บทที่ 9 9.เข้าถ้ำเสือ

มินตราไม่คิดว่าเขาจะตอบแบบนั้น เธอเงียบไป

“แต่คุณก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีด้วย” เขาพูดต่อ “ผมไม่อยากเห็นคุณทรุดเพราะเรื่องที่ป้องกันได้”

คำพูดนั้นเรียบง่าย ไม่มีคำหวาน ไม่มีน้ำเสียงอ่อนโยนเป็นพิเศษ แต่กลับทำให้หัวใจของมินตราเต้นสะดุดอย่างน่าหงุดหงิด “ค่ะ ฉันจะกินยาเดี๋ยวนี้”

“หลังจากกินแล้วจดเวลาไว้ในสมุดด้วย พรุ่งนี้เช้าวัดความดัน ถ้ามีอาการผิดปกติให้แจ้งผมผ่านโรงพยาบาล”

“ค่ะ คุณหมอ”

“พักผ่อนครับ มินตรา” เขาวางสายไปก่อนเหมือนทุกครั้ง

มินตราค่อย ๆ ลดโทรศัพท์ลง ห้องนอนกลับมาเงียบเหมือนเดิม แต่ความเงียบไม่เหมือนเดิมอีกแล้วเธอมองยาในมือ ก่อนกลืนลงไปพร้อมน้ำ อรัณย์ไม่ได้พูดจาน่าฟัง ไม่ได้ปลอบใจ ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกสบายใจนัก

แต่เขาจำได้ว่าเธออาจนอนไม่หลับ จำได้ว่าเธอต้องกินยา จำได้แม้กระทั่งสิ่งที่เธอพยายามซ่อนจากคนอื่น ความใส่ใจของเขาเหมือนมือเย็น ๆ ที่แตะลงบนข้อมือ ไม่อุ่นพอให้วางใจ แต่ชัดพอให้รู้ว่าเขาอยู่ตรงนั้น และนั่นทำให้เธอสับสนกว่าความเย็นชาของเขาเสียอีก

ในเวลาเดียวกันอรัณย์ลดโทรศัพท์ลงจากหูสวนสาธารณะยามดึกเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง เขายืนอยู่ใต้แสงไฟสีซีด เหงื่อซึมจนเสื้อออกกำลังกายแนบไปกับแผ่นหลัง เขาไม่ได้โทรหาเธอเพราะเป็นห่วง อย่างน้อยเขาก็บอกตัวเองแบบนั้น เขาแค่ต้องการให้เสียงของเขาเข้าไปอยู่ในคืนของเธอ ให้เธอจำได้ว่าทุกครั้งที่หยิบยา ทุกครั้งที่วัดความดัน ทุกครั้งที่หัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอจะต้องนึกถึงเขา การแก้แค้นไม่จำเป็นต้องเริ่มจากความรุนแรง บางครั้งมันเริ่มจากความคุ้นเคย จากความไว้วางใจ จากการทำให้เหยื่อเชื่อว่าคนที่กำลังถือมีดอยู่ คือคนเดียวกับที่คอยห้ามเลือดให้ อรัณย์เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า แล้วออกวิ่งต่อ ฝีเท้าของเขากลับมาเป็นจังหวะเดิม มั่นคง เยือกเย็น และคำนวณไว้แล้วทุกก้าว

อรัณย์กวาดตามองรอบตัวอย่างสงบ คฤหาสน์ของตระกูลบดินทร์เทวากว้างขวาง เงียบ และหรูหราในแบบที่ไม่จำเป็นต้องประกาศฐานะ ทุกอย่างตั้งแต่โคมไฟคริสตัล พื้นหินอ่อน ไปจนถึงภาพเขียนบนผนัง ล้วนบอกชัดว่าคนในบ้านนี้คุ้นเคยกับการได้สิ่งที่ต้องการ เขาไม่แปลกใจเลยที่หัวใจดวงนั้นเคยเปลี่ยนเส้นทางมาหามินตรา ช่วงบ่ายที่ผ่านมา เขาเป็นฝ่ายเริ่มวางหมากด้วยตัวเอง ในห้องพักแพทย์ อรัณย์เอ่ยถึงมินตรากับอาจารย์เกริกเกียรติด้วยน้ำเสียงกังวลพอดี ๆ

“ผมรู้สึกว่าคุณมินตรายังระแวงผมอยู่มากครับอาจารย์ ถ้าเราเข้าหาเธอแค่ในฐานะหมอที่โรงพยาบาล เธออาจยิ่งปิดกั้น”

