บทที่ 9 เริ่่ม
“คุณนิสามาขอพบค่ะ” ผู้จัดการร้านอย่างดวงเนตรรีบเข้ามารายงานกับเจ้านาย รู้ดีว่าคนสวยที่มาใหม่เป็นบุคคลต้องห้ามของที่นี่แล้ว ทว่าก็ไม่กล้าขัด ใคร ๆ ก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ร้ายแค่ไหน มีเพียงอคิณทร์เท่านั้นที่เอาอยู่
ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร คนมาใหม่ที่ว่าก็พรวดพราดเข้ามาในห้อง เดินตรงไปหาอคิณทร์ ประคองใบหน้าคมเข้มของเขาแล้วหอมไป
หนึ่งฟอด ส่วนมือเรียวก็ปลดกระดุมเสื้อชายหนุ่มไปพลาง
“คิดถึงจังเลยค่ะ”
“อย่ารุ่มร่ามนิสา” เขาว่าพลางจับมือของเธอให้ออกห่าง
“เย็นชาจังเลยนะคะคิณทร์” หญิงสาวยู่หน้า ก่อนเขาจะบอกให้
ดวงเนตรออกจากห้องไปก่อน
“ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาที่นี่” เขาว่าเสียงเข้ม โดยที่มือก็ยัง
ไม่วางปากกา ไม่เงยหน้ามองผู้หญิงเซ็กซี่ตรงหน้าสักนิด
“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า เกือบเดือนแล้วนะที่คุณสั่งห้ามให้ฉันมา คุณไม่ให้มาหาไม่เท่าไหร่ แต่นี่คุณกลับไม่ไปเจอด้วยซ้ำ นัดทีไรก็บอกไม่ว่าง” เธอว่าอย่างน้อยอกน้อยใจ “มีคู่ขาใหม่แล้วเหรอคะ”
นิสาคือลูกค้ารายใหญ่ของบริษัทอสังหาของเขา จับพลัดจับผลูมาเป็นคู่นอน และทุกครั้งเขาก็ชัดเจนว่าไม่ได้คิดอะไร เพียงแค่เอาไว้ระบายอารมณ์
แต่ช่วงหลังเขาได้สั่งห้ามนิสาเข้ามาหา ส่วนสาเหตุมีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ดี
“นิสาทำให้ไม่ถึงใจเหรอคะ นิสาปรับได้นะขอแค่คุณบอก” กระซิบเบา ๆ ข้างหู ใช้นิ้วกรีดกรายแถวหน้าอกแกร่ง “ลองในนี้กันไหมคะ น่าจะตื่นเต้นนะ”
“ผมไม่ได้ชอบที่แปลกใหม่อะไร” เขาว่าโดยไม่สนใจ “คุณกลับไปเถอะวันนี้ผมไม่อยาก”
เพียงแค่นั้นริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสีแดงสดก็ผุดยิ้มฝืน ๆ “ก็ได้ค่ะ อยากได้เมื่อไหร่ก็โทรมานะคะ”
พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก็รีบจ้ำอ้าวออกจากห้อง ยอมรับว่าติดใจเซ็กซ์ของเขา เกือบเดือนแล้วที่เขาไม่นัดเจอ หากจะโหยหาก็ไม่น่าจะแปลกอะไร
นิสาเดินออกมาด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ทว่าสายตาดันสะดุดกับผู้หญิงตัวเล็กผิวขาวที่นั่งอยู่หน้าห้อง เธอมองเด็กสาวอย่างพินิจแล้วจับจ้องชรัญที่เมินหน้าไม่อยากมองกัน
“อยากเปลี่ยนไปกินแกงจืดสินะ” ทิ้งท้ายไว้ให้คนที่นั่งอยู่เงียบ ๆ สงสัย จากนั้นก็เดินจากไป
“ใครเหรอคะคุณชรัญ”
“ลูกค้าคุณคิณทร์” คนหน้านิ่งบอกแค่นี้ จากนั้นคนที่เธอนัดเอาไว้ก็เดินออกมาจากห้องบ้าง มือหนาติดกระดุมเสื้อที่หลุดอยู่หลายเม็ด ส่วนแก้มเขา มันมีรอยลิปชัดเจน จนชรัญต้องรีบสะกิดบอก
แอบเจ็บในใจเล็กๆ นี่คงเป็นความรู้สึกเวลาที่คนของตัวเองไปมีคนอื่นสินะ แต่จะรู้สึกอย่างนั้นได้ยังไงในเมื่อเธอไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวเขาสักนิด
ทั้งคู่ใช้เวลาไม่นานในการเดินทางจากผับมาถึงคอนโดที่เขาซื้อเอาไว้เมื่อไม่นานมานี้ สิ่งแรกเห็นทำเอาคนตัวเล็กตื่นตาคือคอนโดใหม่ ที่นี่มันหรูต่างจากห้องเช่าที่เธออยู่ลิบลับ
“ลืมถาม คุณไปโรงพยาบาลมา?”
