บทที่ 6 เพลียหลับจนปลุกแทบไม่ตื่นอย่างนั้น

“คุณพูดแรงไปแล้ว หนูก็แค่อยากให้คุณพอใจ” อคิณทร์แทบจะหลุดขำกับสีหน้าของจันทร์ฉาย แต่ก็ต้องรีบเปลี่ยนเรื่อง

“เย็นนี้มาเจอผม เดี๋ยวจะพาไปดูคอนโด ถ้าย้ายมาอยู่คอนโดสะดวกไหม ที่บ้านว่าอะไรหรือเปล่า” ถ้าแม่ยังอยู่คงไม่ว่าเรื่องที่ไปอยู่คอนโด คงจะโดนไม้เรียวเพราะไม่รักดีมาเป็นเด็กขายนี่แหละ

“ไม่ว่าค่ะ” พูดเพียงแค่นั้น แต่ไม่ได้บอกรายละเอียดเกี่ยวกับชีวิตตัวเองให้เขาได้รับรู้

“ผมว่าให้ชรัญไปส่งเถอะ กลับเองไม่ดีหรอก” อดเป็นห่วงไม่ได้ ถึงแม้ว่าตอนนี้จันทร์ฉายจะบอกว่าไม่เป็นอะไร แต่เขานั้นดูออกว่า

คนตรงหน้าบอบช้ำแค่ไหน พยายามไม่รุนแรงแล้วแต่บางช่วงไฟร้อนในตัวกลับร้องบอกให้รุนแรงขึ้น เขารังแกเด็กน้อยจนเกือบเช้าคงไม่ใจร้ายให้นั่งแท็กซี่กลับ

“แต่…”

“ไม่ต้องปฏิเสธ คุณตัดสินใจเป็นเด็กเลี้ยงของผม ผมไม่อยากให้ลำบาก” แอบอบอุ่นเวลามีคนเป็นห่วงนิด ๆ เมื่อค้านไม่ได้จันทร์ฉายจึงเพียงพยักหน้ารับความหวังดีไว้ ก่อนเขาจะขอแลกเบอร์แล้วเรียกให้ชรัญไปส่ง

“เสร็จธุระก็โทรมา ผมจะให้ชรัญไปรับ” จันทร์ฉายฉีกยิ้มพยักหน้ารับ เดินเข้าหาเขาเร็ว ๆ ให้อคิณทร์ไม่ทันตั้งตัวถึงแม้ตัวเองจะเจ็บตรงนั้นมากแค่ไหน แต่สิ่งที่ต้องทำคือทำยังไงก็ได้ให้เขาติดกับ หลงเธอจนยกเงินในบัญชีให้เยอะ ๆ

จันทร์ฉายรีบยื่นหน้าบรรจบริมฝีปากของตัวเองลงแก้มของเขา “หนูไปก่อนนะคะเสี่ยขา แล้วเจอกันนะคะ” ถ้าไม่ติดว่าคนตรงหน้าต้อง

รีบไป อคิณทร์อยากจะจับเธอกดลงโซฟาไม่ให้ลุกไปไหนเลยตลอดทั้งวัน

ดวงตาคมมองตามแผ่นหลังคนดื้อจนเธอกำลังจะพ้นประตู ทว่ากลับเรียกเอาไว้เสียก่อน “เดี๋ยว”

“เสี่ยมีอะไรหรือเปล่า” พูดครั้งเดียวมันก็น่ารักอยู่หรอก แต่พอพูดหลายครั้งมันก็รู้สึกยังไง ๆ มันเหมือนเขาเป็นเฒ่าหัวงู เลี้ยงเด็กคราวลูกไว้แก้เหงา

“ผมไม่ได้ป้องกัน อย่าลืมกินยา แล้วครั้งหน้าก็เรียกผมว่า เฮียคิณทร์”

ชรัญทอดสายตามองหญิงสาวผ่านกระจกมองหลัง ในตอนนี้จันทร์ฉายเผลอหลับไป เดาได้ไม่ยากว่าที่เป็นแบบนี้เพราะเจ้านายของเขา ชรัญ

ไม่คิดว่าคนอย่างอคิณทร์จะรับเด็กไร้เดียงสามาเป็นคู่นอน และที่น่าแปลกอีกอย่างคือ สภาพของจันทร์ฉายช่างแตกต่างจากคู่นอนคนก่อน ๆ ของเขา ตอนร่วมรักอคิณทร์ไม่เคยปรานีใคร สภาพแต่ละคนสะบักสะบอมจนแทบ

ลุกไม่ขึ้น ซึ่งมันผิดวิสัยคนเซ็กซ์จัดแบบอคิณทร์นัก

อีกทั้งเขายังให้หญิงสาวเรียกว่าเฮีย ตรงนี้ค่อนข้างจะแปลกไปเสียหน่อย เพราะนอกจากคนในครอบครัวของคิณทร์แล้ว ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เรียกแบบนี้เลยสักครั้ง เด็กคนนี้ทำนังไงถึงได้ทำให้เจ้านายของเขาแปลกไปจากเดิมได้มากขนาดนี้

ก่อนออกมาเจ้านายได้กำชับนักหนาว่าให้ดูแลเธอเป็นอย่างดี พร้อมทั้งให้แวะซื้อยาเอาไว้ให้ การดูแลแบบนี้ไม่มีใครเคยได้รับจริง ๆ ถือว่าคนที่เขาไล่ให้กลับเพราะคิดว่าไม่มีทางที่อคิณทร์จะรับไว้เป็นเด็กเก็บจะทำให้

เขาอึ้ง

“ถึงแล้วครับ” พูดเบา ๆ ให้อีกคนได้ยิน ทว่ากลับไร้ปฏิกิริยาตอบกลับ จนเขาต้องเพิ่มระดับเสียงในการปลุก “ถึงแล้วครับ”

คนตัวเล็กค่อย ๆ ขยับเปลือกตาตื่นขึ้น อยากจะนอนต่ออีกเสียหน่อย รู้สึกเมื่อยตัวอย่างที่ไม่เคยเป็น

ก็เมื่อคืนอคิณทร์ร้อนแรงแทบไม่ให้เธอพัก และไม่ใช่แค่เมื่อยตัว ทว่ากลับเจ็บคอเล็ก ๆ เพราะส่งเสียงร้องตลอดทั้งคืน เมื่อคิดถึงบทรักร้อนแรงกลับทำให้เธอแก้มร้อนแปลก ๆ รีบสลัดความคิดพวกนั้นทิ้งเพื่อเตรียมตัวขึ้นไปหาน้องสาว

“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”