บทที่ 8 Chapter 8

ประภัสสรเอ่ยบอกขณะที่หยิบคีย์การ์ดห้องพักที่ว่านั้นออกมา จากกระเป๋าใบเล็กแต่ราคาไม่เล็ก ก่อนจะส่งให้บุหลันที่รืบรับมันไว้ด้วย ความดีใจ

“ขอบคุณค่ะคุณหญิงป้า จันทร์ขอตัวนะคะ”

บุหลันพนมมือไหว้ประภัสสรก่อนจะรีบเร่งไปยังห้องหมายเลข

5201 ที่ติดอยู่บนคีย์การ์ดทันที ความดีใจที่เครื่องเพชรไม่ได้หายทำให้ สาวเจ้าลืมคิดอะไรไปหลายๆ อย่าง

อาทิเช่นเหตุใดประภัสสรจึงต้องเปิดห้องนั้นเพื่อเก็บเครื่องเพชร หรืออาจจะเป็นเพราะว่า เป็นห่วงกลัวว่าเครื่องเพชรจะหาย แต่ก็ไม่

น่าจะใช่เนื่องจากเครื่องเพชรถูกดูแลอย่างเข้มงวดจากตำรวจนอก เครื่องแบบหลายนาย ที่คอยคุ้มครองความปลอดภัยของเครื่องประดับ เลอค่านั้นอยู่แล้ว อีกประการหนึ่งห้องที่เก็บเครื่องเพชรก่อนที่จะนำ ออกมาให้นางแบบสวมใส่นั้น ไม่ใช่ห้องหมายเลข 5201 แต่เป็นอีกห้อง หนึ่งที่อยู่ติดกับห้องแต่งตัว

หญ0สาวร่างงามก้าว เดินออกมาจากลิฟต์เมื่อ เดินทางมาถึงชั้น ที่ 52 เธอเสียเวลาไปพอสมควรเนื่องจากชั้นนี้ไม่สามารถใช้ลิฟต์ร่วมกับ ชั้นอื่นๆ ได้ มีลิฟต์เฉพาะดูคล้ายจะเป็นลิฟต์ส่วนตัว กว่าที่เธอจะได้ขึ้น ลิฟต์ต้องรอให้ผู้จัดการโรงแรมมากดรหัสผ่านให้

บุหลันเดินลิ่วๆ มายังห้อง 5201 ซึ่งมีอยู่สองห้องในชั้นนี้ เธอ เสียบคีย์การ์ดเช้าไปในช่องเสียบหน้าห้อง ชั้วอึดใจเท่านั้นประตูห้องก็ เปิดออก มือเล็กจึงผลักประตูบานนั้น แล้วก้าวเดินเช้าไปในห้อง

ความสวยงามของห้องที่ปรากฏในดวงตาคู่หวาน สร้างความตื่น ตาตื่นใจได้ไม่น้อย ห้องถูกตกแต่งสไตล์อาหรับที่ผสมผสานกับความเป็น ไทยได้อย่างลงตัว กลิ่นกำยานหอมกรุ่นฟุงกระจายไปทั่วทั้งห้อง สดชื่น ยามที่ได้สูดดม โซฟาหลุยส์สีแดงชุดใหญ่จัดวางอยู่กลางห้อง เฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งบ่งบอกถึงรสนิยมอันลํ้าเลิศ ห้องนี้ยังมีอีก หลายห้องอยู่ในนี้ เธอคาดว่าน่าจะเป็นห้องนั่งเล่น ห้องนอนและห้อง อื่นๆ ซึ่งเวลานี้เธอไม่มีเวลามาสำรวจห้องสุดหรูนี้มากนัก ลิ่งที่เธอ ต้องการคือเครื่องเพชรชุดหัวใจจาร์ฟา

“เคริ่องเพชรอยู่ที่ไหนเนี่ย ลืมถามคุณหญิงป้ามาด้วย”

แรกเริ่มบุหลันคิดว่าห้องพักที่ประภัสสรบอกนั้นเป็นห้องพัก ธรรมดา พอเข้ามาก็จะพบของที่ต้องการวางไว้ที่เตียงนอน หรือไม่ก็โต๊ะ ที่ลัดวางไว้ใช้ประโยชน์ภายในห้อง ไม่คิดว่าจะเป็นห้องสวีท ห้องที่มี ความใหญ่และราคาแพงมากที่สุด ฉะนั้นเธอจึงไม่รู้ว่าชันนี่นำเคริ่อง เพชรไปเก็บไว้ที่ใด มีวิธีเดียวคือหาทีละห้อง เริ่มจากห้องที่บุหลันยืนอยู่

