บทที่ 2 The Target — เป้าหมาย
ห้องประชุมชั้นหกสิบของวอล์กเกอร์กรุ๊ปเต็มไปด้วยผู้บริหารระดับสูงที่นั่งเรียงรายอยู่รอบโต๊ะประชุมขนาดใหญ่
บรรยากาศภายในห้องเคร่งเครียดตั้งแต่ก่อนประธานจะเดินทางมาถึงเสียอีก
เอกสารทางการเงินหลายชุดถูกวางกระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ ขณะที่ผู้บริหารบางคนกำลังกระซิบกระซาบกันด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก
ประตูบานใหญ่เปิดออกในเวลาต่อมา
ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าเดินเข้ามาด้วยชุดสูทสีดำตัดเย็บพอดีตัว เนกไทสีเข้มถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลาปราศจากรอยยิ้ม ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้คนรอบโต๊ะเพียงครั้งเดียว
ทุกคนต่างหยุดพูดโดยพร้อมเพรียง
“เริ่มประชุมได้”
อเล็กซานเดอร์ วอล์กเกอร์นั่งลงตรงหัวโต๊ะ วางแท็บเล็ตไว้ข้างมือ ก่อนพยักหน้าให้เลขานุการที่ยืนรออยู่
แดเนียลเปิดเอกสารนำเสนอทันที
“วาระการประชุมวันนี้เกี่ยวกับการลงทุนในท่าเรือฝั่งตะวันออกครับ ตามแผนเดิมเราจะเริ่มดำเนินการในเดือนหน้า แต่ทางฝ่ายบริหารเสนอให้เลื่อนกำหนดการออกไปก่อน เนื่องจากมีความเสี่ยงด้านการขนส่งและต้นทุนเพิ่มขึ้น”
“ใครเป็นคนเสนอ?”
“คุณวิกเตอร์ครับ”
สายตาของอเล็กซานเดอร์เลื่อนไปยังชายสูงวัยที่นั่งอยู่ฝั่งซ้ายของโต๊ะ
วิกเตอร์ ฮาร์เปอร์ อายุห้าสิบสองปี เป็นน้องชายของมารดาอเล็กซานเดอร์ เขาอยู่ในตระกูลวอล์กเกอร์มานานกว่ายี่สิบปี และเคยเป็นหนึ่งในบุคคลที่บิดาของอเล็กซานเดอร์ไว้วางใจมากที่สุด
หลังการเสียชีวิตของหัวหน้าตระกูล วิกเตอร์ได้รับตำแหน่งรองประธานและดูแลกิจการหลายส่วนแทนทายาทที่ยังอายุน้อย
ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่กลับไม่ราบรื่นเหมือนเดิม
“ผมเสนอให้ชะลอโครงการ เพราะสถานการณ์ทางเศรษฐกิจยังไม่นิ่ง” วิกเตอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุม “หากเรารีบลงทุนในช่วงนี้ อาจทำให้บริษัทเสียเงินจำนวนมากโดยไม่จำเป็น”
อเล็กซานเดอร์ประสานมือไว้บนโต๊ะ
“ตัวเลขความเสียหายที่คุณประเมินมาจากไหน?”
“ฝ่ายการเงินเป็นคนรวบรวม”
“ฝ่ายการเงิน?”
เขาหันไปมองชายอีกคนที่นั่งอยู่ใกล้วิกเตอร์
“รายงานฉบับนี้ผ่านการตรวจสอบจากฝ่ายบัญชีแล้วหรือยัง?”
ผู้บริหารคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย
“ยังครับ แต่ผมคิดว่าตัวเลขไม่น่าจะคลาดเคลื่อนมาก”
“คุณคิด?”
