บทที่ 2 ตอนที่2 คนตายไปตั้งนานแล้ว
ตอนที่2
คนตายไปตั้งนานแล้ว
ปภังกรหรี่ตาลงอย่างสนใจ“ลูกสาวคนโกงกลับมาในงานวันเกิดคุณตา เรื่องนี้ดูน่าสนใจกว่าที่คิดนะครับ”
“อย่าพูดดังไป และอย่าทำอะไรให้คนอื่นสงสัย แกไปตรวจดูว่าใครส่งบัตรเชิญให้เธอ แล้วจับตาดูทุกฝีก้าวว่ามาพบใคร พูดกับใคร หรือพยายามเข้าใกล้ส่วนไหนของโรงแรม”
“แม่กำลังกังวลอะไรครับ คนตายไปตั้งนานแล้ว ต่อให้ลูกสาวกลับมา เธอก็คงไม่มีหลักฐานอะไรอยู่ดี”
คำว่า ‘หลักฐาน’ ทำให้สีหน้าของมาลินีตึงขึ้น
“สิ่งที่ทำให้คนพลาดไม่ใช่หลักฐานที่มองเห็น แต่เป็นการคิดว่าหลักฐานทั้งหมดถูกทำลายไปแล้วต่างหาก ทำตามที่แม่บอก อย่าให้เธอคลาดสายตา”
ปภังกรไม่ได้ถามต่อ เขายกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์ ก่อนส่งสัญญาณให้ผู้ช่วยส่วนตัวเข้ามาใกล้และกระซิบสั่งบางอย่าง
ศศิชาไม่รู้เลยว่าการปรากฏตัวของเธอกำลังสร้างความหวาดระแวงให้ใครหลายคน
หญิงสาวพยายามหลบออกจากบริเวณซึ่งมีผู้คนหนาแน่น เธอไม่คิดหาอาหารหรือเครื่องดื่ม ไม่คิดทำความรู้จักใคร และไม่ต้องการอยู่ในงานนานกว่าความจำเป็น สิ่งเดียวที่ต้องการคือพบคุณตาของ ประวีร์ รับฟังความจริงเกี่ยวกับบิดา แล้วรีบกลับไปหามารดาซึ่งกำลังรออยู่ที่บ้าน
ก่อนออกมา นวลจันทร์ไม่รู้ว่าบุตรสาวจะมาที่นี่ ศศิชาบอกเพียงว่ามีงานพิเศษช่วงค่ำ เพราะกลัวว่าหากมารดารู้เรื่องจดหมาย อาการหัวใจจะกำเริบจากความกังวล
เธอมองนาฬิกาข้อมือ เมื่อเห็นว่าเวลาผ่านไปเกือบสี่สิบนาทีแล้วก็เริ่มไม่สบายใจ
จดหมายบอกให้เธอรออยู่ใกล้ประตูฝั่งสวนลอยฟ้า แต่ยังไม่มีใครมาตาม
ศศิชาตัดสินใจเดินไปยังบริเวณที่เงียบกว่า ทว่ากลับถูกชายวัยกลางคนซึ่งถือแก้วไวน์ขวางทางไว้
“ขอโทษนะครับ ผมรู้สึกว่าคุณดูคุ้นตามาก เราเคยพบกันที่ไหนหรือเปล่า”
หญิงสาวยิ้มตามมารยาท“ไม่น่าจะเคยพบกันค่ะ ฉันไม่ค่อยได้มางานลักษณะนี้”
ชายคนนั้นมองสำรวจเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนรอยยิ้มจะเปลี่ยนเป็นความเข้าใจ
“อ้อ ผมนึกออกแล้ว คุณคือลูกสาวของอดีตเลขาคุณท่านใช่ไหม คนที่มีข่าวเรื่องเงินบริษัทเมื่อหลายปีก่อน”
ศศิชารู้สึกเหมือนถูกบีบหัวใจ แต่ยังตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“ค่ะ บิดาของฉันเคยทำงานที่นี่ แต่เรื่องที่คุณกล่าวถึงยังไม่เคยมีคำพิพากษาว่าท่านเป็นผู้กระทำผิด เพราะฉะนั้นฉันอยากขอให้คุณเรียกมันว่า ‘ข้อกล่าวหา’ มากกว่าจะสรุปว่าเป็นความจริงนะคะ”
อีกฝ่ายหัวเราะเบา ๆ ราวกับคำโต้แย้งของเธอเป็นเรื่องน่าขัน
