บทนำ
การแต่งงานของ ศศิชา ไม่ได้เริ่มต้นจากความรัก หากเกิดจากเงื่อนไขในพินัยกรรมซึ่งบังคับให้ ประวีร์ ต้องรับลูกสาวของชายผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นคนโกงมาเป็นภรรยา สำหรับเขา เธอเป็นเพียงบ่วงซึ่งถูกนำมาผูกติดกับชีวิตเป็นผู้หญิงที่ไม่มีวันได้รับหัวใจ และต้องจากไปทันทีเมื่อสัญญาสิ้นสุด
แม้ต้องอาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน ศศิชากลับไม่เคยมีสถานะมากไปกว่าเจ้าสาวในนาม เธอยอมทนต่อความเย็นชา คำดูถูก และสายตาหวาดระแวง เพราะหวังว่าสักวันความจริงใจจะทำให้สามีมองเห็นหัวใจ
“ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเด็กในท้องเป็นลูกของใคร แล้วคุณยังคิดจะใช้แกมาผูกผมไว้อีกหรือ”
คืนนั้นศศิชาถอดแหวน วางเอกสารหย่า และพาลูกจากไป โดยไม่คิดหวนกลับมาเรียกร้องสิ่งใดจากผู้ชายซึ่งไม่เคยเชื่อเธอ ทว่าเมื่อความจริงถูกเปิดเผย ประวีร์จึงรู้ว่า ผู้หญิงซึ่งตนเองผลักไสคือคนบริสุทธิ์ ส่วนเด็กซึ่งเคยปฏิเสธคือเลือดเนื้อของเขาอย่างแท้จริง
แต่คำขอโทษจะมีความหมายใด เมื่อภรรยาเกือบเสียลูกเพราะความโหดร้ายของเขาและหัวใจซึ่งแตกสลายไปแล้ว ไม่อาจซ่อมกลับด้วยคำว่ารักเพียงคำเดียว
ในวันที่เงื่อนงำการตายของบิดาศศิชาเชื่อมโยงถึงการทุจริต การลอบฆ่า และศัตรูซึ่งซ่อนตัวอยู่ภายในครอบครัว ประวีร์จึงต้องเลือกระหว่างอำนาจซึ่งต่อสู้มาทั้งชีวิต กับภรรยาและลูกซึ่งอาจไม่มีวันให้อภัย
บท 1
ตอนที่ 1
ผู้หญิงในห้องต้องห้าม
แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลนับร้อยดวงทอดประกายลงบนพื้นหินอ่อนสีขาวมุก เสียงดนตรีจากวงเครื่องสายลอยคลออยู่เหนือบทสนทนาของแขกเหรื่อซึ่งเดินทางมาร่วมงานฉลองวันเกิดครบแปดสิบปีของประธานใหญ่แห่งเครือโรงแรมและรีสอร์ตชื่อดัง
ค่ำคืนนี้ ห้องจัดเลี้ยงชั้นบนสุดของโรงแรมถูกเนรมิตให้คล้ายสวนดอกไม้ท่ามกลางแสงดาว ดอกกุหลาบสีขาวสลับกับดอกไฮเดรนเยียสีน้ำเงินถูกจัดวางตามแนวเสา กระจกบานสูงเผยให้เห็นเส้นขอบฟ้าของกรุงเทพฯ ซึ่งเต็มไปด้วยแสงระยิบระยับ รถหรูจอดเรียงรายอยู่บริเวณทางเข้า ขณะที่ผู้คนภายในงานต่างสวมเสื้อผ้าราคาแพงและเครื่องประดับซึ่งเพียงชิ้นเดียวอาจมีมูลค่ามากกว่าบ้านของคนธรรมดาทั้งหลัง
ท่ามกลางความโอ่อ่าซึ่งไม่คุ้นเคย ศศิชายืนอยู่บริเวณหน้าประตูห้องจัดเลี้ยงด้วยท่าทางลังเล
หญิงสาวสวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อนแขนยาวที่เธอเช่ามาจากร้านเล็ก ๆ ใกล้บ้าน ตัวชุดเรียบง่าย ไม่มีเลื่อมระยับหรือเครื่องประดับราคาแพง มีเพียงต่างหูมุกเม็ดเล็กซึ่งเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายจากบิดาเท่านั้นที่ช่วยให้เธอรู้สึกว่าตนเองยังมีบางสิ่งคอยยึดเหนี่ยวหัวใจมือบางกำสายกระเป๋าใบเล็กแน่น จนปลายนิ้วเย็นเฉียบหากไม่ได้รับจดหมายฉบับนั้น เธอคงไม่มีวันคิดก้าวเข้ามาในสถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนที่เคยมองครอบครัวของเธอด้วยสายตาดูแคลน
ศศิชาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า นิ้วแตะกระดาษสีครีมซึ่งพับเก็บไว้อย่างระมัดระวัง ข้อความบนกระดาษมีเพียงไม่กี่บรรทัด แต่เพียงพอจะทำให้เธอนอนไม่หลับมาตลอดสามคืน
‘ศศิชา ตาต้องการพบหนูเป็นการส่วนตัว ในคืนวันเกิดของตา มีบางอย่างเกี่ยวกับพ่อของหนูที่หนูสมควรได้รับรู้ และมีหลักฐานซึ่งอาจคืนความบริสุทธิ์ให้เขาได้ ขอให้หนูมาโดยอย่าบอกใคร’ไม่มีคำอธิบายมากกว่านั้น ไม่มีคำยืนยันว่าหลักฐานคืออะไร
และไม่มีเหตุผลว่า เหตุใดคนที่เงียบหายไปจากชีวิตครอบครัวของเธอนานหลายปี จึงเพิ่งตัดสินใจเรียกเธอมาพบในคืนนี้
บิดาของศศิชาเคยเป็นเลขาคนสนิทของเจ้าของโรงแรมแห่งนี้ เขาทำงานรับใช้ครอบครัวนี้นานกว่ายี่สิบปี ก่อนถูกกล่าวหาว่ายักยอกเงินบริษัทจำนวนมหาศาล หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทิ้งไว้เพียงมารดาที่หัวใจอ่อนแอ บ้านซึ่งกำลังจะถูกยึด และบุตรสาวที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้ตราบาปของคำว่า ‘ลูกคนโกง’
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ศศิชาไม่เคยเชื่อว่าบิดาจะทำเช่นนั้นแต่ความเชื่อของลูกสาวตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งไม่มีน้ำหนักมากพอจะต่อสู้กับเอกสาร คำให้การ และข่าวที่ถูกเผยแพร่ไปทั่ว
เธอเรียนไม่จบตามที่ตั้งใจ ต้องออกมาทำงานเพื่อใช้หนี้ ต้องทนเห็นมารดาเจ็บป่วยลงทุกวัน และต้องรับสายตาเวทนาสลับกับดูแคลนจากคนรอบข้าง
ดังนั้น เมื่อจดหมายฉบับนี้มาถึง ศศิชาจึงยอมมา แม้จะรู้ว่าทุกก้าวที่เดินเข้าสู่งานอาจพาเธอกลับไปเผชิญบาดแผลซึ่งพยายามหลบหนีมาตลอด
“คุณผู้หญิงคะ ขออนุญาตตรวจบัตรเชิญด้วยค่ะ”เสียงสุภาพของพนักงานต้อนรับดึงหญิงสาวกลับจากภวังค์ ศศิชารีบยื่นบัตรเชิญซึ่งแนบมากับจดหมายให้ อีกฝ่ายตรวจสอบรายชื่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเชิญเธอเข้าไปภายใน ทันทีที่ก้าวผ่านประตู สายตาหลายคู่ก็หันมามองไม่ใช่เพราะศศิชาสวยเด่นกว่าผู้หญิงคนอื่นในงาน แม้ใบหน้ารูปไข่ ดวงตาหวาน และผิวขาวนวลของเธอจะสะดุดตาไม่น้อย แต่สิ่งที่ทำให้ผู้สูงวัยบางคนหยุดสนทนา คือเค้าโครงหน้าของเธอซึ่งละม้ายคล้ายอดีตเลขาคนสำคัญผู้ตายจากไปอย่างน่าอับอาย
เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นตามหลัง
“นั่นใช่ลูกสาวของผู้ชายคนนั้นหรือเปล่า”
“ฉันคิดว่าครอบครัวนั้นไม่เกี่ยวข้องกับที่นี่แล้วเสียอีก”
“ใครเชิญเข้ามา หรือกลับมาเรียกร้องอะไรอีก”
ทุกถ้อยคำไม่ดังพอให้คนพูดรู้สึกว่าตนไร้มารยาท แต่ดังพอให้คนถูกกล่าวถึงได้ยินชัดเจน
ศศิชาเงยหน้าขึ้น พยายามประคองสีหน้าให้สงบนิ่ง แม้เล็บจะจิกลงบนฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บ เธอเคยผ่านสายตาเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ในวันที่บิดาถูกกล่าวหา เพื่อนบ้านเคยยืนมองรถตำรวจเข้ามาค้นบ้านด้วยความอยากรู้อยากเห็นในวันที่จัดงานศพ ญาติหลายคนมาเพราะต้องการถามว่าบิดาซ่อนเงินไว้ที่ใดในวันที่มารดาป่วยหนัก เจ้าหนี้เคยยืนตะโกนหน้าบ้านว่า คนโกงก็ควรชดใช้ด้วยชีวิตของคนในครอบครัว หากเธอรอดมาได้ถึงวันนี้ สายตาของคนในงานเลี้ยงหรูหราก็คงไม่อาจทำให้เธอล้มลงง่าย ๆ
ทว่าก่อนศศิชาจะก้าวลึกเข้าไปในงาน เสียงพูดคุยรอบตัวกลับเบาลงอย่างพร้อมเพรียง คล้ายผู้คนทั้งหมดกำลังให้ความสนใจกับใครบางคนซึ่งเพิ่งปรากฏตัว ชายหนุ่มร่างสูงเดินเข้ามาจากประตูอีกด้านหนึ่ง ชุดสูทสีดำตัดเย็บพอดีตัวขับให้บุคลิกของเขาดูสง่างามและเย็นชาในเวลาเดียวกัน ใบหน้าคมคายเรียบนิ่ง ไม่ได้แสดงความยินดีหรือรำคาญต่อการตกเป็นจุดสนใจ ดวงตาสีเข้มทอดมองตรงไปข้างหน้าราวกับคุ้นชินกับการที่คนทั้งห้องต้องหลีกทางให้
ประวีร์เดินเคียงมากับหญิงสาวสวยในชุดราตรีสีแดงเข้ม รินลดาคล้องแขนเขาอย่างสนิทสนม รอยยิ้มอ่อนหวานของเธอเหมาะสมกับงานสังคมทุกประการ ทุกครั้งที่มีคนเข้ามาทัก เธอจะเป็นฝ่ายยิ้มและพูดจานุ่มนวล ส่วนประวีร์เพียงพยักหน้าหรือกล่าวตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่นคนจำนวนไม่น้อยมองทั้งคู่ด้วยสายตาชื่นชม
“ดูเหมาะสมกันจริง ๆ”
“อีกไม่นานคงมีข่าวดี”
“ถ้าคุณท่านยอมรับรินลดาเสียที ทุกอย่างคงลงตัว”
ประวีร์ได้ยินคำพูดเหล่านั้น แต่ไม่ได้แสดงท่าทีสนับสนุนหรือปฏิเสธ เขาเพียงวางมือแตะหลังมือของรินลดาเมื่อเธอเกือบสะดุดชายกระโปรง เป็นการดูแลอย่างสุภาพซึ่งผู้คนภายนอกอาจมองว่าอ่อนโยน
ทว่าสำหรับรินลดา ผู้ซึ่งอยู่ข้างกายเขามานานพอจะอ่านความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยได้ เธอรู้ดีว่าสัมผัสนั้นไม่มีความอบอุ่นอย่างคนรัก มีเพียงความรับผิดชอบตามมารยาท
“คุณดูเคร่งเครียดตั้งแต่มาถึงงานแล้วนะคะ วันนี้เป็นวันเกิดคุณตา อย่างน้อยน่าจะยิ้มให้ท่านบ้าง ไม่อย่างนั้นแขกทุกคนคงคิดว่าคุณถูกบังคับให้มางานของตัวเอง”
รินลดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า พยายามทำให้บรรยากาศระหว่างกันผ่อนคลาย
ประวีร์กวาดตามองไปยังโต๊ะประธานซึ่งคุณตาของเขานั่งสนทนากับแขกคนสำคัญ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ผมไม่ได้ถูกบังคับให้มางาน แต่ผมไม่ชอบที่ท่านเรียกนักข่าวกับคณะกรรมการบริษัทมาพร้อมกัน คุณตาไม่เคยจัดงานวันเกิดใหญ่ขนาดนี้โดยไม่มีเรื่องสำคัญอยู่เบื้องหลัง”
“บางทีท่านอาจเพียงอยากฉลองให้สมกับอายุแปดสิบปีก็ได้นะคะ คุณระแวงคุณตาเกินไปหรือเปล่า”
“ถ้าคุณอยู่ในครอบครัวนี้มานานพอ คุณจะรู้ว่าคุณตาไม่เคยทำอะไรเพราะคำว่า ‘เพียงอยากทำ’ ทุกอย่างของท่านมีเหตุผล และส่วนมากเหตุผลนั้นมักหมายถึงการจัดวางชีวิตคนอื่นให้เป็นอย่างที่ท่านต้องการ”
รินลดาชะงักเล็กน้อย ก่อนยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ถ้าท่านกำลังจะประกาศเรื่องผู้สืบทอดบริษัท คุณก็ควรดีใจนะคะ ทุกคนรู้ว่าตำแหน่งนั้นเหมาะกับคุณมากที่สุด ไม่มีใครบริหารโรงแรมกับรีสอร์ตได้ดีเท่าคุณแล้ว”
ประวีร์หันมองเธอ ดวงตาคมสงบนิ่งจนยากจะคาดเดาความรู้สึก
“ตำแหน่งที่ต้องได้มาด้วยเงื่อนไขบางอย่างไม่เคยเป็นของใครอย่างแท้จริง และผมไม่ชอบให้ใครคิดว่า สามารถเอาสิ่งที่ผมสร้างมากับมือมาใช้บังคับผมได้” คำตอบนั้นทำให้รินลดาเม้มริมฝีปากแน่นเพียงชั่วขณะ
เธอรู้ดีว่าความขัดแย้งระหว่างประวีร์กับคุณตาไม่ได้เกิดจากเรื่องงานเพียงอย่างเดียว คุณตาไม่เคยยอมรับเธอ ไม่ว่าจะพยายามวางตัวดีเพียงใด ท่านมองเธอด้วยสายตาราวกับมองเห็นความทะเยอทะยานทุกอย่างซึ่งเธอซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้ม
แต่รินลดาไม่เคยคิดถอย
ผู้หญิงอย่างเธอใช้เวลาหลายปีสร้างความสัมพันธ์กับประวีร์ ยอมอยู่ข้างชายซึ่งไม่เคยพูดคำรักง่าย ๆ ยอมอดทนกับความเย็นชาและกำแพงสูงในหัวใจของเขา ทั้งหมดนั้นไม่ใช่เพื่อให้ใครเข้ามาแย่งสิ่งที่ควรเป็นของเธอไป
ขณะกำลังคิดเช่นนั้น สายตาของรินลดาก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวในชุดสีฟ้าอ่อนซึ่งยืนอยู่เพียงลำพังใกล้เสา
แม้จะไม่เคยพบศศิชามาก่อน แต่ใบหน้าที่คล้ายอดีตเลขาคนสนิทของคุณตาก็ทำให้เธอเดาได้ทันทีว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครคะ” รินลดาถามขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ประวีร์หันมองตามสายตาของเธอ เป็นจังหวะเดียวกับที่ศศิชาเงยหน้าขึ้นมาพอดีสายตาของทั้งสองประสานกันเป็นครั้งแรกท่ามกลางผู้คนจำนวนมาก
ศศิชาไม่รู้ว่าชายตรงหน้าคือใคร แต่บุคลิกซึ่งโดดเด่นกว่าคนอื่นทำให้เธอคาดเดาได้ว่า เขาคงเป็นคนสำคัญในครอบครัวนี้ ดวงตาของเขาคมและเย็นอย่างน่าประหลาด ราวกับสามารถมองผ่านเสื้อผ้าเรียบง่ายของเธอไปจนเห็นความกังวลซึ่งพยายามซ่อนไว้