อเล็กซานเดอร์ทวนคำด้วยน้ำเสียงเย็นลง
“ผมจ่ายเงินเดือนให้ผู้บริหารทุกคนเพื่อให้ทำงานด้วยข้อมูลที่ตรวจสอบได้ ไม่ใช่ใช้ความคิดส่วนตัวมาประกอบการตัดสินใจ”
ไม่มีใครกล้าพูดแทรก
ชายหนุ่มเลื่อนเอกสารอีกชุดหนึ่งไปกลางโต๊ะ
“นี่คือตัวเลขที่ฝ่ายตรวจสอบอิสระส่งมาเมื่อวาน ต้นทุนการขนส่งลดลงร้อยละแปด และมูลค่าการลงทุนเพิ่มขึ้นตามสัญญาที่เราเจรจาไว้ หากเลื่อนโครงการออกไป บริษัทจะเสียสิทธิ์ในท่าเรือแห่งนี้ทันที”
วิกเตอร์มองเอกสารตรงหน้า ก่อนยิ้มบาง ๆ
“นายเตรียมข้อมูลมาดีเหมือนเคย”
“ผมไม่ชอบตัดสินใจจากความรู้สึก”
“แต่บางครั้งการเชื่อใจคนที่มีประสบการณ์มากกว่าก็เป็นเรื่องจำเป็น”
อเล็กซานเดอร์ยกสายตาขึ้น
“ประสบการณ์ไม่ได้หมายความว่าจะตัดสินใจถูกทุกครั้งครับ”
คำพูดเรียบง่ายกลับทำให้บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
วิกเตอร์ยังคงรักษารอยยิ้มไว้บนใบหน้า
“เข้าใจแล้ว ถ้านายยืนยันแบบนั้น ฉันก็ไม่มีอะไรจะคัดค้าน”
“ดี งั้นดำเนินโครงการตามกำหนดเดิม”
ชายหนุ่มปิดแฟ้มเอกสาร
“ส่วนรายงานทางการเงินที่ยังไม่ได้ตรวจสอบ ผมต้องการฉบับสมบูรณ์ภายในสองวัน หากมีใครนำข้อมูลที่ไม่ถูกต้องมาเสนออีก ผมจะพิจารณาความเหมาะสมของตำแหน่งใหม่ทั้งหมด”
ผู้บริหารหลายคนก้มหน้าลงทันที
การประชุมดำเนินต่อไปอีกเกือบหนึ่งชั่วโมง ก่อนที่ทุกคนจะทยอยออกจากห้อง
เหลือเพียงอเล็กซานเดอร์ วิกเตอร์ และแดเนียล
“นายยังคงเข้มงวดเหมือนเดิมนะ อเล็กซ์”
วิกเตอร์ลุกขึ้นจัดกระดุมเสื้อสูท
“ถ้าฉันไม่เข้มงวด บริษัทคงไม่อยู่มาถึงวันนี้”
“อย่าลืมว่าคนในบริษัทก็ต้องการพื้นที่ในการทำงานเหมือนกัน”
“ผมให้พื้นที่กับคนที่ทำงานอย่างตรงไปตรงมาเสมอครับ”
ดวงตาของทั้งคู่สบกัน
รอยยิ้มของวิกเตอร์จางลงเพียงชั่วครู่ ก่อนกลับมาเป็นปกติ
“หวังว่านายจะไม่เหนื่อยเกินไป”
“ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ”
ชายสูงวัยเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรอีก
แดเนียลรอจนประตูปิดสนิทจึงขยับเข้ามาใกล้โต๊ะ
“ท่านประธานครับ ผมคิดว่าคุณวิกเตอร์เริ่มไม่พอใจมากขึ้นเรื่อย ๆ”
“เขาไม่เคยพอใจอยู่แล้ว”
“เราควรระวังเรื่องอำนาจภายในตระกูลนะครับ”
อเล็กซานเดอร์เอนหลังพิงเก้าอี้
“ฉันรู้”
“โดยเฉพาะการประชุมสภาตระกูลในสัปดาห์หน้า คุณวิกเตอร์อาจใช้เรื่องการบริหารงานมาเป็นข้ออ้างในการคัดค้านอำนาจของท่าน”
“ถ้าเขาคิดว่าตัวเองทำได้ ก็ปล่อยให้ลองดู”
น้ำเสียงของชายหนุ่มไม่ได้แสดงความกังวลแม้แต่น้อย
แต่แดเนียลรู้ดีว่าคำพูดนั้นไม่ได้หมายความว่าเจ้านายของเขาประมาท
ตรงกันข้าม อเล็กซานเดอร์เป็นคนที่เตรียมรับมือกับทุกสถานการณ์ก่อนที่มันจะเกิดขึ้นเสมอ
หลังเที่ยงคืน
คฤหาสน์วอล์กเกอร์ตั้งอยู่บนเนินเขาส่วนตัว ห่างจากย่านธุรกิจของฮ่องกงออกไปพอสมควร
กำแพงสูงล้อมรอบพื้นที่กว้างใหญ่ กล้องวงจรปิดติดตั้งอยู่ทุกมุม ทางเข้าออกมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยประจำการตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
ภายในบ้านหลังใหญ่มีห้องทำงานส่วนตัวที่อเล็กซานเดอร์ใช้สำหรับจัดการธุรกิจซึ่งไม่สามารถเปิดเผยต่อสาธารณชนได้