เขาไม่ได้ขออะไรเพิ่ม เพียงเท่านั้นก็พอ อาจารย์เกริกเกียรติ ผู้รักมินตราเหมือนลูกหลาน เอ่ยปากชวนเขามาร่วมมื้อค่ำที่บ้านบดินทร์เทวาเอง โดยให้เหตุผลว่าบรรยากาศนอกโรงพยาบาลอาจช่วยให้มินตราผ่อนคลายกับหมอเจ้าของไข้คนใหม่มากขึ้น อรัณย์ตอบรับอย่างสุภาพ ทั้งที่รู้ดีว่าเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อกินข้าว เขามาเพื่อให้คนในบ้านนี้เปิดประตูรับเขาเข้ามาด้วยมือของพวกเขาเอง

“อ้าว แล้วยายหนูไปไหนเสียล่ะพิมพ์”

เสียงของอาจารย์เกริกเกียรติดังขึ้นเมื่อเห็นโต๊ะอาหารมีเพียงเจ้าของบ้านสองสามีภรรยา คุณหญิงพิมพ์แขยิ้มอ่อน

“เพิ่งขอตัวขึ้นห้องไปเมื่อครู่ค่ะ บอกว่ารู้สึกเพลีย แล้วก็อยากจัดงานในเพจให้เสร็จ พิมพ์เห็นหน้าแกซีดเลยไม่อยากบังคับ”

อรัณย์ชะงักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนสีหน้าจะกลับมาเรียบสนิท ‘หึ...หลบหน้าเขา ดี อย่างน้อยเธอก็ยังรู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่ควรสบายใจด้วย’

“ยายมิ้นต์ดื้อเรื่องตารางยาที่คุณหมอจัดให้ใหม่ด้วยนะครับ” เกรียงไกรหัวเราะเบา ๆ “บ่นอุบเลย แต่ถ้าไม่ใช่หมอที่อาจารย์เกริกการันตี ผมคงไม่ยอมให้ใครมารื้อระบบดูแลลูกสาวผมหรอก”

อรัณย์นั่งลงในตำแหน่งที่ถูกจัดไว้ให้ เขาสังเกตได้ทันทีว่าคนในบ้านนี้ไว้ใจอาจารย์เกริกเกียรติมากแค่ไหน ความสนิทสนมบนโต๊ะอาหารทำให้เขายิ่งมั่นใจว่าเส้นทางเข้าถึงมินตราไม่ได้ยากอย่างที่คิด

“ต้องขอโทษด้วยนะคะคุณหมออรัณย์ที่มินตราไม่ได้ลงมาต้อนรับ” คุณหญิงพิมพ์แขเอ่ยอย่างเกรงใจ “ปกติแกเป็นเด็กมีมารยาท วันนี้คงล้าจริง ๆ”

“ไม่เป็นไรครับ” อรัณย์ตอบนุ่มนวล “ผมเข้าใจคนไข้ของผมดี”

คำว่า คนไข้ของผม ถูกวางไว้อย่างสุภาพ แต่หนักแน่นพอให้ทุกคนรับรู้ว่าเขาพร้อมรับผิดชอบมินตราอย่างเต็มที่ บทสนทนาบนโต๊ะอาหารดำเนินต่อไปอย่างเป็นกันเอง อรัณย์ฟังมากกว่าพูด ตอบเท่าที่จำเป็น และวางตัวพอดีจนไม่มีใครรู้สึกว่าเขาเย็นชาจนเข้าถึงยาก กระทั่งแม่บ้านยกถาดอาหารชุดเล็กผ่านเข้ามา

“จะยกขึ้นไปให้คุณมิ้นต์ค่ะ”

สายตาของอรัณย์หยุดอยู่ที่ถ้วยของหวานบนถาด เค้กชิ้นเล็กหน้าครีมสีขาววางอยู่ข้างจานอาหาร

เขาวางแก้วน้ำลงช้า ๆ “ขอโทษนะครับคุณหญิง”

พิมพ์แขหันมาทันที “คะ?”

“ของหวานชิ้นนั้นสำหรับคุณมินตราหรือครับ”

“ใช่ค่ะ แกชอบเค้กชิ้นเล็ก ๆ หลังอาหาร แต่ปกติแกก็ทานไม่เยอะนะคะ”

“ช่วงนี้เธอมีอาการเจ็บหน้าอกและใจสั่นง่าย ผมอยากให้เลี่ยงของหวานที่มีไขมันสูงไปก่อนครับ อย่างน้อยจนกว่าผลตรวจรอบหน้าจะชัดเจน”