“คุณยังเชื่อว่าพ่อบริสุทธิ์หรือครับ เข้าใจได้ ลูกทุกคนย่อมอยากมองพ่อของตัวเองในด้านดี แต่บางครั้งเราก็ต้องยอมรับว่า คนที่เรารักอาจไม่ได้เป็นอย่างที่คิด”
“ฉันยอมรับความจริงได้ค่ะ แต่ความจริงต้องมาจากหลักฐาน ไม่ใช่คำซุบซิบของคนที่ไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น”
น้ำเสียงของศศิชายังคงสุภาพ ทว่าชัดเจนพอให้ผู้ฟังรู้ว่า เธอไม่ได้ยอมให้ใครดูหมิ่นง่าย ๆ
ชายวัยกลางคนทำท่าจะพูดต่อ แต่เสียงเข้มของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลัง
“การซักถามเรื่องส่วนตัวกับผู้หญิงที่เพิ่งพบกันในงานสังคมคงไม่ใช่มารยาทที่ดีนักนะครับ”
ศศิชาหันกลับไป และพบชายในชุดสูทสีดำยืนอยู่ไม่ไกล
ประวีร์มองชายวัยกลางคนด้วยแววตาราบเรียบ แต่แรงกดดันจากสายตานั้นทำให้อีกฝ่ายรีบปรับสีหน้า
“ผมเพียงทักทายตามประสาคนเคยรู้จักครอบครัวเธอเท่านั้นเองครับ ไม่ได้มีเจตนาเสียมารยาท”
“ถ้าคุณต้องอธิบายว่าตนเองไม่ได้เสียมารยาท แสดงว่าคำพูดก่อนหน้านั้นคงไม่เหมาะสมจริง ๆ”
ชายคนนั้นหน้าเสีย รีบกล่าวขอตัวแล้วเดินจากไป
ศศิชามองตาม ก่อนหันกลับมาหาชายหนุ่มตรงหน้า
“ขอบคุณค่ะ แต่ฉันจัดการเองได้ คุณไม่จำเป็นต้องเข้ามาช่วยก็ได้”
ประวีร์เลิกคิ้วเล็กน้อย เขาไม่คุ้นเคยกับการที่ผู้หญิงซึ่งได้รับความช่วยเหลือจะตอบกลับเช่นนี้
“คุณพูดขอบคุณแล้วต่อท้ายด้วยการบอกว่าผมไม่จำเป็นต้องช่วย นี่เป็นวิธีแสดงความขอบคุณของคุณหรือครับ”
“ฉันขอบคุณที่คุณหยุดบทสนทนานั้นให้ค่ะ แต่ไม่อยากให้คุณเข้าใจว่าฉันกำลังรอให้ใครมาปกป้อง ถ้าคุณไม่เข้ามา ฉันก็จะเป็นฝ่ายเดินออกมาเอง”
“คุณดูมั่นใจว่าตัวเองจัดการทุกอย่างได้ ทั้งที่สีหน้าคุณเมื่อครู่ไม่ได้บอกอย่างนั้นเลย”คำพูดตรงเกินไปทำให้ศศิชาชะงัก
“การรู้สึกเจ็บไม่ได้แปลว่าอ่อนแอค่ะ และการที่ฉันไม่อยากทะเลาะกับคนแปลกหน้าในงานของผู้อื่น ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันยอมรับสิ่งที่เขาพูด”
ประวีร์มองใบหน้าของเธอเต็มตาเป็นครั้งแรก
แววตาคู่นั้นมีทั้งความเหนื่อยล้า ความเจ็บปวด และความดื้อรั้นซึ่งไม่ยอมก้มให้ใครง่าย ๆ แตกต่างจากภาพผู้หญิงเปราะบางที่เขาคิดไว้เมื่อได้ยินบทสนทนา
“คุณมางานนี้เพราะรู้จักคุณตาหรือครับ”
ศศิชาลังเล เธอนึกถึงข้อความในจดหมายซึ่งกำชับว่าอย่าบอกใคร
“ฉันได้รับเชิญมาค่ะ”
“ผมมองเห็นบัตรเชิญอยู่แล้ว สิ่งที่ถามคือคุณมีความเกี่ยวข้องอะไรกับเจ้าของงาน”
