บทที่ 77 ลุ่มล่าม

“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ” เพียงขวัญตอบเสียงแผ่วเบา พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา ตอนนี้เธอเกลียดตัวเองเหลือเกินที่ทำได้แค่นี้ แม้จะพยายามทำให้ใครเข้าใจเธอยังทำไม่ได้เลยสักนิด

อัคคีพยักหน้าอย่างพอใจ “ดี งั้นก็ตกลงตามนี้” เขาพูดจบก็ลุกขึ้นยืน “ผมมีธุระต้องไปทำต่อ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัว”

เพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