บทที่ 47 ไม่รอ

“ไปแป๊บเดียว” มันว่าแล้วก็ยกนาฬิกาขึ้นมาดูเวลา “เข้าเรียนทัน” จากนั้นมันก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ สะพายกระเป๋าเป้ตั้งท่าจะเดินออกไป แต่ก็อดไม่ได้ที่จะย้ำอีกที

“มั่นใจนะว่าทัน”

“เออ เดี๋ยวมา น้องมันแค่อยากไปกินขนม” ฉันส่ายหัว และแพรวนั้นก็มีท่าทีไม่ต่างกัน

“มันจะพาน้องไปกินขนมหรือจะพาน้องไปกินมันเอง” สิ่...