เมียอคิณทร์

“มั่นใจเหรอว่าจะมาเป็นเด็กของคุณคิณทร์” ดวงตาคมของชรัญจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ขยับแว่นพร้อมเพ่งเล็ง เด็กตรงหน้าดูท่าแล้วน่าจะอายุห่างจากเจ้านายของเขาหลายปี ใจต้องถึงแค่ไหนกันถึงกล้าเดินดุ่ม ๆ เข้ามาเสนอตัวอย่างนี้

“หนูมั่นใจค่ะ”

“บรรลุนิติภาวะหรือยัง” นั่นไม่ใช่คำถามที่จริงจัง ทว่ามันกลับแทรกไปด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างจะดูแคลนด้วยซ้ำไป

“หนูยี่สิบเอ็ดแล้ว” สิบสี่ปีเชียวนะที่เจ้านายของเขาอายุห่างจากเด็กน้อยคนนี้ “ถึงนมจะเล็ก แต่ก็โตแล้ว”

“ฮึ” เด็กหนอเด็ก เอาอะไรมาคิดว่าตัวเองนั้นโตแล้วกัน ติ๋ม ๆ

แบบนี้ดูท่าแล้วโดนเจ้านายของเขากระแทกไม่ถึงสิบนาทีก็ช้ำตายกันพอดี “ไม่รับ”

“ได้ไงคะ หนูได้ข่าวว่าเขาชอบเด็กด้วยนี่”

“ชอบเด็ก แต่ไม่ใช่เด็กอนุบาล” ชรัญว่านิ่ง ๆ โบกมือไล่จันทร์ฉายให้ออกไปจากหน้าห้องโซนวีไอพีของผับแห่งนี้ที่เจ้านายของเขาเป็นเจ้าของ

“ไม่ค่ะ” เธอตั้งปฏิญาณตนเอาไว้แล้วว่ายังไงเธอจะต้องเป็นเด็กของเขาให้ได้ เธอจะต้องมีเงินไปรักษาน้องสาวที่เป็นครอบครัวเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่

‘รอก่อนนะเดือน พี่จะต้องมีเงินรักษาหนู’

เธอไม่มีทางยอมแพ้เด็ดขาด กว่าจะใจกล้าหน้าด้านแบกหน้ามาร้องขอแบบนี้ ทำใจมานานยังไงก็ต้องเกลี้ยกล่อมให้ได้

อีกอย่างหากได้เป็นเด็กของอคิณทร์จริง ๆ ชีวิตของเธอและน้องสาวก็จะเปลี่ยนไปตลอดกาล ไม่ต้องมาทำงานหนักจนไม่มีเวลาดูแลเดือนวาด

ไม่ต้องมาคิดมากว่าในแต่ละเดือนนั้นจะโดนไล่ออกจากห้องเช่าไหม

“นะคะ หนูจำเป็นต้องใช้เงินจริงๆ”

“ดื้อจริง ๆ เลยนะ” ชรัญส่ายหัว เคยเห็นเด็กคนนี้ผ่านตาเพราะเธอทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟในผับแห่งนี้ ตอนแรกเขาก็คิดเลยว่าเด็กคนนี้จะอายุถึงสิบแปดหรือยัง

ทว่าก็ต้องเก็บความคิดนั้นไป หากไม่ถึงผู้จัดการร้านคงไม่รับเข้ามา เพราะอคิณทร์นั้นเคร่งเรื่องอายุเอามาก ๆ แม้ทำธุรกิจสายนี้ แต่เขาก็อยากทำให้ถูกกฎหมายทุกอย่าง

“พี่ช่วยหนูเถอะนะคะ” ดวงตาของจันทร์ฉายเริ่มสั่น ๆ ความมั่นใจที่มีหายไปเกือบหกสิบเปอร์เซ็น หากไม่ได้ทำงานนี้เธอคงมีเงินไม่พอใน

ค่าผ่าตัดสมองของเดือนวาดแน่ ๆ

“งั้นก็เข้าไป แต่ถ้าโดนไล่ออกมาอย่าหาว่าผมไม่เตือน” เสียงของชรัญอ่อนลง โดยพูดทิ้งท้ายเอาไว้ รู้ดีว่าเจ้านายของเขาคงจะไม่เอาเด็กคนนี้มาเป็นคู่นอนแน่ ๆ เพราะเธอดูไม่ประสาเลยสักนิด อีกทั้งบอบบางจนไม่อยากคิดถึงสภาพหลังจากหลับนอนกันเสร็จ

ชรัญเดินนำคนตัวเล็กไปที่ประตูก่อนที่เขาจะเคาะเพื่อขอนุญาตจากคนด้านใน ทว่ายังไม่ทันที่จะพูดอะไร เจ้านายของเขาก็โพล่งขึ้นมาก่อน

