บทที่ 64 หวามหวาน

หวามหวาน

มารุตหวังว่าโยษิตาจะลงจากตัวของเขาไป เขาจะได้หายใจได้ทั่วท้อง แต่สิ่งที่หล่อนทำคือยกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อของตัวเองออกทีละเม็ดจนคนมองที่แถมยังพิการครึ่งท่อนถึงกับรู้สึกแห้งผากไปทั้งลำคอ

“จะทำอะไรน่ะ” เขายกมือขึ้นวางบนท่อนขาอวบ อีกมือยึดมือเล็กที่กำลังแกะกระดุมเสื้อตัวเองให้หยุดลง หญิงสา...