บทที่ 57 เริ่มต้นอีกครั้ง 2

พูดแล้วก็กวาดตามองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ริมฝีปากเหยียดยิ้มแต่แววตาตำหนิ ขณะที่คนฟังนิ่งอึ้ง ริมฝีปากได้รูปเผยอค้าง พูดไม่ออก เถียงไม่ขึ้น อึ้งไปชั่วขณะจนกระทั่งได้ยินเสียงหัวเราะดังแผ่วออกมาจากริมฝีปากจิ้มลิ้มจัดจ้านอีกครั้งจึงรู้สึกตัว

“เป็นแบบนี้ได้ก็ดีเหมือนกัน จะได้เลิกทำตัวเหลวแหลกใจง่...