ประวีร์เองก็ชะงักเพียงเสี้ยววินาที หญิงสาวคนนั้นไม่ได้แต่งกายโดดเด่น ไม่มีเครื่องประดับราคาแพง และดูไม่เหมือนแขกในงานเลยสักนิด แต่แววตาของเธอกลับทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก คล้ายเคยเห็นดวงตาคู่นั้นจากภาพถ่ายเก่าในห้องทำงานของคุณตาเขาพยายามค้นหาคำตอบจากความทรงจำ ทว่าศศิชาเป็นฝ่ายหลบสายตาไปก่อน
“ไม่ทราบเหมือนกัน” เขาตอบรินลดา “แต่คงเป็นแขกของคุณตา”ไม่ไกลจากนั้น มาลินีซึ่งกำลังสนทนากับกลุ่มผู้ถือหุ้นชะงักกลางประโยคเมื่อมองเห็นศศิชาสีหน้าของหญิงวัยกลางคนเปลี่ยนไปทันที
แก้วไวน์ในมือสั่นเพียงเล็กน้อย ก่อนเธอจะรีบวางมันลงบนถาดของบริกร ปภังกรซึ่งยืนอยู่ข้างมารดามองตามด้วยความสงสัย
“แม่เป็นอะไรหรือครับ หรือว่าไม่สบาย”
“ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในงานได้อย่างไร”น้ำเสียงของมาลินีเบามาก แต่เต็มไปด้วยความตึงเครียด
ปภังกรกวาดตามองศศิชา แล้วหันกลับมาถาม
“แม่รู้จักหรือครับ ผมไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อน ดูจากการแต่งตัวก็คงไม่ใช่ลูกหลานของผู้ถือหุ้นคนไหน”
“เธอเป็นลูกของผู้ชายคนนั้น”
“ผู้ชายคนไหน”
มาลินีหันมองบุตรชาย ดวงตาแข็งกร้าวจนปภังกรหยุดถามเล่น ๆ
“อดีตเลขาของคุณตาที่ถูกกล่าวหาว่ายักยอกเงิน ผู้ชายที่ตายไปพร้อมเรื่องสกปรกทั้งหมดนั่นอย่างไร”
บทล่าสุด
#29 บทที่ 29 ตอนที่29 สายตาเย็นชา
อัปเดตล่าสุด: 11/22/2026#28 บทที่ 28 ตอนที่28 ไม่มีหลักฐาน
อัปเดตล่าสุด: 11/22/2026#27 บทที่ 27 ตอนที่ 27 เงาของคนตาย
อัปเดตล่าสุด: 11/22/2026#26 บทที่ 26 ตอนที่26 ประคองแก้ว
อัปเดตล่าสุด: 11/21/2026#25 บทที่ 25 ตอนที่25 บางสิ่งกระแทกกลางอก
อัปเดตล่าสุด: 11/21/2026#24 บทที่ 24 ตอนที่24 ดวงตาของศศิชาร้อนผ่าว
อัปเดตล่าสุด: 11/21/2026#23 บทที่ 23 ตอนที่23 คำพูดของศศิชา
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#22 บทที่ 22 ตอนที่22 ความจริงชัดขึ้น”
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#21 บทที่ 21 ตอนที่21 ฉันไม่ได้เบี่ยง
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026#20 บทที่ 20 ตอนที่ 20 ภรรยาที่ไม่มีใครเชื่อ
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026
คุณอาจชอบ 😍
อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง
แด๊ดดี้คนคูล
"มีสติหน่อยสิแม็กซ์...เราเลิกกันแล้วนะคะ"