ชายหนุ่มถอดเสื้อสูทพาดไว้บนเก้าอี้ เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมบริเวณลำคอออกสองเม็ด
บนโต๊ะทำงานมีแฟ้มเอกสารสีดำวางอยู่หลายเล่ม
เอกสารเหล่านั้นเกี่ยวข้องกับเครือข่ายธุรกิจใต้ดินของตระกูลวอล์กเกอร์
ท่าเรือบางแห่งใช้สำหรับขนส่งสินค้าทั่วไป ขณะที่อีกหลายแห่งมีการควบคุมเส้นทางลำเลียงสินค้าที่ไม่สามารถเปิดเผยต่อหน่วยงานภายนอกได้
อเล็กซานเดอร์ไม่ได้ปฏิเสธว่าตระกูลของเขาเกี่ยวข้องกับโลกมืด
เขาเติบโตมากับมัน
เห็นคนถูกหักหลัง เห็นผู้มีอำนาจใช้เงินซื้อชีวิตคนอื่น และเห็นบิดาของตัวเองพยายามรักษาสมดุลระหว่างธุรกิจถูกกฎหมายกับเครือข่ายใต้ดิน
สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือคนที่ใช้ชื่อของตระกูลเพื่อหาผลประโยชน์ส่วนตัว
โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นขึ้น
ชื่อของผู้ติดต่อปรากฏบนหน้าจอ
ลีออน
“มีอะไร?”
“ผมขอรายงานเรื่องผู้สมัครคนใหม่ครับ”
“ลินดา?”
“ใช่ครับ เราตรวจสอบประวัติที่เธอให้มาแล้ว แต่ยังมีบางส่วนที่ไม่สามารถยืนยันได้”
อเล็กซานเดอร์หยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม
“ว่ามา”
“บริษัทที่เธออ้างว่าเคยทำงานด้วยปิดกิจการไปเมื่อสองปีก่อนจริง แต่ข้อมูลพนักงานเก่าของบริษัทไม่พบชื่อเธอครับ”
ชายหนุ่มวางแก้วลง
“แล้วประวัติการฝึกล่ะ?”
“เอกสารรับรองดูเหมือนถูกต้อง แต่สถาบันที่ออกเอกสารไม่สามารถยืนยันได้ว่าเธอเคยเข้าเรียนจริง”
“น่าสนใจ”
“ผมควรยกเลิกการรับเข้าทำงานไหมครับ?”
“ไม่ต้อง”
“ท่านประธาน?”
“ให้เธอทำงานต่อ”
อเล็กซานเดอร์หยิบแฟ้มประวัติของลินดาที่วางอยู่ข้างคอมพิวเตอร์ขึ้นมา
“ถ้าเธอมีอะไรซ่อนอยู่ ฉันอยากรู้ว่าเธอต้องการอะไร”
“เข้าใจแล้วครับ”
“อีกเรื่องหนึ่ง”
“ครับ”
“เพิ่มการรักษาความปลอดภัยในคฤหาสน์ โดยเฉพาะบริเวณห้องพักและชั้นใต้ดิน”
“เกิดอะไรขึ้นหรือครับ?”
“ฉันไม่ชอบความรู้สึกที่มีคนกำลังจับตามองอยู่”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
“ผมจะจัดการทันทีครับ”
เมื่อวางสาย ชายหนุ่มก็หยิบภาพถ่ายของหญิงสาวขึ้นมาดูอีกครั้ง
ใบหน้าของเธอสวยสะดุดตา ท่าทางมั่นใจ และไม่มีอาการหวาดกลัวแม้ต้องเผชิญหน้ากับเขา
ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เข้ามาสมัครงานในตำแหน่งนี้มักพยายามแสดงความสามารถเพื่อสร้างความประทับใจ
แต่ลินดากลับดูเหมือนคนที่ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อะไรให้ใครเห็น
อเล็กซานเดอร์วางรูปลง
“หวังว่าเธอจะไม่ใช่ปัญหาใหม่ของฉัน”
อีกด้านหนึ่งของเมือง
ร้านอาหารส่วนตัวชั้นบนสุดของโรงแรมหรูถูกจองไว้สำหรับแขกเพียงกลุ่มเดียว
วิกเตอร์นั่งอยู่ตรงข้ามชายวัยกลางคนที่สวมสูทสีกรมท่า เขาถือแก้วบรั่นดีไว้ในมือ ขณะทอดสายตามองวิวเมืองผ่านกระจกบานใหญ่
“หลานชายของคุณยังคงดื้อรั้นเหมือนเดิม”
ชายตรงข้ามเอ่ยขึ้น
“เขาเป็นลูกชายของพี่สาวฉัน จะให้ทำอย่างไรได้”
วิกเตอร์ตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ เขาอาจรวบอำนาจทั้งหมดไว้ในมือ”
“ฉันรู้”
“แล้วคุณจะทำอย่างไร?”
