บทที่ 57 ไม่เข้าใจ

เช้าวันต่อมาฉันมาที่มหาลัยตามปกติ เดินตรงไปยังม้าหินอ่อนตัวประจำที่ตอนนี้แพรวนั้นนั่งรออยู่ก่อนแล้ว พ่นลมหายใจออกมานิดๆ เพราะรู้ดีว่าเพื่อนรักของตัวเองนั้นจะพูดอะไร

“มานั่งนี่เลย” แพรวว่าจากนั้นใช้มือตีไปที่ม้าหินอ่อนให้นั่งลงราวกับจัดที่จัดทางเอาไว้แล้ว

“มาเช้าเชียวนะ”

“มารอคุยด้วยนี่แหละ” แพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