บทที่ 5 ตอนที่ 2 เวลากับความรัก (2)
“โว้! คุยเรื่องอะไรกันก็ไม่รู้ แล้วนี่เมื่อไหร่กับข้าวจะเสร็จสักที ผมเข้าไปดูในครัวหน่อยนะครับ” สรัลที่นั่งทำหน้าบึ้งฟังพี่ชายคุยเรื่องไม่เป็นเรื่องจึงรีบบอกคนเป็นแม่ แล้วเดินเข้าห้องครัวอย่างหัวเสียเล็กๆ ที่วันนี้มีแต่คนป่วน
ชายหนุ่มคงไม่ได้เพียงแค่เข้าไปดูหรือไปเร่งแม่ครัวอย่างที่ว่า เพราะคนในครอบครัวรู้ดีว่าสรัลนั้น นอกจากหน้าสวยหวานเกินชายแล้ว เรื่องงานบ้านงานเรือนที่คุณฟ้าเฝ้าอบรมสั่งสอนและถ่ายทอดเสน่ห์ปลายจวักให้ บุตรชายคนเล็กก็ทำได้ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าหญิงใด ถือได้ว่าเก่งกาจเลยทีเดียว
“พ่อครัวตัวจริงไปจัดการแล้ว อีกเดี๋ยวคงได้ทานข้าวกัน ว่าแต่เสน่ห์ปลายจวักล้นเหลืออย่างนี้ เวธน์ไม่สนใจรับเป็นเจ้าสาวสักคนหรือจ๊ะ” คุณฟ้าซึ่งเปิดใจกว้างในเรื่องเพศแกล้งล้อเวธน์ด้วยเสียงกลั้วหัวเราะอย่างที่เคยล้อตั้งแต่สมัยเรียน
“แม่ครับ เพราะแม่ชอบพูดอย่างนี้นี่แหละ นายเวธน์มันถึงบ้าจี้ตามแม่ ชอบไปทำอะไรให้คนอื่นเข้าใจผิดว่านายขวัญไม่ใช่ผู้ชายเต็มร้อย” พีรทัตดุคนเป็นแม่ไม่จริงจังนัก แต่เรื่องน้องชายคนเล็กที่ถูกเข้าใจผิดบ่อยๆ ว่าเป็นเกย์หรือกะเทยบ้างนั้น ความผิดส่วนหนึ่งก็มาจากแม่ของเขานี่แหละที่อยากได้ลูกสาว แต่สุดท้ายก็ผิดหวัง เลยทำให้แม่ของเขาเลี้ยงดูสรัลซึ่งบังเอิญหน้าตากระเดียดไปทางผู้หญิงมากกว่าผู้ชายเหมือนเลี้ยงลูกสาว
“ผมก็สนุกด้วยแหละครับพี่พี ว่าแต่ผมยังไม่ได้บอกทุกคนใช่ไหมครับว่าผมกำลังจะแต่งงาน”
“แต่งงาน!?” ทุกคนยกเว้นพีรทัตต่างอุทานพร้อมกันด้วยความตกใจ
เวธน์หัวเราะพลางพยักหน้ารับแบบเขินๆ
“ครับ วันนี้ผมเลยแวะมาหาไอ้ขวัญก่อนที่ผมจะพาแฟนไปที่ร้านของมันอาทิตย์หน้า”
“ลูกๆ ที่น่ารักของแม่ทุกคนดูตาเวธน์เป็นเยี่ยงอย่างและหาลูกสะใภ้ให้แม่สักทีสิลูกขา อายุอานามก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว จะหญิงแท้หรือหญิงเทียมแม่ไม่เกี่ยง” คุณฟ้ามองค้อนลูกชายทั้งสามแล้วส่ายหน้า
“เอาน่าคุณ ถึงเวลาฟ้าก็คงลิขิตมาให้พวกมันเองแหละ” คุณลิขิตเอ่ยปลอบภรรยาครั้งที่นับไม่ถ้วน
“จะมาเมื่อไหร่ล่ะคะคุณ ตาพีก็จะสี่สิบแล้ว คนอื่นเขามีลูกเรียนมัธยมกันแล้วนะ แต่นี่อะไร นั่งหน้าเคร่งทำงานตลอด สงสัยชาตินี้จะต้องแต่งกับงานละมั้ง” คุณฟ้าบ่นลูกชายคนโตก่อนจะหันขวับไปถลึงตาเขียวใส่ลูกชายคนรองที่นั่งหัวเราะชอบใจกับคำบ่น
“แกก็เหมือนกันตาณัฐ”
“ผมยังไม่พร้อม” พีรณัฐรีบแย้งพลางขยับตัวอย่างอึดอัด เขามักจะเป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่มารดาพูดเรื่องนี้
“สามสิบเจ็ดปีนี่นะ...ไม่พร้อม แกขาดอะไร แม่เห็นแกขาดอย่างเดียวคือความรับผิดชอบ ควงคนนั้นทีคนนี้ที เอาให้มันจริงจังสักคนแม่จะดีใจมาก” บ่นลูกชายคนรองเสร็จก็หันมาหาพีรดนย์
ชายหนุ่มเหมือนจะรู้ตัวจึงยกมือห้ามคนเป็นแม่ พร้อมกับชิงพูดขึ้นก่อน
“แม่ก็รู้ว่าผมมีแฟนแล้ว แต่ผมเพิ่งคบกันได้แค่ปีเดียวเองนะครับแม่ ขอศึกษาดูใจกันอีกหลายๆ ปีก่อนนะครับ”
“แต่ผมกับแฟนคบกันเดือนเดียวเองนะครับ”
ว่าที่เจ้าบ่าวหักล้างทฤษฎีของพีรดนย์ขึ้นมาทันที ทำให้ทุกคนต้องหันขวับมามองอีกครั้ง และพีรทัตก็พูดขึ้นบ้าง
“ไม่เร็วไปหรือนายเวธน์ เหมือนเพิ่งรู้จักกัน”
“ไม่รู้สิครับ มันเป็นอะไรที่อธิบายด้วยคำพูดไม่ได้ แม้จะคบกันไม่นาน แต่ผมรู้สึกว่าเธอคือคนที่ใช่”
“สำหรับความรัก เรื่องเวลาไม่ใช่ปัญหา ไม่ใช่ประเด็น และไม่ใช่เครื่องพิสูจน์ด้วยว่า ถ้าเราคบกับคนคนนั้นนานๆ ก่อนจะมาใช้ชีวิตร่วมกันแล้วมันจะอยู่ยืดยาว แต่ทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ที่ความเข้าใจซึ่งกันและกันของคนสองคน ลูกๆ ยังไม่รู้ใช่ไหมว่าพ่อกับแม่คบกันนานแค่ไหนก่อนจะตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกัน” คุณฟ้าถามลูกๆ ด้วยน้ำเสียงเริงร่า โดยคุณลิขิตซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกกำลังหัวเราะชอบใจ
“กี่ปีกี่เดือนครับคุณป้า”
คุณฟ้ากวาดตามองทุกๆ คนที่รอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ ก่อนสายตาที่ยังเปี่ยมล้นไปด้วยความรักจะมาหยุดที่คู่ชีวิตที่อยู่กันมายาวนาน คุณลิขิตยิ้มอบอุ่นให้ศรีภรรยาพร้อมกับดึงมือเล็กแต่เหี่ยวย่นร่วงโรยไปตามกาลเวลามากุมไว้