วิกเตอร์หมุนแก้วในมือช้า ๆ
“ฉันยังมีเวลา”
“แต่สภาตระกูลจะประชุมในอีกไม่กี่วัน หากเขาได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการ คุณจะสูญเสียโอกาสไปเกือบทั้งหมด”
ชายสูงวัยหัวเราะเบา ๆ
“ฉันไม่ได้ต้องการเก้าอี้ประธานเพราะอยากได้ตำแหน่ง”
“แล้วต้องการอะไร?”
“ฉันต้องการสิ่งที่ควรเป็นของฉันตั้งแต่แรก”
ดวงตาของวิกเตอร์แข็งกร้าวขึ้น
“พี่สาวฉันได้รับทุกอย่างไปเพียงเพราะเธอแต่งงานกับทายาทคนก่อน ส่วนฉันต้องทำงานอยู่ใต้เงาของครอบครัวนั้นมาตลอด”
“นั่นหมายความว่าคุณจะลงมือ?”
วิกเตอร์ยกแก้วขึ้นจิบ
“ฉันยังไม่ได้พูดแบบนั้น”
ชายตรงข้ามยิ้มบาง
“คุณไม่จำเป็นต้องพูด ฉันรู้จักคุณดี”
ความเงียบปกคลุมโต๊ะอาหารอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นวิกเตอร์ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดภาพถ่ายของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินออกจากอาคารบริษัท
“ฉันเพิ่งได้ยินว่าหลานชายรับบอดี้การ์ดคนใหม่เข้ามา”
“ผู้หญิง?”
“ใช่”
“คุณคิดว่าเธอเป็นใคร?”
วิกเตอร์มองภาพบนหน้าจออย่างพิจารณา
“ฉันยังไม่รู้ แต่คนที่สามารถผ่านการคัดเลือกของลีออนได้ภายในวันเดียว ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน”
“คุณจะให้ฉันตรวจสอบไหม?”
“ยังไม่ต้อง ฉันอยากรู้ก่อนว่าอเล็กซานเดอร์กำลังคิดอะไรอยู่”
เขาล็อกหน้าจอโทรศัพท์
“บางครั้งคนที่เราไม่คาดคิดก็อาจเป็นประโยชน์มากกว่าคนที่อยู่ข้างเรามานาน”
เจ็ดโมงเช้า
เรน่ามาถึงคฤหาสน์วอล์กเกอร์ก่อนเวลานัดหมายสิบห้านาที
เธอสวมชุดทำงานสีดำเรียบง่าย กางเกงเข้ารูปและเสื้อเชิ้ตแขนยาวที่ไม่ขัดขวางการเคลื่อนไหว ผมยาวถูกรวบไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย
ลีออนยืนรออยู่บริเวณทางเข้า
“คุณมาตรงเวลาดีนะ”
“ฉันไม่ชอบทำให้คนอื่นรอค่ะ”
“ดี เพราะท่านประธานไม่ชอบคนที่มาสาย”
เขายื่นบัตรประจำตัวให้เธอ
“นี่คือบัตรผ่านสำหรับพื้นที่ที่คุณได้รับอนุญาต ส่วนชั้นใต้ดินและห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธาน คุณยังไม่มีสิทธิ์เข้าไป”
เรน่ารับบัตรมา
“เข้าใจแล้วค่ะ”
“ผมจะพาคุณเดินดูพื้นที่ทั้งหมดก่อน จากนั้นจะอธิบายหน้าที่อย่างละเอียด”
ทั้งคู่เดินผ่านโถงกลางของคฤหาสน์
เรน่ากวาดสายตามองตำแหน่งกล้องวงจรปิด ประตูทางออกฉุกเฉิน และจุดที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยืนประจำการ
เธอจดจำรายละเอียดเหล่านั้นโดยไม่แสดงออกทางสีหน้า
จำนวนเจ้าหน้าที่มากกว่าที่เธอคาดไว้ ระบบรักษาความปลอดภัยแบ่งออกเป็นหลายชั้น และมีการเปลี่ยนเวรทุกสี่ชั่วโมง
หากต้องการลงมือจริง เธอจำเป็นต้องใช้เวลาเรียนรู้ระบบทั้งหมด
“ทางนี้เป็นห้องรับรองแขก ส่วนด้านขวาเป็นห้องอาหาร”
ลีออนอธิบายต่อไป
“ท่านประธานมักใช้ห้องทำงานชั้นสอง หากมีการประชุมส่วนตัว คุณต้องอยู่ห่างจากห้องอย่างน้อยห้าเมตร เว้นแต่จะได้รับคำสั่งโดยตรง”
“ถ้ามีเหตุฉุกเฉินล่ะคะ?”