“เรื่องนั้นฉันคิดว่าควรตอบกับท่านโดยตรงมากกว่า และในเมื่อคุณเองก็ยังไม่ได้แนะนำตัว ฉันคงไม่มีเหตุผลต้องเล่าเรื่องส่วนตัวให้ฟังค่ะ”คำตอบของเธอทำให้มุมปากของประวีร์ขยับเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่คล้ายความสนใจที่เพิ่มขึ้น
“คุณไม่รู้จริง ๆ หรือว่าผมเป็นใคร”
“ฉันควรรู้หรือคะ”
“คนส่วนใหญ่ในงานรู้จักผม”
“ฉันไม่ใช่คนส่วนใหญ่ในงานนี้ค่ะ และฉันก็ไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำความรู้จักคนสำคัญ”
ประวีร์เงียบไปครู่หนึ่ง ที่ผ่านมา ผู้หญิงจำนวนไม่น้อยพยายามหาทางเข้ามาสนทนากับเขา บางคนแสร้งทำเป็นไม่รู้จัก บางคนจงใจถามเรื่องเล็กน้อยเพื่อยืดเวลา แต่หญิงสาวตรงหน้าดูเหมือนไม่สนใจจริง ๆ ว่าเขาเป็นใคร และพร้อมจะเดินจากไปทันทีที่บทสนทนาจบ
“ผมชื่อประวีร์” เขาแนะนำตัวในที่สุด
ดวงตาของศศิชาไหววูบ ชื่อของชายผู้นี้ไม่ใช่ชื่อที่เธอไม่เคยได้ยิน ประวีร์คือหลานชายคนโต ผู้ซึ่งถูกวางตัวให้รับช่วงบริหารทุกอย่าง เป็นคนที่บิดาเคยพูดถึงเมื่อตอนเขายังเป็นเด็กชายเงียบขรึมและไม่ยอมเข้าใกล้ใคร
‘คุณหนูประวีร์ไม่ใช่เด็กใจร้ายหรอกลูก เขาเพียงไม่รู้ว่าควรแสดงความรู้สึกอย่างไร’
ศศิชายังจำเสียงของบิดาในอดีตได้ แต่เด็กชายในเรื่องเล่ากลายเป็นผู้ชายที่มองคนอื่นด้วยสายตาเย็นชาเช่นนี้ไปแล้ว
“คุณคือหลานชายของคุณท่านสินะคะ”
“ดูเหมือนคุณจะรู้จักครอบครัวผมมากกว่าที่บอก”
“บิดาของฉันเคยทำงานให้คุณตาของคุณ ฉันจึงเคยได้ยินชื่อคนในครอบครัวมาบ้างค่ะ”
แววตาของประวีร์เปลี่ยนไปทันที ภาพใบหน้าของเธอซ้อนทับกับรูปถ่ายเก่าซึ่งเขาเคยเห็นในแฟ้มข่าวอื้อฉาวเมื่อหลายปีก่อน ชายที่ถูกกล่าวหาว่าขโมยเงินบริษัทมีบุตรสาวหนึ่งคน และเด็กหญิงในภาพวันนั้นมีดวงตาคล้ายผู้หญิงตรงหน้าอย่างมาก
“คุณคือศศิชา”ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นการยืนยัน
หญิงสาวพยักหน้าช้า ๆ“ค่ะ”
“แล้วคุณมาที่นี่ทำไม”น้ำเสียงของประวีร์เย็นลงอย่างเห็นได้ชัด
ศศิชารับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงนั้นได้ทันที ความสุภาพที่เขาใช้เมื่อครู่เหมือนถูกดึงกลับไป เหลือเพียงความระแวงซึ่งไม่ต่างจากคนอื่นในงาน
“ฉันบอกแล้วว่าได้รับเชิญมาค่ะ”
“จากใคร”
“ฉันคิดว่าคุณควรถามเจ้าของงานเอง”
“คุณตาเป็นคนเชิญคุณมาอย่างนั้นหรือ”
หญิงสาวไม่ได้ตอบ แต่ความเงียบกลับเป็นคำยืนยันชัดเจน
ประวีร์ขมวดคิ้ว“คุณตาเชิญลูกสาวของอดีตพนักงานที่เคยสร้างความเสียหายให้บริษัทมาร่วมงาน โดยไม่บอกคนในครอบครัวแม้แต่คนเดียว คุณไม่คิดหรือว่าเรื่องนี้ผิดปกติ”
