บทที่ 8 ตอนที่ 3 เรดาร์สแกนเกย์ (2)
“ไปกันเถอะ ทางนี้ๆ”
สรัลยืนเท้าสะเอวมองตามสองสาวที่เดินประคองกันไปที่รถอย่างทุลักทุเลแล้วสบถอย่างหัวเสีย ทั้งที่น่าจะได้ยินเรื่องทำนองนี้จนชินชาไปแล้ว ทว่าทำไมต้องเป็นวันนี้...วันที่คิดจะมาหาความสนุกยามราตรี ทั้งที่มากับพี่ชายและกะจะหาหญิงสักคน แต่กลับถูกพวกเก้งกว้างตามราวีตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าผับยันกลับเลย แล้วผู้หญิงที่ไหนจะกล้าเข้ามาหา ส่วนพี่ชายที่ตั้งใจจะให้เป็นไม้กันหมาก็ไม่ทำอะไรเลย นอกจากนั่งอมยิ้มบ้าง หัวเราะบ้าง
“ยายขี้เมานั่น มันน่านัก”
“เถอะน่า จะอารมณ์เสียไปทำไมวะ ทำอย่างกับไม่เคยโดนว่าอย่างนั้นแหละ ไปๆ ขึ้นรถ ฉันเองก็มึนๆ เหมือนกัน” พีรณัฐปลอบน้องชายด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ พลางตบบ่าแรงๆ ก่อนจะเดินนำไปที่รถ
เมื่อเดินไปไม่กี่ก้าวทั้งสองก็ได้ยินเสียงร้องจากหญิงสาวที่เจอกันเมื่อครู่ดังขึ้น คนเมาน่าจะก่อเรื่องอีกแล้ว พีรณัฐจึงรีบวิ่งนำไปก่อน ส่วนสรัลได้แต่ถอนหายใจพลางส่ายหน้าอย่างรำคาญ แล้วเดินตามไปทีหลัง
“ว้าย! ยายป่าน แกจะมานั่งตรงนี้ไม่ได้นะ”
“ง่วงนอน” ปราณปริยาบอกและทรุดตัวลงนั่งกับพื้น แล้วเอนตัวพิงรถใครก็ไม่รู้หน้าตาเฉย ด้วยรูปร่างที่ไม่ต่างกันและอีกฝ่ายก็ไม่ให้ความร่วมมือ ไม่ว่าดารินทร์จะทั้งฉุดทั้งดึงคนที่บอกว่าง่วงอย่างไรก็ไม่ขยับ
“นอนไม่ได้ ยายบ้า ลุกเดี๋ยวนี้ จะถึงรถแล้วแก ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้เลยนะ โอ๊ย! ฉันอยากจะบ้าตาย รู้อย่างนี้ชวนคุณเวธน์มาด้วยก็ดี” ดารินทร์บ่นอุบพลางเกาศีรษะอย่างจนปัญญา
“มีอะไรหรือเปล่าครับคุณ”
“พวกคุณนั่นเอง ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่คนเมาเกเรนิดหน่อย”
“ผมช่วยไหมครับ” พีรณัฐอาสาด้วยความหวังดี ที่จริงเขาก็หวังดีกับสาวสวยทุกคนนั่นแหละ
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันคิดว่าน่าจะพาเพื่อนไปที่รถได้” ดารินทร์ยังไม่อยากยอมรับความช่วยเหลือ ทั้งที่ตัวเองก็จนปัญญาจนต้องยืนกุมขมับ ก็คนสมัยนี้ไว้ใจได้ที่ไหน ยิ่งเจอกันในสถานบันเทิงอย่างนี้ด้วย
“ไม่ไหวมั้งคุณ ดูเพื่อนคุณสิ จะนอนกอดล้อรถอยู่แล้ว” หนุ่มหน้าสวยสะกิดบอกเธอด้วยน้ำเสียงติดจะรำคาญอย่างปิดไม่มิด แต่นั่นก็ไม่ทำให้ดารินทร์ไว้ใจ เธอยังลองเข้าไปทั้งดึงและฉุดเพื่อน ปราณปริยาซึ่งหลับตาพริ้มก็เริ่มจะไถลตัวลงไปนอนกอดล้อรถอย่างที่ชายหนุ่มบอกจริงๆ
“ยายป่าน! ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ โอ๊ย!”
“ผมช่วยดีกว่านะครับ” พีรณัฐอาสาอีกครั้ง
“แต่ว่า...”