“คุณมีสิทธิ์เข้าถึงตัวท่านประธานได้ทันที แต่ต้องแจ้งรหัสฉุกเฉินกับเจ้าหน้าที่ก่อน”
เรน่าพยักหน้า
ทุกอย่างฟังดูเป็นระบบและรัดกุม
เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมนักฆ่าก่อนหน้านี้ถึงไม่สามารถเข้าใกล้เป้าหมายได้ง่าย ๆ
“อีกเรื่องหนึ่ง” ลีออนหยุดเดิน “ท่านประธานไม่ชอบให้ใครแตะต้องสิ่งของส่วนตัว”
“ค่ะ”
“และอย่าถามเรื่องครอบครัวของท่าน”
เรน่าหันไปมองเขา
“เพราะอะไรคะ?”
ลีออนนิ่งไปเล็กน้อย
“เป็นเรื่องที่ท่านไม่ต้องการพูดถึง”
เธอไม่ได้ซักถามต่อ
เพราะจากข้อมูลที่ได้รับ อเล็กซานเดอร์สูญเสียทั้งบิดาและมารดาตั้งแต่อายุยังน้อย เรื่องครอบครัวคงไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากพูดถึงจริง ๆ
ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินผ่านห้องรับรอง เสียงเครื่องยนต์รถยนต์ก็ดังขึ้นจากบริเวณด้านนอก
ลีออนเหลือบมองนาฬิกา
“ท่านประธานกลับมาแล้ว”
เรน่าหันไปทางประตูทางเข้า
รถยนต์สีดำสองคันแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรีบเดินไปเปิดประตูให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านหลัง
อเล็กซานเดอร์ก้าวลงจากรถพร้อมโทรศัพท์ในมือ
“เรื่องสัญญาท่าเรือจัดการเรียบร้อยหรือยัง?”
เขาถามคนที่เดินตามหลัง
“เรียบร้อยแล้วครับ แต่ทางฝ่ายคู่สัญญาต้องการให้ท่านเข้าร่วมงานเลี้ยงคืนนี้”
“ปฏิเสธไป”
“พวกเขาอาจไม่พอใจนะครับ”
“ถ้าไม่พอใจก็ให้พวกเขาหาคนอื่น”
ชายหนุ่มเดินเข้ามาในคฤหาสน์ ก่อนหยุดเมื่อเห็นหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างลีออน
สายตาคมเข้มเลื่อนไปยังใบหน้าของเธอ
“คุณมาถึงแล้ว?”
“ค่ะ ท่านประธาน”
“เริ่มงานวันแรกก็ตรงเวลาดี”
“เป็นหน้าที่ของฉันค่ะ”
อเล็กซานเดอร์พยักหน้า ก่อนเดินผ่านไปสองก้าวแล้วหยุดอีกครั้ง
“วันนี้ผมมีประชุมข้างนอก คุณไปกับผม”
เรน่าตอบรับทันที
“ได้ค่ะ”
ลีออนหันมามองเธอ ก่อนพูดเสียงเบา
“วันนี้คุณต้องตามท่านประธานตลอดเวลา อย่าคลาดสายตาเด็ดขาด”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
หญิงสาวหยิบอุปกรณ์สื่อสารที่ได้รับมาจากลีออนขึ้นมาตรวจสอบ ก่อนเดินตามอเล็กซานเดอร์ออกไป
โอกาสที่จะได้อยู่ใกล้เป้าหมายมาถึงแล้ว
รถยนต์คันหรูแล่นออกจากคฤหาสน์ในเวลาต่อมา
อเล็กซานเดอร์นั่งอยู่เบาะหลัง ขณะที่เรน่านั่งฝั่งตรงข้าม เขากำลังอ่านเอกสารในแท็บเล็ตโดยไม่ได้สนใจเธอมากนัก
ความเงียบดำเนินไปเกือบสิบนาที
“คุณลินดา”
ชายหนุ่มเรียกขึ้นโดยไม่เงยหน้า
“ค่ะ”
“เคยเจอสถานการณ์ที่มีคนพยายามฆ่าคุณไหม?”
เรน่าชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที
“เคยค่ะ”
“กลัวไหม?”
