บทที่ 11 โกเมนอัปลักษณ์ใครจะเอาทำเมียลง 4/3
เสือไพรหันมามองครองขวัญที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ มือหนาชี้ไปที่ขันเงินที่ยังคงมีน้ำจากพิธีเหลืออยู่ “เอาไปเททิ้งนอกรั้ว”
ครองขวัญรับขันเงินมาถือไว้ ใบหน้าแสดงความสงสัย เสือไพรจึงขมวดคิ้วมองครองขวัญอย่างพิจารณา
“เข้าใจหรือเปล่า” เขาถามย้ำน้ำเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย
“เข้าใจ” เข้าใจว่าเสือไพรใจร้ายคิดจะกลั่นแกล้งให้ตนเดินไปไกล ๆ ละสิ
“น้ำแค่นี้เทลงชานบ้านก็ได้แล้วไหมวะ ทำไมต้องให้เดินเอาไปทิ้งนอกรั้วตั้งไกลด้วย” ครองขวัญบ่นพึมพำเสียงเบาจนเกือบแทบไม่ได้ยิน ทว่าเสือไพรกลับได้ยินมันอย่างชัดเจน
“เอ็งจะเททิ้งจากชานบ้านก็ย่อมได้” เสียงทุ้มหันกลับมาเอ่ยตอบ
ครองขวัญยิ้มบาง ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย มือที่ถือขันเงินเตรียมจะเทน้ำลงบนชานบ้าน ทว่าคำพูดที่ตามมาทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของโกเมนค่อย ๆ เลือนหายไป มือที่ถือขันเงินอยู่ถึงกับชะงักค้าง
“ถ้าอยากโดนผีตายโหงที่มันตามชาวบ้านคนนั้นมารังควานก็เทได้เลย ตัวข้าไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าเอ็งอยากนอนหลับสงบ ๆ ก็เดินเอาไปทิ้งข้างนอกตามที่ข้าสั่ง” เสียงของเสือไพรราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความจริงจังที่ทำให้ครองขวัญรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งร่าง
ครองขวัญมองน้ำในขันเงิน แสงเทียนสะท้อนลงไปในน้ำ ทำให้เห็นภาพสะท้อนเบลอ ๆ แต่ในความเบลอนั้น เขากลับรู้สึกเหมือนเห็นเงาของดวงตาที่เย็นชาและเต็มไปด้วยความแค้นสะท้อนกลับมาจากผิวน้ำ ความกลัววาบขึ้นมาในใจ ครองขวัญไม่รอช้าวิ่งถือขันน้ำออกไปนอกบ้านโดยไม่พูดอะไร ไม่หันกลับมามองเสือไพรแม้แต่แวบเดียว ระหว่างทางเขาเร่งฝีเท้าด้วยใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ ภาพเงาในน้ำยังคงติดตา
ครองขวัญรีบเทน้ำทิ้งลงไปในพงหญ้ารก ๆ นอกรั้วบ้านในเพลาเฉียดฉิวสำหรับตน ครองขวัญถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก ความกลัวค่อย ๆ จางหายไป เขาหันกลับไปมองเรือนใหญ่ของเสือไพร ก่อนจะรีบเดินกลับเข้าไป เพราะนี่มันก็เวลาโพล้เพล้แล้ว
เมื่อครองขวัญเดินกลับเข้ามาในบ้าน โกเมนหนุ่มก็แอบคลานเข้าไปหาเสือไพรที่นั่งอยู่แล้วเอ่ย “นี่คุณ ขวัญขอถามอะไรหน่อยสิ การจะทำเสน่ห์ใส่ใครสักคนนี่มันทำยังไงงั้นหรือ แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าคนคนนั้นถูกทำคุณไสย”
คำถามนั้นทำให้เสือไพรขมวดคิ้วในทันที “นี่เอ็งคิดจะทำเสน่ห์ใส่ข้างั้นรึ”
ครองขวัญถลึงตาใส่ด้วยความไม่ชอบใจ เขาอยากจะทึ้งหัวคนแก่กว่าดูนัก ว่าในนั้นมีสิ่งที่เรียกว่าสมองอยู่หรือเปล่า เหตุใดคำพูดที่ออกมาเหมือนกับไม่เคยกลั่นกรองเช่นนี้
ไอ้หมาบ้ามันคิดได้อย่างไรว่าเขาจะทำของใส่ ถึงชาตินี้จะหาผัวไม่ได้ แต่เขาก็ไม่คิดจะทำอะไรสิ้นคิดแบบนั้นหรอกนะ
“ว่าอย่างไร เอ็งคิดจะทำของใส่ข้างั้นรึวะ”
“คนอย่างคุณขวัญไม่คิดจะเอาทำผัวหรอก แต่ถ้ามีมนตร์หรือคุณไสยใดที่ขวัญอยากทำใส่คุณ คงเป็นเสกหนังควายเข้าท้อง แต่จะเสกทั้งทีขวัญจะไม่เสกผืนเดียวหรอกนะ จะเอาควายทั้งฝูงเสกเข้าไปเลย!”
พอถูกย้อนกลับมาแบบนั้นใบหน้าเคร่งขรึมของเสือไพรก็แปรเปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที เขาแค่ถามมันลองเชิงไยต้องยอกย้อนกลับเจ็บแสบแบบนั้นด้วย แต่มีหรือว่าคนอย่างเสือไพรจะยอมอ่อนข้อให้ ไม่มีทางเสียหรอก!
“โกเมนอัปลักษณ์อย่างเอ็งก็อย่าได้หวังว่าข้าจะชายตาแล และแตะต้องเอ็งเหมือนกัน!” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเดินกระทืบเท้าเข้าห้องนอนของตนไปด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดงุ่นง่านในคำพูดหยาบเหยียดของโกเมนหนุ่ม
ครองขวัญมองตามแผ่นหลังกว้างของอีกคนที่ทำหน้าตาราวกับพญามัจจุราชที่มาทวงเอาวิญญาณ
“แล้วคิดว่าคนอื่นจะชอบตัวเองนักเหรอ ไอ้หมาบ้าไพร!”
