บทที่ 63 ตอนที่ 22 ประตูใจถูกแง้ม (4)

“โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว ฉันเหนื่อย” พูดพลางทิ้งตัวพิงราวที่กั้น มองตามหลังสรัลที่ยังดูเฉยๆ แม้จะมีเหงื่อซึมบ้าง แต่เขาไม่ได้ดูเหนื่อยจนหมดแรงเหมือนเธอ 

“น้ำครับ” สรัลที่หายไปพักใหญ่กลับมาพร้อมกับน้ำเย็นๆ สองขวด ยื่นให้ปราณปริยาที่ตอนนี้มานั่งเล่นอยู่บนชิงช้าสำหรับเด็กโตที่ผู้ใหญ่นั่งได้พอดี 

“ขอบคุณค่ะ น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