“ตอนนั้นไม่มีเวลาคิดเรื่องกลัวค่ะ”
อเล็กซานเดอร์เงยหน้าขึ้น
“หมายความว่าอย่างไร?”
“ถ้าฉันมัวแต่กลัว ฉันคงไม่มีโอกาสกลับมาเล่าให้ท่านฟัง”
ชายหนุ่มมองเธออยู่ครู่หนึ่ง
“คุณพูดเหมือนคนที่ผ่านเรื่องร้ายแรงมาเยอะ”
“ทุกคนมีเรื่องที่ต้องผ่านมาค่ะ”
“แล้วคุณล่ะ มีอะไรที่อยากลืมไหม?”
เรน่ามองออกไปนอกหน้าต่าง
“มีค่ะ แต่ฉันคิดว่าการลืมไม่ได้ทำให้เรื่องเหล่านั้นหายไป”
อเล็กซานเดอร์นิ่งไป
คำตอบของเธอแตกต่างจากที่เขาคาดไว้
“อย่างน้อยคุณก็รู้จักคิด”
“ขอบคุณค่ะ”
เขาก้มกลับไปอ่านเอกสาร
เรน่าลอบมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม
เธอไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงถามเรื่องเหล่านั้น แต่สิ่งหนึ่งที่เห็นได้ชัดคืออเล็กซานเดอร์ไม่ได้เป็นคนที่พูดคุยด้วยง่าย ๆ
เขาถามเหมือนกำลังทดสอบ
ทุกคำตอบอาจถูกนำไปประเมินความน่าเชื่อถือ
ชายคนนี้ไม่เคยปล่อยให้ใครเข้ามาใกล้โดยไม่มีเหตุผล
และนั่นทำให้ภารกิจของเธอยากขึ้นกว่าเดิม
รถยนต์เคลื่อนเข้าสู่พื้นที่อาคารสำนักงานของบริษัทในเครือวอล์กเกอร์
ทันทีที่ประตูเปิด อเล็กซานเดอร์ก้าวลงจากรถ เรน่าตามออกมาอยู่ด้านหลังเยื้องไปทางขวา
เธอรักษาระยะห่างตามมาตรฐานการคุ้มกันบุคคลสำคัญ พร้อมกวาดสายตามองพื้นที่โดยรอบ
พนักงานหลายคนยืนรอต้อนรับ
ทุกอย่างดูเป็นปกติ
จนกระทั่งหญิงสาวสังเกตเห็นชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ประตูทางออก เขาสวมชุดพนักงานส่งเอกสาร แต่กลับถือกระเป๋าที่มีน้ำหนักมากผิดปกติ
สายตาของชายคนนั้นไม่ได้มองอเล็กซานเดอร์โดยตรง
เขากำลังมองกระจกสะท้อนบริเวณทางเดิน
เรน่าจับสัญญาณผิดปกติได้ทันที
“ท่านประธานคะ”
เธอขยับเข้าไปใกล้
“มีอะไร?”
“ขอเปลี่ยนเส้นทางค่ะ”
อเล็กซานเดอร์หันมามอง
“เพราะอะไร?”
“ฉันต้องการตรวจสอบบริเวณทางเข้าก่อน”
“คุณเห็นอะไร?”
“ยังไม่แน่ใจค่ะ แต่ขอให้ท่านเดินตามฉันมา”
ลีออนที่ยืนอยู่ไม่ไกลขยับเข้ามาทันที
“เกิดอะไรขึ้น?”
เรน่าไม่ตอบ เธอยังคงจับตามองชายถือกระเป๋า
อีกฝ่ายเริ่มขยับตัวเมื่อเห็นกลุ่มของอเล็กซานเดอร์กำลังเปลี่ยนเส้นทาง
มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋า
“หมอบลง!”
เรน่าพุ่งเข้าหาอเล็กซานเดอร์ทันที
ปัง!
กระสุนเจาะกระจกด้านหลังจนแตกกระจาย
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรีบเข้าควบคุมพื้นที่ ขณะที่ลีออนดึงอาวุธออกมาพร้อมสั่งให้คนของเขาปิดทางออกทั้งหมด
เรน่าผลักอเล็กซานเดอร์เข้าไปหลบหลังเสาคอนกรีต
ชายหนุ่มเสียหลักเล็กน้อย ก่อนหันมามองเธอด้วยสายตาเย็นจัด
“คุณทำอะไร?”