“ไม่มีเลย ไปหาห้องอื่นต่อดีกว่า”

เสียงของบุหลันดังขึ้น เมื่อหาห้องที่น่าจะพูดว่าเป็นห้องรับแขก ไม่มี สาวเจ้าจึงเดินไปยังห้องอื่น ห้องนั่งเล่นเป็นห้องที่สองที่เธอเข้าไป หา แต่ก็หาสิ่งของที่ต้องการได้ไม่ เท้าเล็กๆ จึงยํ่าเดินไปยังห้องอื่น ห้อง ออกกำลังกายส่วนตัวที่มีเคริ่องออกกำลังกายหลายอย่าง ซึ่งแค่ยืนมอง หน้าประตูก็รู้แล้วว่าไม่มีของที่ต้องการ บุหลันจึงเดินไปยังห้องอื่น ห้อง จัดเลี้ยงเล็กๆ ในหมู่ผองเพื่อน ห้องซาวน่าและสปา ห้องครัวขนาดเล็กที่ มีห้องรับประทานอาหารแยกออกเป็นสัดส่วน ห้องนอนห้องที่ 1 ซึ่งมี ขนาดเล็กกว่าห้องนอนใหญ่ที่เธอเข้าไปดูเป็นห้องสุดท้าย

“อยู่นั่นเอง หาตั้งนาน”

เสียงแห่งความดีใจขับออกไปจากปากสาว เมื่อดวงตาคู่สวย มองเห็นกล่องเคริ่องประดับหัวใจจาร์ฟา วางอยู่บนเตียงนอนขนาดคิง ไซด์ที่สามารถนอนได้หลายคน เธอยํ่าเดินไปบนพรมเปอร์เซียลายสวย ไปหยิบกล่องเคริ่องเพชรนั้นมาไว้ในมือ ก่อนจะหมุนตัวเพื่อเดินออกไป จากห้องสุดหรู

“ท่าน...ท่านชีค”

เสียงเบาหวิวไหลผ่านลำคอที่แห้งผาก หลังจากที่เห็นชีคหนุ่ม ยืนกอดอกพิงประตู ดวงตาคมกรบมองมายังร่างสาวด้วยประกายตาวับ วาว ร่างกายของบุหลันแข็งดุจหินในฉับพลัน ขาทั้งสองก้าวไม่ออกยืน แข็งทื่อ ดวงตาขยายกว้างมองจาร์ฟาด้วยหัวใจเต้นเร้าถี่แรงจนเธอกลัว ว่า ก้อนเนี้อที่เต้นอยู่นั้นจะทะลุผิวเนี้ออกมา อาการหน้ามืดตาลายเรม ตามมา

สาเหตุนั้นเป็นเพราะเวลานี้เรือนกายสูงใหญ่ของเขามีเพียง ผ้าขนหนูสีขาวพันรอบเอว อวดความบึกบึน ลํ่าสันของเรือนกายท่อนบน ที่สาวคนไหนเห็นแล้วต้องใจละลาย ร่างกายของเขาสมชายชาตรี กล้ามเนี้อตรงแผงอกขึ้นเป็นหมัดกล้าม หน้าท้องเพอร์เฟกด้วยความ ลอนนูนของกล้ามเนี้อสี่ลอน กล้ามตรงแขนขึ้นเป็นปล้องๆ พองดงามไม่ ใหญ่จนน่ากลัว

โอ้...พระเจ้า สรีระของเขาสมบูรณ์แบบเหลือเกิน

“เรียกซะห่างเหินเขียวนะ ทำไมไม่เรียกชื่อฉันเหมือนก่อนล่ะ” เขากระตุกยิ้มเมื่อพูดจบ “แล้วตกใจมากหรือไงที่เห็นผัวเก่ายืนอยู่ตรง นี้?”

เสียงเข้มห้วนเอ่ยถามคนที่ตกอยู่ในอาการตระหนกตกใจ คนที่ ถูกถามได้สติเมื่อได้ยินนี้าเสียงอันทรงพลัง

“ท่านชีคมาทำอะไรที่ห้องนี้คะ?”

