บทที่ 5 เฮียคิณทร์

“เวลาผู้หญิงเขินก็มักจะทำร้ายร่างกายสินะ” จันทร์ฉายไม่ตอบคำถาม เอาแต่ขมวดคิ้วมุ่น “อยากอาบน้ำไหม ผมพาไป” ประเมินดูแล้วอีกฝ่ายคงจะลุกไม่ไหวแน่ ทว่าผิดคาดเมื่อสาวน้อยของเขาแตกต่างจากคนอื่นที่มักจะออดอ้อนให้ดูแล เธอส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมรีบลุกขึ้น ทว่ากลับเจ็บแปลบกลางกาย เซแทบล้มลง จนเขาต้องรีบเข้าไปประคอง

“จะไปไหน ไหวหรือไง”

“หนูจะใส่เสื้อผ้า” บอกพร้อมรีบหยิบชุดของตัวเองขึ้นมา เขินที่ต้องมองหน้าคนที่พึ่งมีอะไรกัน อีกทั้งยังมาแก้ผ้าให้เขาเห็นเธอไม่ชิน

“มานี่ ผมช่วย” ว่าจบก็หยิบชุดของเด็กน้อยขึ้นมาช่วยสวมให้ ดวงตากลมโตจ้องมองเขาไม่กะพริบ อคิณทร์ก็ดูอบอุ่นเหมือนกัน

“แล้วคุณไม่ใส่เหรอคะ” ถามพร้อมเบนสายตาไปทางอื่น

“อยากอ่อยเล่น ๆ” เขาว่าพร้อมหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหยิบชุดมาสวมบ้าง

“จะไม่อาบน้ำจริงหรอ” หญิงสาวส่ายหน้า

“เดี๋ยวฉายไปอาบที่ห้องค่ะ จะไปเปลี่ยนชุดด้วยต้องรีบไปธุระ เอ่อ… คุณอคิณทร์โอนเงินให้ฉายด้วยนะคะ” ชายหนุ่มย่นคิ้ว มีธุระตั้งแต่เช้าเลยหรือ ปกติหากเป็นเด็กคนอื่นก็จะเกาะแขนให้พาออกไปข้างนอกซื้อนั่นนี่

ไม่อยากจะเปรียบเทียบ แต่เด็กน้อยคนนี้ช่างต่างจากคนอื่น ๆ

เสียจริง นี่สินะเสน่ห์ที่ทำให้เขานั้นอยากจะค้นหา

“ไม่พักก่อนเหรอ” อคิณทร์ถามเสียงเรียบ ทว่าสายตากลับมองไปยังเด็กน้อยตรงหน้าที่ตอนนี้สภาพดูไม่ได้เพราะฝีมือของเขา ไม่เคยมีใครนอนกับเขาเสร็จแล้วเร่งรีบออกห่าง พร้อมกับดูร้อนรนคล้ายกับเด็กที่กลัวแม่ตียามไม่ยอมกลับไปนอนบ้าน

“ไม่ค่ะ หนูรีบ”

“งั้นเอาเลขบัญชีของคุณมา” อคิณทร์ว่า ก่อนที่สาวสวยตรงหน้าจะเอ่ยบอก จากนั้นเขาจึงจัดการกดโอนเงินให้เธอเป็นจำนวนถึงเจ็ดหลัก

ทำเอาจันทร์ฉายถึงกลับเบิกตาโต นี่มันเงินมากกว่าที่เธอหาได้จากการทำงานอื่นหลายเท่ามาก ๆ และไม่รู้ว่าชาตินี้จะหาได้ขนาดนี้หรือเปล่า

เธอมันเป็นเพียงเด็กมหาลัยที่ทำได้เพียงงานพาร์ตไทม์ จะจับเงินก้อน

เป็นแสน ๆ นั้นช่างยากเย็น จะว่าไปการเสียความบริสุทธิ์ให้กับเขา มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องน่าเสียใจ

…เขาเด็ดอย่างที่ใคร ๆ ว่า แถมยังรวยอีกต่างหาก

“คุณให้หนูเยอะขนาดนี้ หนูต้องนอนกับคุณกี่รอบกี่ท่าคะถึงจะ

คุ้มค่าจ้าง” อคิณทร์ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะเอ็นดู หรือควรจะเขกมะเหงกคน

