บทที่ 29 สูญสิ้น

บทที่ 28

สูญสิ้น

นิศามณีนอนจมน้ำตามาร่วมวันตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ เธอนอนไม่หลับยามข่มตาก็นึกถึงแต่อดีตน่าเจ็บปวด ความจริงที่วนเวียนซ้ำ ๆ ให้เธอได้ชอกช้ำ

ไม่หยุดหย่อน เป็นความกลัวที่กลัดกลุ้มอยู่ในหัวใจ เธอเคยลืมทุกอย่างไปจนหมดสิ้นแต่คืนที่ฟิลลิปกักขังเธอเอาไว้ เรื่องพวกนี้ก็ประดังประเดเข้ามา

...