เพราะพิษรัก

บทนำ

ท่ามกลางเสียงท้องฟ้าคำรามกึกก้องน่าเกรงขามพร้อมเม็ดฝนที่เทกระหน่ำลงมาไม่หยุดในยามค่ำคืน ยังคงมีเสียงร้องไห้ของเด็กคนหนึ่งร่ำร้องออกมาอย่างน่าเวทนาภายใต้ความมืดครึ้มในห้องใต้ดินที่ถูกปิดกั้นเอาไว้

ความอึดอัดเริ่มถาโถมเข้าใส่ร่างแน่งน้อยที่นั่งคุดคู้กอดเข่าอยู่มุมห้อง

อากาศภายในห้องใต้ดินแสนชื้นและหนาวเหน็บ มีกลิ่นอับคละคลุ้งจนเด็กน้อยรู้สึกถึงมันได้ ความมืดมิดคืบคลานเข้ามาไม่มีลดละ จนทำให้รู้สึกคล้ายถูกบางอย่างบีบรัดให้หายใจไม่สะดวก หัวใจเต้นเร็วอย่างบ้าคลั่งราวกับว่ามันกำลังจะทะลุออกมาจากอก มือน้อย ๆ พยายามไขว่คว้าหาที่พึ่งพิง ทว่ามันกลับไม่มีสิ่งใดที่ช่วยได้เลยนอกเสียจากความว่างเปล่า...

จะมีก็เพียงความหนาวเหน็บของพื้นคอนกรีตที่กระทบเข้าผิวกายซ้ำแล้วซ้ำเล่า แสงวาบจากท้องฟ้าที่ผ่าลงมาเพียงเสี้ยววินาที พานให้ร่างเล็กสะดุ้งด้วยความกลัวสุดขีด กกกอดตัวเองเอาไว้แน่นให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เสียงร้องไห้ยังคงดังระงม เด็กน้อยไม่รู้ว่าตนจะได้ออกไปจากห้องนี้ตอนไหน ทุกความชอกช้ำไม่อาจเก็บกั้นเอาไว้ได้

เสียงฟ้าร้องก้องอีกครั้ง ร่างน้อยสะดุ้ง ลมหายใจเริ่มสั้นและถี่ขึ้น

จวนเจียนจะขาดอากาศ ความหวาดกลัวซึมซับอยู่ในทุกอณูของร่างกาย

ความอึดอัดที่เคยได้รับมันมากขึ้นเป็นเท่าทวี ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาจ้องมองไปที่ประตูไม้ที่ถูกปิดเอาไว้ ยังคงเฝ้าหวังสักนิดว่ามันจะถูกเปิดออก แต่นานเท่าไรกันแล้วนะ?

ที่มันถูกปิดเอาไว้?

ดวงตาของเด็กน้อยเริ่มหนักอึ้งจนแทบจะทนไม่ไหว ทว่าในวินาทีที่ร่างนี้กำลังจะล้มลงอย่างไร้เรี่ยวแรง จู่ ๆ ประตูที่เฝ้ารออย่างมีหวังมันก็ถูกเปิดแง้มในที่สุด

สายตาคู่หนึ่งจ้องมองเข้าไปท่ามกลางความมืด ตนมองเห็นใครคนหนึ่งกำลังนั่งร้องไห้อย่างน่าสงสาร เสียงที่ดังออกมาเริ่มแผ่วลงในทุกขณะ

ขณะเดียวกันรอยยิ้มแสนเจือจางปรากฏบนดวงหน้าของเด็กน้อย

อย่างน้อย ๆ ก็ไม่ต้องทนอยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บนี้อีกต่อไปแล้ว

ขอบคุณ...

ขอบคุณที่ช่วยเปิดมันออก

เพียงแค่นั้น...ก่อนที่เด็กชายตัวน้อยฟิลลิปจะล้มลงไปนอนกับพื้น

และหมดสติไปในที่สุด...