“ค่ะ”
“เป็นอะไร”
“ไม่ได้เป็นไรค่ะ ฉายไปหาน้องสาว”
“ออ แล้วน้…”
“คุณไม่ต้องห่วงว่าหนูจะนอนกับคุณไม่ไหวหรอกนะ”
“ไม่ได้กังวลว่าคุณจะทำไม่ไหว ถ้าผมอยากไม่ว่าคุณจะป่วยผมก็ทำอยู่ดี” บอกด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ทว่าสายตานั้นทำเอาใจของคนตัวเล็กสั่นไหวได้ง่าย ๆ “ถ้าอยู่ที่นี่ เวลาผมอยากมาหาจะได้มาง่าย ๆ ผมไม่ชอบรถติด”
จันทร์วาดพยักหน้า จะทำอะไรก็ตามสบายเขาเลย เธอเป็นลูกจ้างย่อมตามใจเจ้านายอยู่แล้ว
“ชอบที่นี่ไหม” คนซื้อไว้ให้อยู่ถามอย่างใจเย็น แค่เด็กเลี้ยงจำเป็นต้องซื้อคอนโดหรูขนาดนี้เลยเหรอ
“มันดูแพงเกินไปไหมคะ เช่าห้องอยู่น่าจะดี”
“รู้ได้ไงว่ามันแพง”
“มีตาก็คงจะมองออกค่ะ” ตอบอย่างกวน ๆ ที่นี่อาจจะไม่แพงสำหรับเขา แต่เธอน่ะทั้งชีวิตไม่รู้จะหาได้ไหม
“คุณไม่ได้อยู่คนเดียว ผมบอกแล้วไงว่าถ้าอยากจะมานอนกับคุณที่นี่”
“ห้องแพงคุณต้องมาค้างบ่อย ๆ นะ จะได้คุ้ม”
“เหรอ” ว่าจบเด็กน้อยก็โดนรวบเอว พร้อมกับเขาที่ดันคนไม่ได้
ตั้งตัวให้นอนราบไปที่เตียง
“คุณคิณทร์”
“เตียงนี้ผมตั้งใจเลือกไว้ทำกิจกรรมสำหรับเราโดยเฉพาะ ลองดูก่อน ถ้าไม่โอเคเดี๋ยวซื้อให้ไหม่ หรือไม่ก็…โซฟานั่น” ว่าจบเขาก็ซุกไซ้ไปที่ซอกคอขาว สูดความรู้สึกหอมหวนจากกายสาว
“อืมม” เสียงเล็กหลุดลอดออกมาจากลำคอ ทว่านั้นมันก็เพียง
ครู่เดียว เพราะเขาค่อยๆ ผละใบหน้าออก
ชายหนุ่มขมวดคิ้วจนยุ่ง แล้วทาบมือหนาที่หน้าผากนวลและ
ซอกคอ
“ตัวร้อน” เขาว่าเสียงเข้ม “ไม่สบายทำไมไม่บอก”
“…”
“นอนพักเถอะ” ว่าจบเขาก็ผละตัวออก ไหนบอกว่าหากเขาอยาก แม้เธอป่วยเขาก็ไม่สนใจไง คิดได้อย่างนั้นคนตัวเล็กจึงคว้าแขนเขาเอาไว้
“หนูไหวนะคะ” ว่าพลางลูบไล้มือเล็กแถวแผงอกเขาอย่างยั่วยวน นอนกับเขาหนึ่งครั้งเธอก็จะได้เงินเพิ่ม อีกอย่างไม่รู้ว่าเขาจะต้องการเธออีกเมื่อไหร่
เขามีผู้หญิงคนนั้นด้วยนี่ ก่อนหน้านี่ก็คงจะมีบทเร่าร้อนกับผู้หญิงหุ่นเซ็กซี่ในห้องนั้นมา และคงเป็นโซฟาตัวเดียวกันกับที่เคยทำกับเธอเมื่อคืน
เป็นแบบนี้เมื่อเขาอยากเธอก็ควรจะพร้อมเสมอ ไม่อยากให้เบื่อกัน เป็นแบบนั้นคงไม่ดีแน่
“อย่ายั่วผมสาวน้อย คุณก็รู้ว่าถ้าผมเริ่ม ต่อให้คุณอ้อนวอนผมก็หยุดไม่ได้”