“ปกป้องท่านค่ะ”
“ผมรู้ว่าคุณกำลังทำหน้าที่”
เขามองมือของเธอที่ยังจับแขนเขาอยู่
“ปล่อยได้แล้ว”
เรน่าคลายมือทันที
“ขอโทษค่ะ”
เสียงปืนดังขึ้นอีกสองนัดจากด้านนอก ก่อนจะเงียบลงเมื่อเจ้าหน้าที่เข้าควบคุมสถานการณ์ได้
ลีออนวิ่งกลับมาหาทั้งคู่
“ท่านประธาน ปลอดภัยไหมครับ?”
“ฉันไม่เป็นไร”
“คนร้ายถูกจับแล้วครับ”
อเล็กซานเดอร์หันไปมองหญิงสาว
“คุณรู้ได้อย่างไรว่าเขาจะลงมือ?”
“กระเป๋าของเขาหนักเกินไปสำหรับคนที่ถือเอกสาร และเขามองทางสะท้อนแทนที่จะมองเส้นทางเดินค่ะ”
“แค่นั้น?”
“ฉันเคยผ่านการฝึกสังเกตพฤติกรรมคนที่อาจเป็นภัยค่ะ”
ชายหนุ่มพิจารณาเธออยู่ครู่หนึ่ง
“คุณช่วยชีวิตผมไว้”
“เป็นหน้าที่ของฉันค่ะ”
“อย่าพูดเหมือนเรื่องนี้เป็นเรื่องธรรมดา”
น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นเล็กน้อย
เรน่าสบตาอีกฝ่าย
“สำหรับฉัน การปกป้องคนที่อยู่ในความรับผิดชอบคือเรื่องธรรมดาค่ะ”
อเล็กซานเดอร์ไม่ได้ตอบทันที
สุดท้ายเขาก็หันไปทางลีออน
“พากลับคฤหาสน์ก่อน ฉันต้องการรู้ว่าใครเป็นคนส่งมันมา”
ภายในรถระหว่างเดินทางกลับ
อเล็กซานเดอร์ได้รับรายงานจากลีออนผ่านโทรศัพท์
คนร้ายที่ถูกจับได้ไม่ใช่พนักงานของบริษัท และไม่มีเอกสารยืนยันตัวตนที่ถูกต้อง
อาวุธที่ใช้เป็นปืนพกที่ถูกดัดแปลงหมายเลขประจำเครื่องออก
“สอบสวนให้ละเอียด”
“ครับ”
“ฉันต้องการรู้ว่าใครจ้างมัน และใครเป็นคนจัดหาทางเข้าอาคาร”
“รับทราบครับ”
ชายหนุ่มวางสาย ก่อนหันมาทางเรน่า
“วันนี้คุณทำงานได้ดี”
“ขอบคุณค่ะ”
“แต่ผมยังไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงเลือกงานนี้”
เรน่าเลิกคิ้วเล็กน้อย
“งานรักษาความปลอดภัยเป็นงานที่ฉันถนัดค่ะ”
“คุณมีความสามารถมากกว่านั้น”
“ท่านกำลังชมฉันหรือคะ?”
อเล็กซานเดอร์มองเธอนิ่ง
“ผมกำลังสงสัย”
หญิงสาวยิ้มบาง
“ถ้าอย่างนั้นท่านคงต้องใช้เวลาทำความรู้จักฉันอีกสักหน่อยค่ะ”
“คุณมั่นใจว่าผมอยากรู้จักคุณ?”
“ฉันไม่ทราบค่ะ แต่ถ้าท่านสงสัย ฉันก็ยินดีตอบคำถามที่ไม่เกินขอบเขตหน้าที่”
ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเบา ๆ
“คุณนี่พูดเก่งกว่าที่คิด”
“ฉันคิดว่าการสื่อสารเป็นส่วนหนึ่งของการทำงานค่ะ”
อเล็กซานเดอร์หันกลับไปมองนอกหน้าต่าง
“อย่างน้อยวันนี้คุณก็ทำให้ผมมีเหตุผลที่จะเก็บคุณไว้ก่อน”
เรน่าก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนแววตาที่เปลี่ยนไป
เก็บเธอไว้ก่อนงั้นหรือ?
น่าสนใจ
เธอเองก็ต้องการอยู่ใกล้เขาให้นานที่สุดเท่าที่จำเป็น
เพียงแต่เหตุผลของทั้งคู่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ค่ำวันเดียวกัน
หลังจากกลับถึงห้องพักในคฤหาสน์ เรน่าก็ปิดประตูและตรวจสอบอุปกรณ์สื่อสารทันที
เธอไม่สามารถส่งข้อความได้ตลอดเวลา เพราะระบบรักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์มีการตรวจจับสัญญาณผิดปกติ
หญิงสาวจึงรอจนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่บริเวณทางเดิน ก่อนเปิดช่องทางติดต่อกับองค์กร
อาร์เชอร์: รายงานความคืบหน้า
เรน่า: ฉันเข้าถึงเป้าหมายแล้ว และเริ่มปฏิบัติหน้าที่บอดี้การ์ดส่วนตัว
อาร์เชอร์: มีโอกาสลงมือหรือยัง?