เพียงแค่ได้ฟัง ดวงตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมองสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น ความเข้มแข็ง ความเย็นชาของดวงตาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ก็วูบไหวลงทันที
"ละ ลูกล่ะ เธอจะทิ้งลูกงั้นเหรอ"
"เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะ ฉันไม่ได้จะทิ้งลูก หากวันไหนว่าง ฉันสามารถไปรับมิลินได้ แต่ถ้าแม็กซ์เลี้ยงลูกไม่ไหว หลังแต่งงาน..."
"ไม่มีวัน!" เสียงตวาดดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณนั้น
"หากจะเลิกกัน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยลูกไปอยู่กับเธอ!"
"ฮึก...ฮื่อ...คูมพ่อ มิลินอยากหาคูมพ่อ"
เสียงเด็กผู้หญิงที่ดังอยู่ทางด้านหลัง ส่งผลให้เขาหมุนตัวกลับไปมองที่ต้นเสียงนั้น พบเด็กหญิงผมยาว เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม ที่บัดนี้แก้มทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา
หัวใจคนเป็นพ่อแทบสลาย สัญญาที่ให้ไว้เขาทำให้ลูกไม่ได้ สี่ปีที่ผ่านมา ลูกของเขาไม่เคยมีแม่อยู่ข้างกาย
ในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นวันเกิดของมิลินก็เวียนมาบรรจบอีกจนได้
วันพรุ่งนี้ ที่เขาสัญญาว่าลูกจะต้องมีแม่อยู่ข้างกาย แต่ความจริงที่เขารับรู้อยู่แก่ใจ กำลังย้ำเตือนว่า ก้าวสู่ปีที่ห้า ที่มิลินไม่เคยมีแม่เลย!
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ
คนหนึ่งชอบหยอกเย้า อีกคนชอบตอกกลับ จากการร่วมทางอย่างไม่เต็มใจ ทั้งสองกลับต้องเผชิญเรื่องราวในยุทธภพด้วยกัน ตั้งแต่เหล่าจอมยุทธ์ผู้หยิ่งผยอง ไปจนถึงกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นธรรมต่อสำนักเล็ก
ยิ่งเดินทาง กู้ฉางเฟิงยิ่งมองเห็นบาดแผลที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาของนาง ส่วนไป๋รั่วหลีก็เริ่มพบว่า บุรุษเจ้าสำราญผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือและวาจาชวนหงุดหงิด แต่ยังรู้จักเคารพการตัดสินใจของนาง ไม่คิดครอบครองหรือบังคับให้นางเปลี่ยนแปลงตัวเอง
ทว่า สำหรับสตรีที่รักอิสระยิ่งกว่าชีวิต การเปิดใจให้ใครสักคนกลับยากยิ่งกว่าการรับมือกับยอดฝีมือ และสำหรับบุรุษที่ไม่เคยคิดผูกมัดตัวเอง การรักใครโดยไม่เหนี่ยวรั้งอาจเป็นบทเรียนที่ยากที่สุด
เมื่อจอมยุทธ์เจ้าสำราญต้องรับมือกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ ศึกครั้งนี้ผู้ใดจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน ระหว่างคมกระบี่ที่ไร้ความปรานี กับหัวใจที่เริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว?
