บทที่ 45 เป็นอิสระ 17/3

“มึงคงเข้าใจผิดแล้วไอ้เหม” เสือไพรกล่าวเสียงเรียบ แววตาคมกริบจ้องมองดุจดาวอย่างทะลุปรุโปร่ง “จริงอยู่ที่กูเคยรักดุจดาวมาก แต่กูไม่โง่ถึงขนาดจะยอมให้เธอมาทำเหมือนกูเป็นของตายหรอก”

ดุจดาวตาเบิกโพลง คำพูดของเสือไพรราวกับตอกย้ำความผิดหวัง เธอคิดว่าเสือไพรยังคงหลงใหลเธออยู่แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม

“ที...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