เรน่า: ยังไม่เหมาะสม เป้าหมายระวังตัวสูง และมีระบบรักษาความปลอดภัยหลายชั้น
อาร์เชอร์: เธอมีเวลาสามสิบวัน อย่าลืม
เรน่า: ฉันทราบ
อาร์เชอร์: วันนี้มีเหตุลอบโจมตีเกิดขึ้นใช่ไหม?
นิ้วของเรน่าหยุดอยู่เหนือแป้นพิมพ์
เธอยังไม่ได้รายงานเรื่องนี้ให้ใคร
แต่ข้อมูลกลับไปถึงองค์กรแล้ว
เรน่า: คุณรู้ได้อย่างไร?
อาร์เชอร์: เรามีช่องทางของเรา
หญิงสาวอ่านข้อความด้วยความรู้สึกไม่ไว้วางใจ
หากองค์กรสามารถรับรู้เหตุการณ์ภายในบริษัทวอล์กเกอร์ได้รวดเร็วขนาดนี้ แสดงว่าพวกเขามีคนอยู่ในพื้นที่ หรือมีผู้ว่าจ้างที่สามารถเข้าถึงข้อมูลดังกล่าว
เธอพิมพ์ข้อความตอบกลับ
เรน่า: ฉันจัดการสถานการณ์เรียบร้อยแล้ว
อาร์เชอร์: ดี อย่าลืมว่าเธอไปที่นั่นเพื่อฆ่าเขา ไม่ใช่ปกป้องเขา
เรน่าจ้องประโยคสุดท้ายอยู่นาน
จากนั้นจึงปิดหน้าจอโดยไม่ตอบกลับ
เธอเดินไปเปิดกระเป๋า หยิบปืนพกออกมาวางบนโต๊ะ
ภารกิจยังคงเหมือนเดิม
เป้าหมายคืออเล็กซานเดอร์ วอล์กเกอร์
และเธอจะต้องเป็นคนจบชีวิตเขา
อีกฟากหนึ่งของคฤหาสน์
อเล็กซานเดอร์ยืนอยู่หน้าต่างห้องทำงาน มือถือแก้วเหล้าไว้ในมือ
บนโต๊ะมีรายงานเหตุการณ์ลอบโจมตีที่เพิ่งเกิดขึ้น
เขาอ่านข้อมูลทั้งหมดอย่างละเอียด ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคน
“ฉันต้องการให้ตรวจสอบผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง”
“ลินดา เวลส์?”
“ใช่”
“มีอะไรเพิ่มเติมหรือครับ?”
“ฉันอยากรู้ว่าก่อนเข้ามาสมัครงาน เธอเคยติดต่อกับใครบ้าง”
“เข้าใจแล้วครับ”
ชายหนุ่มวางโทรศัพท์ลง
ดวงตาคมเข้มทอดมองเมืองด้านนอก
เขาไม่รู้ว่าเหตุลอบโจมตีวันนี้เกี่ยวข้องกับผู้หญิงคนนั้นหรือไม่ แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่ใจได้
ลินดาไม่ได้มีความสามารถเพียงแค่การป้องกันตัว
เธอสังเกตเห็นคนร้ายก่อนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเสียอีก
ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่มีอาการตื่นตระหนกแม้กระทั่งตอนที่กระสุนพุ่งผ่านเข้ามา
คนธรรมดาอาจไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ดีขนาดนั้น
“คุณเป็นใครกันแน่ ลินดา?”
อเล็กซานเดอร์พึมพำ ก่อนยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ
เขายังไม่รู้ว่าหญิงสาวคนนั้นเป็นใคร
แต่เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ปล่อยให้เธออยู่ใกล้ตัวโดยไม่มีการตรวจสอบ
ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังวางแผนจับตาดูผู้หญิงคนใหม่ เรน่ากลับกำลังเตรียมอาวุธสำหรับภารกิจที่อาจเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล
คนหนึ่งต้องการค้นหาความจริง
อีกคนต้องการปกปิดมัน
และทั้งคู่ต่างไม่รู้เลยว่าเกมอันตรายได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
