เพียงขวัญ

บทนำ

ต้นเหตุของความเสียใจ

      น้ำตาคลอเบ้ารินไหลลงมาอาบแก้มชมพูระเรื่อซึ่งถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางๆ ดวงตากลมโตกะพริบไล่หยดน้ำใส พลางมองผู้ชายสองคนซึ่งมีรูปร่างกำยำตามวิสัยคนที่ออกกำลังกายสม่ำเสมอ รวมทั้งหน้าตาและผิวพรรณดีที่นั่งอยู่ตรงหน้า แค่ทั้งคู่นั่งนิ่งๆ ก็คงมีสาวๆ ทิ้งสายตาทอดสะพานให้ไม่ขาดแน่ๆ แต่คุณสมบัติเหล่านั้นคือมายา เพราะถ้าใครได้มานั่งอยู่ในฐานะเดียวกับเธอตอนนี้ รับรองว่าจะเกลียดความหล่อเหลาสมชายนั้นเข้ากระดูกแน่นอน

“ผมขอโทษ คุณเป็นคนดีนะ ผมพยายามแล้ว...แต่มันทำใจไม่ได้” เสียงนุ่มทุ้มที่เคยกระซิบคำหวานและคำรักเมื่อวันวานเอ่ยขอโทษอย่างสำนึกผิดในการกระทำของตน

“แล้วคุณมาหลอกฉันทำไม!” เธอตะคอกถาม แต่เสียงที่เล็ดลอดออกมานั้นกลับแผ่วเบาและสั่น แถมยังปนสะอื้นอีกด้วย

“คุณเป็นผู้หญิงนิสัยดี สวยและน่ารัก ผมเลยคิดว่าตัวเองอาจจะทำใจใช้ชีวิตร่วมกับคุณได้ แต่พอเอาเข้าจริงๆ ผมทำใจไม่ได้ ผมขอโทษ” ชายหนุ่มลุกขึ้นก้มศีรษะให้หญิงสาวซึ่งนั่งอยู่อีกฟากโต๊ะ โดนมีหนุ่มหล่ออีกคนก้มลงไปประคองพลางตบไหล่เบาๆ

ภาพผู้ชายหล่อล่ำสองคนโอบกอดเพื่อปลอบประโลมกันด้วยความรัก ทำให้หญิงสาวซึ่งนั่งน้ำตาไหลเหยียดยิ้มและอยากหัวเราะให้ความโง่เขลาของตัวเอง ที่หูหนวกตาบอดจนดูไม่ออกว่าผู้ชายคนนี้เป็น ‘อีแอบ’ และแอบได้เนียนมาถึงห้าปี

“เรื่องที่คุณจะพูดมีแค่นี้ใช่ไหม ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันกลับละ” ว่าแล้วก็ผลุนผลันลุกขึ้น แต่คนที่ก้มหน้าอยู่รีบเงยหน้าขึ้นมาถามเสียงหลง

“คุณจะคุยเรื่องยกเลิกงานแต่งของเรากับครอบครัวใช่ไหม เอ่อ...ส่วนผมก็จะคุยกับครอบครัวของผมเอง”

คนถูกถามเอี้ยวตัวกลับมาแล้วเชิดหน้าตอบอย่างฉะฉานว่า

“ฉันจะแต่งงานเพราะอยากได้สามี ไม่ใช่ภรรยา”

ลาก่อนความรักจอมปลอม

‘ฉันจะจำเป็นบทเรียนจนวันตายว่าผู้ชายไม่ได้อยากมีเมียทุกคน’