ตัวเล็กสักทีดีที่กล้าพูดจาแบบนั้นออกมา ตอนแรกก็มองดูไม่ประสา แต่ดูท่าเขาคิดผิด

“นั่นสำหรับครั้งเดียว แต่ครั้งหน้าผมบอกไม่ได้หรอกว่าจะได้มากกว่า เท่าเดิม หรือน้อยกว่าเก่า มันอยู่ที่ความสามารถของคุณว่าทำให้ผมถึงใจได้แค่ไหน”

“แต่ครั้งแรกคุณก็โอนให้หนูเยอะ หนูเก่งใช่ไหมละคะ” ชายหนุ่มส่ายหัวให้กับจันทร์ฉายที่ฉีกยิ้มหน้าบาน ทำไมถึงลอยหน้าลอยตาได้ขนาดนี้ โดนไปขนาดนั้นไม่เพลียบ้างหรือไงกัน “รอบนี้หนูถือว่าอ่อนให้ก็แล้วกันค่ะ รอบหน้าคุณได้ตายคาอกหนูจริง ๆ แน่”

“จันทร์ฉาย” เขาว่าเสียงดุ ๆ จนคนอารมณ์ดีหุบยิ้ม ที่เธอร่าเริงได้มากขนาดนี้ก็เพราะยอดเงินที่นอนอยู่ในบัญชีนั่นแหละ ใครจะว่าเธอขายตัวแลกเงินเธอก็ไม่สนใจ เพราะสิ่งที่มีค่าในตอนนี้ก็คือค่ารักษาเดือนวาดเท่านั้น แต่นั่นก็ไม่สามารถให้น้องสาวรู้ ต้องแกปิดเอาไว้ให้ความลับนี้มันตายไปพร้อมกับเธอเอง

…หากรู้คงจะเสียใจมากที่พี่สาวทำแบบนี้ นั่นคือเหตุผลที่เรื่องแบบนี้ไม่ควรเข้าหูเดือนวาดเด็ดขาด

“แล้วจะไปไหนต่อ ให้ไปส่งไหม” เขาถามเมื่อเห็นอีกคนไม่ยิ้มแล้ว ไม่รู้ทำไมถึงไม่ชอบเวลาที่คู่นอนป้ายแดงหน้านิ่ง มันหนาว ๆ แปลก ๆ เวลาที่จันทร์ฉายยิ้มน่ะ คนนิ่ง ๆ แบบเขาเองก็เผลอยิ้มตามได้เหมือนกัน

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉายไปเอง”

“จะทำสัญญาไว้ไหม ผมขี้เกียจหาคู่นอนใหม่” จะบอกว่าติดใจ

คนตรงหน้าจนอยากมีรอบต่อไปซ้ำ ๆ ก็ไม่ใช่วิสัยคนหน้าดุแบบเขา แต่ก็

นั่นแหละ เขายังไม่เบื่อเลยไม่อยากให้เธอเบี้ยวเลยต้องทำสัญญาไว้

“หนูไม่เบี้ยวหรอกค่ะไม่ต้องกังวล คุณน่ะแซ่บจนหนูติดใจ” ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่เด็กน้อยทำเอาอคิณทร์แทบไปไม่ถูก เขาคิดถูกหรือคิดผิดกันนะที่รับเด็กน้อยคนนี้มาเป็นเด็กของตัวเอง มันคันยุบยิ้มในใจแปลก ๆ อาจจะเพราะยังไม่ชิน

คนอื่นน่ะลีลาเด็ดแถมยังนมตูม ต่างจากเด็กไม่รู้จักโตเป็นไหน ๆ

“ไม่คิดว่าจะกร้านโลก” คำพูดของเขาทำเอาแทบสะอึก คนพูดน้อยเวลาจะกัดก็เจ็บแสบอยู่เหมือนกัน เธอไม่ได้กร้านโลกหรอก แต่ละคำที่พูดก็พยายามเค้นให้มันออกมาสุดความสามารถ ยั่วกามเธออาจจะไม่เก่งต้องฝึกฝนอีกมาก แต่หากเป็นยั่วโมโหถนัดกว่านี้ร้อยเท่า

“คุณพูดแรงไปแล้ว หนูก็แค่อยากให้คุณพอใจ”