไม่มีวันลืมเหลือเกิน

“แน่นอนอยู่แล้ว ได้ข่าวว่าเจ้าของโรงแรมเป็นเศรษฐีตะวันออก ฆ

กลาง ทุ่มเงินไม่อั้นเพื่อสร้างโรงแรมนี้ พี่จึงเลือกโรงแรมนี้เป็นที่จัดงาน แต่งงานของเราไง จะได้ติดอยู่ในความทรงจำตลอดไป”

ชาญวิทย์เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มสดใสเมื่อนึกถึงงานแต่งงานที่จะ เกิดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ทว่าคนที่ได้รับฟังถึงกับยิ้มไม่ออก ใจ กระตุกวูบ แต่ทว่าเธอก็ยังกืเนยิ้มบางๆ ส่งให้ว่าที่เจ้าบ่าวในอนาคต เรอง การแต่งงานที่จะเกิดขึ้นบุหลันไม่รู้อะไรมากนัก นอกจากวันวิวาห์ เพราะ ทุกอย่างมัลลิกาและชาญวิทย์เป็นคนจัดการ

เธอน่าจะมีความสุขเหมือนกับเจ้าสาวทั่วๆ ไป ที่ต้องไปเข้า คอร์สเจ้าสาว ขัดหน้า ขัดผิวให้โฉมไฉไล ไม่เลย...ยิ่งใกล้วันแต่งงานมาก เท่าไหร่ เธอยิ่งเต็มไปด้วยความหมองเศร้า เจ็บปวดหัวใจ

“จันทร์ไปเตรียมตัวได้แล้ว จะถึงเวลาประมูลของแล้ว”

มัลลิกาเอ่ยบอกบุหลัน หนึ่งในจำนวนผู้หญิงยี่สิบคนที่จะสวมใส่ เครื่องประดับลวดลายสวย เพื่อให้บุคคลที่มาร่วมงานประมูล เครื่องประดับชิ้นนั้นๆ ที่นางแบบสวมใส่อยู่ บุหลันเป็นหนึ่งในผู้หญิง ยี่สิบคนที่ถูกคัดเลือก โดยมีมัลลิกาเป็นคนเสนอชื่อเธอ

“ค่ะคุณหญิงป้า”

สาวผู้อ่อนหวานรับคำคุณหญิงมัลลิกาก่อนที่จะลุกขึ้นยืนแล้ว เดินไปยังห้องแต่งตัวด้านหลังเวที

“อ้อยได้ข่าวว่าเจ้าของโรมแรมจะนำเครื่องประดับมาประมูล ด้วย จรีงหรือเปล่าคะคุณพี่หญิงเล็ก?”

มัลลิกาคุณหญิงรุ่นน้องเอ่ยถามคุณหญิงประภัสสรรุ่นพี่ ภรรยา นักการเมืองชื่อดังสังกัดพรรคการเมืองเดียวกับสามีของนาง

“จรีงจ่ะคุณหญิงอ้อย เจ้าของโรงแรมจะนำเครื่องประดับมา ประมูลด้วยค่ะ ได้ข่าวว่าเครื่องประดับที่ว่านี้ เป็นของกำนัลที่จะให้คนรัก นะคะ แต่ว่ากลับหนีกลับบ้านเกิดไปก่อน ได้ยินข่าวแว่วๆ ว่าหนีตาม ผู้ชายไป คุณพี่ได้ยินแล้วยังไม่อยากจะเชื่อเลยค่ะ ผู้หญิงคนนั้นต้องบ้า หรือไม่ก็เสียสติแน่ๆ เลย หนีจากความสะดวกสบายเพื่อไปหาความ ลำบาก ท่านชีคออกจะหล่อ รวยไม1ได้รวยธรรมดานะคะ รวยมากถึงมาก ที่สุด” คุณหญิงประภัสสรจีบปากจีบคอพูด

“จริงหรือคะคุณพี่หญิงเล็ก เจ้าของโรงแรมเป็นท่านชีคเหรอคะ แล้วยังจะเรองที่คนรักของท่านชีคหนีตามผู้ชายไป อ้อยไม่อยากจะเชื่อ เลยค่ะ ว่าคนอย่างท่านชีคจะถูกทิ้ง”

มัลลิกาถามกลับทันควัน เรองราวที่ได้รับรู้เป็นเรองที่เหลือเชื่อ มากๆ ไม่คิดว่าคนที่ศักดินา เพียบพร้อมไปทุกอย่างจะอกหัก อีกทั้งยัง โดนผู้หญิงทิ้งอีก ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ

“โอ๊ย!!...จริงกว่าจริงอีกค่ะคุณน้อง คุณพี่พูดจริงค่ะ ก็อย่างว่า นะคะไปอยู่บ้านเมืองของเขา อยู่ในกฎในเกณฑ์มากมาย จะไปไหนก็ไป ไม่ได้ นกน้อยก็เลยอยากจะออกจากกรงทอง”

“อีม...มันก็อาจจะจริงนะคะ อาจจะเป็นอย่างที่คุณพี่หญิงเล็ก พูดก็ได้ค่ะ อยู่ไกลบ้านไกลเมือง ต่างวัฒนธรรมด้วย”

มัลลิกาสนับสนุนคำพูดของประภัสสรแม่งานใหญ่ของงาน การ สนทนาของทั้งสองหยุดชะงักลง เมื่อเสียงฮือฮาของคนในงานดังขึ้น และ คนกลุ่มหนึ่งเข้ามาในงาน

ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังบุรุษรูปงามที่สวมใส่ชุดประจำชาติ เสื้อแขนยาวถูกคลุมด้วยเสื้อคลุมสีดำปิดข้อเท้า ตกแต่งบริเวณสาบเสื้อ และชายแขนด้วยผ้าปักทองคำ สวมหมวกทรงกลมใบเล็ก ทับด้วยผ้า คลุมศีรษะ มีเชือกสีดำที่ทำจากหนังอจึครอบกันผ้าเลื่อนหลุด