บทที่ 45 ไม่เหมือนเดิม 2

มารุตถอนหายใจเฮือก เขารู้ตัวว่านับแต่เดินไม่ได้อารมณ์ก็เริ่มแปรปรวน หงุดหงิดง่าย และไม่อยากพบเจอใครอีก เพราะสภาพของเขาเวลานี้มันแสนจะทุเรศ ไม่อยากให้ใครมามองด้วยแววตาสมเพช จากที่เคยเดินทางตลอดเวลา ก็กลายเป็นคนที่ต้องหยุดอยู่กับที่ ทำอะไรเองไม่สะดวกเลยสักนิด แวบหนึ่งเขาคิดถึงโยษิตา แต่แล้วก็รีบปัด...