“เข้ามา”

ชรัญพยักหน้าเพื่อเป็นการส่งสัญญานให้หญิงสาวเดินเข้าไป นี่เขาไม่คิดที่จะเดินเข้าไปบอกเจ้านายของตัวเองเลยหรือว่าเธอมาขอพบ ทำหน้าหนาคุยกับชรัญแล้ว ยังจะต้องมาแบกหน้าคุยกับคนที่เธอว่าอ้อนวอนให้ว่าจ้างอีกงั้นหรือ

“มียาแก้ปวดไหมชรัญ” เสียงทุ่มร้องถามทำเอาจันทร์ฉายไปไม่ถูก เธอไม่ใช่ชรัญเสียหน่อย

“หนูไม่มีค่ะ เดี๋ยวไปถามคุณชรัญให้นะคะ” จันทร์ฉายว่าพร้อมกับตั้งท่าจะหันหลังเดินออกไปหายาให้เขา ทว่าเสียงทุ้มกลับร้องเรียก แล้ว

ดันตัวหมุนเก้าอี้มาทางเธอ

“เดี๋ยว”

“ค…ค่ะ” จันทร์ฉายเสียงสั่น เมื่อได้เห็นใบหน้าของเจ้าของผับที่เธอทำงานอยู่ใกล้ ๆ หากไม่ใช่เขาเธอคงไม่กล้าที่จะเสนอตัวมาอย่างนี้ มองจากไกล ๆ เธอก็ว่าเขาหล่อ ทว่าพอได้มายืนมองในระยะที่ห่างกันไม่เท่าไหร่กลับทำให้ใจสั่น ๆ เขาเหมือนเทพบุตรอย่างไรอย่างนั้น

“คุณเข้ามาทำไม” ปกติแล้วห้องทำงานของเขานั้นกั้นเป็นโซนวีไอพีไว้ แทบจะไม่มีใครกล้าหรือเล็ดลอดเข้ามาได้หากชรัญไม่อนุญาต แล้ว

เด็กน้อยคนนี้มาทำไม เลขาของเขาถึงกล้าปล่อยให้เข้ามาได้

“หนูชื่อจันทร์ฉายค่ะ มา…เสนอตัวเป็นเด็กของคุณ” คำว่าเสนอตัวมันช่างกระดากปากจนไม่อยากพูดออกมาเลยสักนิด แต่เอาว่ะ เธอต้องทำได้

คนตัวโตขมวดคิ้วนิด ๆ ผุดยิ้มมุมปากก่อนจะหยุดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินเข้าไปหาคนตัวเล็ก รวบเอวของเธอดึงเข้าหาตัว จงใจแกล้งโดยการก้มหน้าจนจมูกโด่งเป็นสันวกวนอยู่ข้าง ๆ หู

“ทำได้เหรอ แค่นี้ก็ตัวสั่นเป็นลูกนกแล้ว” จันทร์ฉายเองก็รู้ตัวว่าตัวเองนั้นตัวสั่นมากแค่ไหน ไม่เอาแล้วได้ไหม

แต่จะยอมแพ้ไม่ได้สิ เธอมีน้องสาวแค่คนเดียวนะ

“หนูทำได้ค่ะ หนูแค่หนาวเพราะแอร์ลง” คำตอบของเด็กน้อย

ทำเอาเขากระชับกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม จากนั้นเขาก็ไล่จมูกมาคลอเคลียแถวซอกคออย่างจงใจจะแกล้งกัน

“ถ้าแก้ผ้าให้ผมเอา มันหนาวกว่านี้อีกนะเด็กน้อย” คำพูดตรง ๆ ของเขาทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว ทั้งยังตัวสั่นเป็นลูกนกมากกว่าเดิมไปอีก

“ถ้าตัดสินใจเป็นเด็กของผม ก็ต้องเป็นของผมแค่คนเดียว” คล้ายคำสั่ง

ทำเอาคนตัวเล็กคล้อยตามรีบพยักหน้า

“ห้ามไปนอนกับใคร เวลาผมอยากได้ก็ต้องพร้อมเสมอ กฎมีแค่นี้ ทำได้หรือเปล่า” จู่ ๆ เขาก็พูดถึงเรื่องกฎขึ้นมาดื้อ ๆ นี่เขาตัดสินใจจะรับเธอเป็นเด็กเสี่ยแล้วงั้นหรือ

ง่ายกว่าที่คิดแฮะ

“หนูทำได้ค่ะ”

“พร้อมเริ่มงานเมื่อไหร่”

“ที่คุณสะดวกเลยค่ะ”

“งั้นก็ตอนนี้”