บทที่ 71 สะเทือนใจ 2

“ฉันขอตัวก่อนนะคะ ต้องเอาของไปเก็บ ว่างเมื่อไรจะมาคุยด้วย แต่ตอนนี้ไม่ว่าง หน้าที่หลักคือดูแลคุณรุต ต้องใกล้ชิด คอยให้กำลังใจ หวังว่าคุณคงเข้าใจนะคะ” พูดจบก็ยิ้มหวานแล้วก้าวผ่านหน้าอีกฝ่ายไปราวกับว่าวารุณีไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้น ทอดทิ้งคนที่คิดว่าเหนือกว่าทุกทางให้ตกอยู่ในอาการนิ่งอึ้ง ตะลึงงันกับส...