คุณหมอ❤️ที่รัก NC18++
"อาหมอกฤษฎิ์"
หนุ่มใหญ่วัย 34 ปี มาเฟียในคราบคุณหมอสูตินรีเวชแห่งโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของประเทศ โหด เหี้ยม รักใครไม่เป็น เปลี่ยนคู่นอนเป็นว่าเล่น สำหรับเขารักแท้ไม่เคยมีรักดีๆ ก็มีให้ใครไม่ได้ แต่สุดท้ายดันมาตกหลุมรักแม่ของลูกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น❤️
"เฟียร์สตีนอยู่ดีๆรู้ตัวอีกทีก็มีลูกสาววัย4ขวบแล้วอ่ะครับ แถมแม่ของลูกทำเอาใจเต้นแรงไม่หยุดเลยนี่เรียกว่าตกหลุมรักใช่ไหมครับ"
นลินนิภา อารีย์รักษ์
"ที่รัก"
สาวน้อยวัยแรกแย้มบริสุทธิ์ผุดผ่อง ฐานะยากจนสู้ชีวิต เพราะความจำเป็นทำให้เธอต้องตกเป็นของเขา คนนั้นด้วยความเต็มใจ จนทำให้เธอต้องกลายมาเป็นคุณแม่ยังสาวด้วยวัยเพียง 18 ปี แต่แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกเหวี่ยงให้เธอกลับมาพบกับเขาคนนั้นอีกครั้ง พ่อของลูกคนที่เธอถวิลหาไม่เคยลืม ❤️
"ตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรก ห่างกันไกลแค่ไหนใจยังคงคิดถึงเธอเสมอ ❤️พ่อของลูก"
หนูน้อยแก้มใส
กมลชนก อารีย์รักษ์
สาวน้อยวัย 4 ขวบ สดใสร่าเริง ฉลาดมาก ซนมาก แสบมาก เซี้ยวมาก เฟียสมาก ใครเห็นเป็นต้องหลงรักในความช่างพูดและขี้อ้อนของน้อง
"ลุงหมอเป็นพ่อขาของแก้มใสเหรอคะ"
หนูเป็นลูกของคุณพ่อกฤษฎิ์กับคุณแม่ที่รักค่ะ
หนูจะเป็นกามเทพตัวจิ๋วที่จะมาแผลงศรให้คุณพ่อกับคุณแม่รักกัน❤️มาเอาใจช่วยหนูกันด้วยนะคะ
เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์
สัญญาลับถูกร่างขึ้นพร้อมกฎเหล็กข้อสำคัญ: ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด และห้ามล้ำเส้นก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว
ในเวลางาน เขาคืออาจารย์หมอที่เย็นชาและเข้มงวดจนเธอกดดันแทบร้องไห้ แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาเดียวกันในยามวิกาล เขากลับเป็นผู้ชายที่คอยต้มข้าวต้ม ดุด้วยความห่วงใย และปลอบประโลมเธอด้วยอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนจนหัวใจสั่นไหว
เมื่อความรักเริ่มก่อตัวสวนทางกับกฎที่ตั้งไว้ ท่ามกลางสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้างและเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน ปลายฝนจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไรให้คู่ควรกับการยืนเคียงข้างเขา และอาจารย์หมอจอมปากแข็งจะยอมทลายกำแพงเพื่อปกป้องภรรยาตัวน้อยของเขาด้วยวิธีไหน?
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