บุหลันไม่ตอบคำถามของเขา แต่กลับถามบุรุษตรงหน้าด้วย นํ้าเสียงสั่น อาการหวาดกลัวยํ่าเยือนจิตใจของเธอจนแน่นขนัด เธอไม่ ไว้ใจสถานการณ์เวลานี้เลย มันเหมือนกับว่าการมาของเขาไม่ได้เป็น ความบังเอิญ เพราะร่างกายของเขาไร้อาภรณ์ปกปิด จะมีเพียงผ้าขนหนู ผืนใหญ่เท่านั้นที่ปกปิดร่างกายส่วนล่าง เพียงแค่คิดลมหายใจของ บุหลันก็สะดุด เมื่อนึกถึงสิ่งที่หลบซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าขนหนู

“ก็ห้องฉันนี่ ทำไมฉันจะเข้ามาไม่ได้ แล้วเธอล่ะมาที่ห้องฉัน ทำไม หรือว่าจะรื้อฟืนความหลังครั้งเก่าก่อนกับฉันสองต่อสอง ได้เลย... ฉันลัดให้งามๆ”

เขาพูดด้วยนั้าเสียงน่ากลัว และน่ากลัวมากขึ้นไปอีกเมื่อเขาก้าว เข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้า จ้องมองดวงหน้าสาวประหนึ่งราชสีห์ร้ายจ้อง มองเหยื่อไม่ให้คาดสายตา สาวเจ้านั้นมีทางเดียวที่ทำได้ตอนนี้คือเดิน ถอยร่นหนี

“ถ้า...ถ้าอย่างนั้นลัยลาขอตัวนะคะ”

ลัยลา...คือชื่อเรียกเป็นภาษาอาหรับที่เธอใช้ชื่อนี้แทนตัว เมื่อ ครั้งที่บุหลันได้ทุนไปเรียนต่อระดับชั้นปรืญญาโทที่ประเทศจามาลย์ และนั้นทำให้ทั้งสองพบกันตอนที่หญิงสาวเช้าไปผ้กงานในบรีษัทผลิต นี้ามันที่ใหญ่ที่สุดในตะวันออกลางของเขา

เธอหลบเลี่ยงร่างหนาทันทีที่พูดจบ เดินแยกตัวออกไปทางด้าน ขวามือ ทิ้งระยะฟ่างพอสมควรก่อนจะรีบสาวเท้าวิ่งไปยังประตู ทว่า...

“ว้าย!!...ปล่อยค่ะท่านชีค ปล่อยลัยลา”

เธอหวีดร้องทันทีที่ร่างสาวถูกลำแขนใหญ่ตวัดเอวคอดกิ่ว ก่อน จะรั้งเข้ามาปะทะอกแข็งแรงที่บุหลันเคยลูบไล้อยู่บ่อยครั้ง

“จะไปไหนล่ะ อยู่คุยกันก่อนสิลัยลา ไหนๆ ก็มาแล้วมารื้อฟืน ความสุขกับฉันชักยกสองยกก่อนแล้วค่อยกลับ รับรองว่าว่าที่ผัวใหม่ขี้ โรคของเธอมันไม่รู้หรอก”

เสียงนั้นดังอยู่เหนือรมฟืปากสีน่าจูบของเธอ พร้อมกับลมหายใจ ร้อนๆ ที่กระทบกับปลายจมูก บุหลันทำอะไรแทบไม่ถูก ใจมันคล้ายกับ จะหยุดเต้น สมองดูเหมือนจะหยุดการทำงาน สั่งการให้ร่างกายทำอะไร ไม่ได้เลย นิ่งอึ้งอยู่อย่างนั้น

แล้วรู้สึกว่าตนเองกำลังจะเป็นลม

“อย่าค่ะท่านชีค ปล่อยลัยลาเถอะนะคะ ลัยลาอยากกลับบ้าน” เธอร้องบอกชายหนุ่มที่รัดร่างตนเองเอาไว้แน่น แต่ดูคล้ายกับว่า เขาจะไม่สนใจเสียงเว้าวอนของบุหลันเลย กลับโกรธากับถ้อยคำของ หญิงสาวมากกว่า

“อยากกลับบ้านอย่างนั้นเหรอ” เขาทวนคำพูดสาวเสียงเข้ม... เข้มจนคนที่ได้ยินกลัว “กลับไปร่านกับว่าที่ผัวใหม่งั้นสิ ฉันก็อยากจะรู้ นักว่าลีลาของฉันกับของมันใครจะทำให้เธอ ถึง มากกว่ากัน”

เขาเน้นคำว่า ถึง เสียงหนัก จากนั้นก็เหวี่ยงร่างอรชรขึ้นไปบน เตียง กระทำบางอย่างที่ทำให้บุหลันกรดร้องและร้องขอทั้งนี้าตา