เธอ...รักฉันหรือเปล่า

แสงไฟนีออนสลัวสีส้มสลับน้ำเงินสาดส่องผ่านกลุ่มควันจางๆ ภายในร้านเหล้ากึ่งผับหลังมหาวิทยาลัย เสียงดนตรีสดจังหวะตึกตักขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวดูมึนเบลอและวุ่นวายตามประสาแหล่งรวมตัวของเหล่านักศึกษา น้ำอ้อย นั่งนิ่งอยู่มุมในสุดของโต๊ะยาวที่เต็มไปด้วยแก้วเหล้าจานกับแกล้ม และดราฟต์งานสถาปัตย์ที่ถูกพับเก็บไว้ในกระบอกเขียนแบบสีดำข้างกาย

เธอถูกเพื่อนร่วมเอกลากมาฉลองหลังจากผ่านมรสุมการส่งโปรเจกต์ใหญ่ที่อดหลับอดนอนมาสามวันติด ทั้งที่ใจจริงแล้ว สาวเงียบโลกส่วนตัวสูงอย่างเธอปรารถนาเพียงแค่การได้กลับไปนอนโง่ๆ บนเตียงนุ่มๆ ที่ห้องพักมากกว่าการมานั่งจมอยู่ท่ามกลางเสียงตะโกนคุยกันแข่งกับเสียงลำโพงแบบนี้

"เอ้า น้ำอ้อย! ชนแก้วหน่อยดิ ทำหน้าเป็นซากศพเฝ้าแบบอยู่ได้ ส่งงานแล้วนะเว้ย ปล่อยจอยดิเพื่อน!"

มะนาว เพื่อนสนิทในกลุ่มยื่นแก้วมาชนจนเกิดเสียงกิ๊ง น้ำอ้อยทำเพียงยิ้มบางๆ ตอบกลับตามนิสัยพูดน้อย เธอเออออไปตามน้ำ ยกแก้วเหล้าผสมมิกเซอร์รสเข้มขึ้นจิบเบาๆ สายตาเหม่อมองหยดน้ำที่เกาะอยู่รอบแก้ว หมุนมันไปมาในมืออย่างไม่มีจุดหมาย จนกระทั่งเสียงโห่ร้องและเสียงหัวเราะครึกโครมจากโต๊ะใหญ่ใจกลางร้านดังแทรกทะลุเสียงดนตรีขึ้นมา

"เฮ้ยๆ! มันมาแล้ว ตัวตึงวิศวะไฟฟ้ามาแล้วโว้ย! นึกว่าจมกองไดนาโมตายไปแล้วนะมึง!"

"ดับเพลิงต้องเข้าแล้วปะวะ เสื้อช็อปไฟลุกมาเลย!"

เสียงทักทายกวนๆ จากกลุ่มหนุ่มวิศวะเรียกสายตาของน้ำอ้อยให้หันไปมองโดยอัตโนมัติ ผู้ชายร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปสีน้ำเงินกรมท่าเข้มเดินล้วงกระเป๋าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทที่ประดับอยู่บนใบหน้าคมคาย แม็กซ์ นั่นเอง เขาเป็นรุ่นพี่วิศวกรรมไฟฟ้า ปี 4 ที่ไม่มีใครในย่านนี้ไม่รู้จัก ไม่ใช่เพราะเขาเรียนเก่งระดับเกียรตินิยม หรือเป็นเดือนคณะสุดฮอต แต่เป็นเพราะความกวนประสาทและสกิลการเรียกเสียงหัวเราะระดับเทพที่ทำให้เขากลายเป็นจุดศูนย์กลางของความครื้นเครงเสมอ

"ใจเย็นพวกมึง กูเพิ่งเคลียร์แล็บเสร็จ ขืนมาเร็วกว่านี้อาจารย์จับกูโมดิฟายสายไฟเป็นสายสิญจน์ผูกสายสิริมงคลให้พวกมึงละ"

แม็กซ์สวนกลับทันควันพลางตบหัวเพื่อนไปทีหนึ่ง ท่าทางกะล่อนแต่เป็นกันเองของเขาทำให้คนทั้งโต๊ะระเบิดเสียงหัวเราะลั่น น้ำอ้อยลอบมองภาพนั้นเงียบๆ จากมุมมืดของเธอ หัวใจดวงเล็กๆ กระตุกวูบขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