ก่อนที่ดารินทร์จะปฏิเสธน้ำใจของเขาเป็นครั้งที่สาม สรัลที่เริ่มจะทนรำคาญไม่ไหวจึงเดินแทรกเข้าไปหาปราณปริยา พร้อมกับถอดเสื้อนอกไปคลุมตั้งแต่ช่วงเอวของหญิงสาวไว้ เมื่อคนเมาเริ่มยกแข้งยกขาขยับไปมาคล้ายกับไม่สบายตัวจนกระโปรงเปิดเผยให้เห็นเรียวขาสวย
“พวกผมไว้ใจได้น่าคุณ ไม่เคยพิศวาสผู้หญิงขี้เมา ว่าแต่รถคุณอยู่ไหน”
“ทางนี้ค่ะ” ดารินทร์หน้าเจื่อนเล็กน้อยที่โดนชายหน้าสวยซึ่งอุ้มเพื่อนของเธอต่อว่า เธอเดินนำไปที่รถแล้วรีบกุลีกุจอเปิดประตูให้เขาวางปราณปริยาที่เบาะ
“ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ ถ้าไม่ได้คุณทั้งสองคนฉันกับเพื่อนคงแย่” คราวนี้ดารินทร์ถึงกับยกมือไหว้หนุ่มทั้งสองเลยทีเดียว และพีรณัฐก็ไม่รอช้าที่จะออกหน้า
“ยินดีรับใช้ครับ”
“เอ่อ...ขอโทษพวกคุณด้วยที่ระแวง และที่เพื่อนของฉันพูดอะไรแปลกๆ ออกไป”
“นั่นยิ่งไม่เป็นไรใหญ่ ชินแล้วครับ เอ่อ...ว่าแต่เรายังไม่รู้จักกันเลย ผม...” แนะนำตัวยังไม่ทันจบ พีรณัฐก็โดนน้องชายสกัดดาวรุ่งเสียแล้ว
“พี่ณัฐ กลับกันได้แล้ว” เขาบอกพี่ชายก่อนจะหันไปเอ่ยกับหญิงสาว “คุณไปดูแลเพื่อนของคุณเถอะ อย่ามาสนใจผู้ชายขี้หลีเลย”
“ขอบคุณอีกครั้ง แล้วก็ขอตัวนะคะ”
“แล้วพบกันครับ” บอกลาแทบไม่จบ สรัลก็ลากพี่ชายกลับไปที่รถ
“ไปได้แล้ว”
“อะไรวะ ชอบขัดคอจริง” พีรณัฐสะบัดแขนออกจากมือน้องชาย พร้อมกับสบถด้วยความหงุดหงิดที่โดนขัดจังหวะจีบหญิงครั้งแล้วครั้งเล่า
“พี่ไม่เห็นหรือไงว่าผู้หญิงเขาลำบากใจ จะไปทู่ซี้เพื่อ”
“เพื่อสานสัมพันธ์ จากนั้นก็ยังงี้ๆ ไงตัวเอง” เพราะต้องการแก้แค้น พีรณัฐจึงหยอกล้อน้องชายด้วยการโอบแล้วซบลงที่ไหล่ พลางซุกไซ้ราวกับคู่รักที่กำลังหยอกล้องอนง้อกัน
“ไปไกลๆ เลย อย่ามากวนโอ๊ย คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ เอ้ากุญแจ ขับรถด้วย” สรัลผลักร่างสูงของพี่ชายให้ออกไปไกลๆ แล้วโยนกุญแจรถพร้อมกับยกหน้าที่พลขับให้พี่ชายเป็นการลงโทษที่เล่นไม่รู้จักเวล่ำเวลา
“นี่พี่ชายนะโว้ย ไม่ใช่คนขับรถ ใช้จัง”
ดารินทร์เอี้ยวตัวกลับไปมองสองหนุ่มที่เธอคิดว่าคงกำลังง้องอนกัน และสาเหตุคงมาจากพวกเธอ ก็คนรักดูขี้หลีขนาดนั้น สงสัยเป็นพวกเสือไบ...หญิงก็ได้ชายก็ดี
‘ที่หนุ่มหน้าสวยมาแย่งอุ้มปราณปริยามาส่งที่รถก็คงเพราะหึงสินะ’
“ถึงจะเมาแต่จากประสบการณ์ตรงของแก มันเชื่อได้จริงๆ นะยายป่าน งอนง้อกอดซบกันขนาดนั้น ไม่ใช่คู่รักแล้วจะเป็นอะไรล่ะ น่าเสียดาย ท่าทางตอนที่อุ้มแกมาส่งที่รถเมื่อกี้นี้แมนมากๆ เสียดายของจริงๆ ดีนะที่ฉันคว้าผู้ชายแท้ๆ มาอยู่ในมือได้ บุญของฉันจริงๆ”
ดารินทร์ถอนหายใจอย่างโล่งอกในความโชคดีของตน เธอขึ้นรถแล้วปิดประตู จากนั้นก็ไปขยับตัวเพื่อนรักที่ครางฮือๆ พลางแกว่งมือไปมาด้วยความรำคาญให้อยู่ในท่าที่คิดว่าสบาย แล้วจึงคาดเข็มขัดนิรภัยให้ทั้งปราณปริยาและตัวเอง เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยก็ได้เวลาพาคนขี้เมากลับบ้าน
