บทที่ 78 เลว!

“เลว!” เพียงขวัญตวาดใส่หน้าเขา

วสันต์หัวเราะเสียงดัง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสะใจ “พี่เลวได้มากกว่านี้อีกน้องขวัญ อยากเห็นไหมล่ะ?” เขาปล่อยมือเธอ แล้วผลักเธอเข้าไปในห้องอย่างแรง เพียงขวัญเซถลาไปข้างหน้า เกือบล้มลงกับพื้น มือเล็กๆ ของเธอคว้าโต๊ะข้างๆ ไว้ได้ทัน หัวใจเธอเต้นระส่ำ ความกลัวถาโถมเข้ามา

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