เธอจำเขาได้... จำได้ดีทีเดียว

มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเห็นเขา แต่มันเป็นความลับที่เธอไม่เคยบอกใคร น้ำอ้อยแอบมองแม็กซ์มาตั้งแต่อยู่ปี 1 เวลาที่เขาเดินผ่านหน้าคณะสถาปัตย์พร้อมเสียงหัวเราะร่าเริง เขามักจะเป็นประกายไฟที่สว่างไสวเสมอ ในขณะที่เธอเป็นเพียงเฉดสีเทาอันเงียบเชียบที่จมกลืนไปกับฝูงคน เธอรู้ดีว่าคนอย่างเขาไม่มีทางหันมามองคนอย่างเธอ และเธอก็พอใจที่จะเฝ้ามองเขาอยู่ห่างๆ แบบนี้

"เฮ้ย เดี๋ยวมา ไปห้องน้ำแป๊บ ใครแอบกินเฟรนช์ฟรายส์กู ขอให้กระดุมเสื้อช็อปหลุด!" แม็กซ์ตะโกนขู่ขำๆ ก่อนจะผลักตัวฝ่าฝูงคนที่ยืนเบียดเสียดกันตามทางเดินแคบๆ ออกมา

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง น้ำอ้อยที่รู้สึกเวียนหัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์และเสียงเบสเริ่มทนไม่ไหว เธอตัดสินใจลุกขึ้นตั้งใจจะไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาให้ตื่นเสียหน่อย มือเรียวคว้าแก้วเหล้าติดมือไปด้วยโดยไม่รู้ตัว

ทว่า... เพราะความเบลอของสมอง บวกกับแสงไฟสลัวที่ชวนให้สายตาพร่ามัว และความแคบของทางเดินที่ผู้คนกำลังยืนโยกย้ายตามจังหวะเพลง ทันทีที่เธอเลี้ยวพ้นมุมเสา ร่างบอบบางของเธอก็ปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของคนที่กำลังเดินสวนมาอย่างจัง

ปึก!

"อุ๊ย!" น้ำอ้อยอุทานเบาๆ ร่างกายเสียหลักจนเกือบจะล้ม แต่สิ่งที่แย่กว่านั้นคือแก้วในมือของเธอเอียงกะเท่เร่ น้ำเหล้าผสมโซดาแถมน้ำแข็งก้อนโตไหลทะลักรดลงบนหน้าอกและเสื้อช็อปตัวเก่งของชายหนุ่มตรงหน้าเป็นทางยาว จนเนื้อผ้าสีกรมท่าเปลี่ยนเป็นสีเข้มสนิทและแนบเนื้อ

"เชี่ย... เย็นเจี๊ยบถึงใจเลยคุณ!"

แม็กซ์สะดุ้งโหยง ตัวงอ ทำหน้าเหยเกแบบโอเวอร์แอคติ้งเพื่อลดความตึงเครียด เขาไม่ได้ด่าทอหรือแสดงท่าทีโกรธขึงขำ ทว่านั่นยิ่งทำให้น้ำอ้อยตาตื่นด้วยความตกใจและรู้สึกผิดจนหน้าถอดสี

"ขอโทษค่ะ! ขอโทษจริงๆ ค่ะ พอดีฉันไม่ทันระวัง..." เสียงของเธอเบาหวิวขัดกับเสียงดนตรีรอบข้าง แต่มันกลับชัดเจนในระยะห่างเพียงแค่คืบ

น้ำอ้อยลนลาน รีบหันไปหยิบกระดาษทิชชู่จากกล่องบนโต๊ะของโต๊ะข้างๆ มากำไว้เต็มมือ แล้วยื่นมืออันสั่นเทาไปตั้งหน้าตั้งตาซับน้ำเหล้าบนอกเสื้อของเขาอย่างรวดเร็ว ความคิดในสมองขาวโพลนไปหมด เธอคิดเพียงแค่ต้องเช็ดมันออกให้เร็วที่สุด โดยไม่ได้ทันคิดเลยว่าการกระทำนั้นทำให้ใบหน้าของเธออยู่ใกล้กับแผงอกของเขาจนแทบจะเช็ดปลายจมูก และมือของเธอก็กำลังกดลงบนร่างกายของเขาซ้ำๆ